Κάθε λίγα χρόνια εμφανίζεται στη δημόσια συζήτηση, ως κατηγορία εναντίον της Βασίλισσας Ελισάβετ, το θέμα της υπογραφής εκ μέρους της, των εντολών για απαγχονισμό των ηρώων της ΕΟΚΑ.
Επισημαίνω ότι τον Οκτώβριο του 1993, η Cyprus Mail, έλεγε ότι σύμφωνα με υπάρχοντα στοιχεία, ΔΕΝ φαίνεται ότι η μονάρχης είτε υπέγραψε εντολές απαγχονισμού ή απέρριψε αιτήσεις για απονομή χάριτος. Όπως γνωρίζω, αυτά τα θέματα εμπίπτουν στην αρμοδιότητα του υπουργού Εσωτερικών (Home Secretary). Ερεύνησε η Εφημερίδα σας ή οποιοσδήποτε άλλος αν υπάρχει βάση σ’ αυτή την προσωπική καταγγελία κατά της Ελισάβετ που μας οδηγεί σε διάφορες ακραίες αντιδράσεις;
Αλλά έστω κι αν κατά τη δεκαετία του ’50 η μονάρχης υπέγραψε καθηκόντως αυτές τις εντολές, διερωτώμαι γιατί κανείς νομομαθής στον τόπο μας δεν τολμά να μας υποδείξει το αυτονόητο: ότι η Βρετανία είναι συνταγματική μοναρχία (εδώ και αιώνες), κι ότι σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί ο/η μονάρχης να αρνηθεί να υπογράψει τις εντολές που του/της παρουσιάζει η εντεταλμένη κυβέρνηση.
Κακώς τα βάζουμε με τη Βασίλισσα, προσωπικά. Το μόνο δικαίωμα που έχει είναι να ζητήσει εξηγήσεις, όχι να αρνηθεί να υπογράψει, και ούτε καν να εκφράσει άποψη. Κι ας μη μας διαφεύγει ότι αυτοί που για μας ήταν, και ορθώς είναι, οι ήρωες της απελευθερωτικής ιστορίας μας, στην αγγλική κοινωνία της εποχής θεωρούνταν παράνομοι τρομοκράτες, και η τιμωρία ήταν θάνατος, εφόσον η θανατική ποινή ήταν εν ισχύι.
Επειδή εδώ έχουμε συνηθίσει οι άρχοντές μας να παίρνουν αποφάσεις, συνταγματικές και μη, χωρίς ιδιαίτερη περισυλλογή, φαίνεται να πιστεύουν κάποιοι ότι έτσι γίνεται παντού. Δυστυχώς, απλά δείχνουμε την αμάθεια και την εμπάθειά μας. Αν αισθανόμαστε τόσο έντονα για τα δεινά μας στα χέρια των Άγγλων, θα έπρεπε να είχαμε αποχωρήσει από την Κοινοπολιτεία. Αντ’ αυτού, δεχόμαστε ευχαρίστως όποια οικονομικά, εκπαιδευτικά, και άλλα οφέλη μας προσφέρει η Βρετανία, καθώς και το στάτους μας ως μέλους αυτής της Κοινοπολιτείας. Όταν ο αρθρογράφος σας ρωτά γιατί πρέπει εμείς στην Κύπρο να γιορτάσουμε το Ιωβηλαίο της Βασίλισσας της Αγγλίας, η απάντηση είναι απλή: γιορτάζουμε διότι είναι η επικεφαλής μιας ένωσης εθνών, της Κοινοπολιτείας, στην οποία ανήκουμε. Μιλούμε για ίσως τη μεγαλύτερη διεθνή ένωση κρατών, μετά τα Ηνωμένα Έθνη. Μέσω της Κοινοπολιτείας, οι πρώην αποικίες διατηρούν δεσμούς μεταξύ τους που μπορεί να ξεπερνούν κατά πολύ τους διπλωματικούς δεσμούς με άλλα κράτη. Αξίζει δε να σημειωθεί ότι δύο αφρικανικές χώρες, που δεν υπήρξαν ποτέ Βρετανικές αποικίες (η Μοζαμβίκη και η Ρουάντα), και που δεν είχαν ιστορικούς δεσμούς με τη Βρετανία, ζήτησαν να ενταχθούν στην Κοινοπολιτεία. Όλα αυτά τα κράτη που αποτελούν μέρος της Κοινοπολιτείας δεν είχαν κάποτε δύσκολες σχέσεις με τη Βρετανία όπως εμείς; Δεν έχουν δικούς τους εθνομάρτυρες που απαγχονίστηκαν; Ασφαλώς και είχαν, αλλά δεν έχουν προσωπικό πρόβλημα με τη Βασίλισσα Ελισάβετ.
Συμφωνώ ότι το λεκτικό της πρόσκλησης που εξέδωσαν οι Βάσεις μπορεί να ήταν διατυπωμένο με τρόπο που δεν συνάδει με τις (υπερβολικές;) ευαισθησίες μας, αλλά ούτε και δικαιολογεί τις ακραίες και ίσως όχι πολύ βάσιμες αντιδράσεις μας. Ας ερευνήσουμε πρώτα αν υπάρχει βάση για τις έντονες τοποθετήσεις μας εναντίον της Ελισάβετ, κι όχι απλά εναντίον της κυβέρνησης της.
