Οι προειδοποιήσεις, μακάβριες μεν αλλά κατανοητές, είναι ολοκάθαρες. Η σατανική πονηριά του εχθρού επαναλαμβάνει την τακτική του 1922, του 1974. Οι Τούρκοι είναι επιρρεπείς στις επαναλήψεις των νοσηρών δεισιδαιμονιών τους. Ιούλιο μήνα άρχισαν την Μικρασιατική Καταστροφή. Ιούλιο εκτέλεσαν την κυπριακή καταστροφή. Και αν αναλύσουμε τις μαύρες προφητείες έγκυρων αρθρογράφων, θα ήθελαν να αποτολμήσουν την επόμενη καταδρομή τους Ιούλιο μήνα. Ιδιαίτερα όταν τους βολεύει η παθητική στάση του θύματος, όπως στην περίπτωση της Κύπρου. Που αντί να προετοιμαστούμε να αντιμετωπίσουμε τη νέα επίθεση του προαιωνίου εχθρού, αντί να  εξασφαλίζαμε την άμυνά μας με τον αναγκαίο οπλισμό, φτιάχναμε δρόμους προς όφελος των κερδοσκόπων. Τα ίδια του 1974, όταν η βοή του επερχόμενου ολέθρου ξεκούφαινε την ακοή των λογικών, η διάθεση της κερδοφόρας καιροσκοπίας έχυνε το αίμα του λαού στη δεξαμενή της εργολαβίας. Η ηγεσία που προσελκυόταν από τη δική της προπαγάνδα περί… θεοπρόβλητης εξουσίας, παρέδιδε άοπλη την πατρίδα στην Χούντα και στον επιδρομέα.

Οι κίνδυνοι είναι ορατοί ναι εκκωφαντικοί. Οι Τούρκοι δεν αποκρύβουν τις προθέσεις τους. Προβάλλουν και τις αιτιολογίες για το νέο έγκλημα που προμελετούν. Απαιτούν διακοπή του ερευνητικού προγράμματος αναζήτησης αερίου, αλλιώς θα «προστατεύσουν τα δικαιώματα της Τουρκίας και των Τουρκοκυπρίων», προπαντός όταν έχουν τη συνδρομή μας, με τα εκατομμύρια που οι χείμαρροι των δικών μας χύνουν στα θησαυροφυλάκια της κατοχής με τις… τουριστικές επισκέψεις στα σπίτια τους. Πέραν όμως τούτου, είναι και ο παράγων του βοώντος πληθωρισμού που καταντά την πλειοψηφία του πληθυσμού μας  επαίτη των  φαλαγγών της φτώχειας. Και είναι αναντίλεκτη η ύπαρξη και καθημερινή διόγκωση της μέσης οικονομικής τάξης και, βέβαια, της φτωχολογιάς, που βλέπει από μακριά τις υπεραγορές κι αναστενάζει στο κενό τραπέζι της οικογένειας που στέλνει τα παιδιά της νηστικά στα σχολεία!

Η τουρκική μέγκενη σφίγγει αργά και μεθοδικά τις σιαγόνες της γύρω από το λαιμό μας. Να μας πνίξει. Με την ανοχή των εταίρων μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση που βλέπουν και ακούν τα γεγονότα και τα επερχόμενα αλλά σιωπούν και περιορίζονται να μας περιγελούν με καθησυχαστικά πτερόεντα λόγια. Οι «φιλικές» βεβαιώσεις θαυμασμού του ελληνικού πολιτισμού και της παλληκαριάς στους πολέμους, όπως υπαγορεύουν οι σύμμαχοι, δεν είναι παρά διπλωματικές παγαποντιές και πολιτικές ψευτιές για να εξαπατούν αφελείς. Οι παραμονές της Μικρασιατικής Καταστροφής του ’22 και της Κυπριακής του ’74, είναι διδακτικές και αποκαλύπτουν ρωγμές υπόγειων μηχανορραφιών, όπως οι ιταλικές των επί κεφαλής της πολιτικής της Ρώμης. Τα πρακτικά της διασκέψεως της ειρήνης είναι εύγλωττα, για τον Νίττι, τον Τριττόνι, τον Σφρότσα κ.ά. 

Οι στάσεις των συμμάχων κατά την προέλαση της επιδρομής στα απόλεμα εδάφη μας δεν είναι μακριά. Οφείλουμε να θυμόμαστε την υπουλία των «φίλων» μας, όταν κάτω από τις χαρουπιές των Κοκκινοχωριών, πεινασμένοι, φοβισμένοι, ρακένδυτοι, καταδιωκόμενοι από την Τουρκιά, καρτερούσαμε χέρι βοηθείας προς αποφυγή του τελικού σχεδίου αφανισμού μας, που μόνο με τη Θεία παρέμβαση αποφύγαμε. Η μνήμη δεν επιτρέπει αυταπάτες. Το τέρας του ολέθρου ζει ακόμα και εις έσχατο γήρας αναμειγνύεται στην παγκόσμια αγωνία από τις απειλές του Πούτιν για ενδεχόμενο πυρηνικό πόλεμο και τις ροές λαδιού στη φωτιά του πολέμου που μαίνεται. Και εφ’ όσον οι παροτρύνσεις των εχεφρόνων ηχούν σε ώτα μη ακουόντων, ο ρόλος των μαζών καθίσταται προστακτικός. Οι υπεύθυνοι αδρανούν, οπότε η οφειλή μετατρέπεται σε χρέος του Λαού.

Ανάμεσα στους οπαδούς των διεκδικητών της προεδρίας, συγκαταλέγονται και άνθρωποι με απροσκύνητες συνειδήσεις.  Είναι πολίτες που επωμίζονται το τεράστιο βάρος να συνεγείρουν τους «προσκυνημένους», κατά τον Γέρο του Μοριά, για να τους πείσουν να αναθεματίσουν τη δουλοπρέπεια, να απαλλαγούν από τους «τεμενάδες» στον κατακτητή, να σταθούν στα πόδια τους. Να πάψουν να’ ναι θλιβεροί αχθοφόροι των πολεμοκαπηλικών παρορμήσεων του σουλτάνου και να πιστέψουν πως οι υποκλίσεις στον επιδρομέα τους μετατρέπουν σε «δερβίσηδες» της τουρκικής καταδρομής. Να πάψουν να συμπεριφέρονται σαν χρηματοδότες των Τούρκων. Και να κατανοήσουν πως θα είναι τα πρώτα θύματα που ο καταδρομέας θα καρατομήσει. Γιατί τους προδότες τους μισεί και ο πρόσκαιρος «αφέντης» και τους απεχθάνεται. Είναι ζήτημα τιμής για κάθε εχέφρονα Έλληνα να εγείρει τις γονυκλινείς συνειδήσεις και να επανορθώσει την αξιοπρέπειά τους, στις εκτιμήσεις των παιδιών τους και στην κοινή υπόληψη του κόσμου μας. Είναι ντροπή να πηγαίνουν στα κατεχόμενα εδάφη μας με σκυμμένα κεφάλια και να κτυπούν τις δικές τους πόρτες των αρπαγμένων σπιτιών για να τους ανοίξει η χανούμισσα  και να τους επιτρέψει να πάρουν τα παιδιά τους να δουν το δωμάτιο που γεννήθηκαν οι ίδιοι και οι πρόγονοί τους, ενέργεια που ισοδυναμεί με εισαγωγή στην καταισχύνη της απάρνησης των ιερών και οσίων κάθε τίμιου σκλάβου. Είναι κοινή και επιτακτική η αντιμετώπιση της επαναλαμβανόμενης απειλής που μας εξευτελίζει. Είναι οφειλόμενη τιμή η αφύπνιση από τον Μορφέα της πολιτικής αποχαύνωσης και η απόφαση της αντίστασης στον επιδρομέα που μας φοβερίζει από το ένα μέχρι το άλλο πρωί με επανάληψη των σφαγών, των βιασμών και των λεηλασιών των γυναικών, των παιδιών και της πατρίδας μας. 

*Πρόεδρος των Συνδέσμων Αγωνιστών της ΕΟΚΑ.