Η Δημιουργία επέβαλε νόμους απαράβατους για να προστατεύσει τη διάρκειά της. Και οι νόμοι είναι οι Ερινύες. Θεότητες της τάξης και της αρμονίας. Παρεμβαίνουν όταν διασαλεύεται η ηθική ευνομία που αποτελεί απαράβατο όρο της ζωής. Και αποδεικνύονται αμείλικτοι τιμωροί όσων με ανόσια έργα υποσκάπτουν την υπαρξιακή οντότητα του κόσμου. Εναντίον της ηθικής υπαγόρευσης του Δημιουργού. Θεωρείται δε εκ των πρώτων παρανομιών η αλαζονεία. Απ’ αρχής των παραβάσεων. Μαρτυρείται από τη μυθολογία και ακολούθως την ιστορία που καταγράφει τις ανομίες των ανθρώπων, των κυβερνήσεων, των ηγεσιών, των αυτοκρατοριών. Και τα τεκμήρια τρανταχτά. Η πανίσχυρη περσική αυτοκρατορία του Δαρείου υπέστη την τιμωρία για την αμφισβήτηση της τάξεως, όταν εισέβαλε στην Ελλάδα το 490 π.Χ. Στον Μαραθώνα υπέστη σφοδρή την αντίσταση στην αλαζονική κοσμοκρατορική επιδίωξή της. Στις 13 Αυγούστου 490 έχασε ολοκληρωτικά την προοπτική της με την πανωλεθρία των 55 χιλιάδων στρατού της από 10 χιλιάδες Αθηναίους και 10 χιλιάδες Πλαταιείς. Έπεσαν στο πεδίο της μάχης 6 χιλιάδες Πέρσες, έναντι 192 Ελλήνων. Ο αλαζόνας γιος του εξευτελίστηκε από 300 Σπαρτιάτες που θυσιάστηκαν στις Θερμοπύλες για να μείνουν στην ιστορία της ανθρωπότητας παραδείγματα γενναιότητας και φιλοπατρίας. Στη Σαλαμίνα οι Πέρσες του Ξέρξη (29.8.480) βυθίστηκαν στη θάλασσα με τα υπερφίαλα όνειρα του βασιλιά τους. Τα ίδια στο Αρτεμίσιο 21.8.480, στις Πλαταιές 27.8.480. Για να μάθει η μητέρα του από τον Τριτανταίχμη ότι «οι Έλληνες ου περί χρημάτων τον αγώνα ποιεύνται αλλά περί αρετής (Ηρόδοτος 6.)». Οι Ερινύες προστάτευσαν την τάξη του πολιτισμού. Οι τιμωροί δεν παρενέβησαν μόνο τω καιρώ εκείνω. Η τιμωρία της αλαζονείας του Μουσολίνι, του Χίτλερ είναι ιστορικά δεδομένα της σύγχρονης εποχής.
Γιατί η μακρά ιστορική μαρτυρία; Για να υποδειχθεί η πάταξη της αλαζονείας από την ανίκητη ηθική υπερδύναμη που διέπει τη διάρκεια της ανθρώπινης υπόστασης. Και να υπογραμμισθεί η συνέπεια της θείας Δικαιοσύνης που εκπέμπει την τελική επικράτηση και τη δικαίωση της προφητικής ενόρασης των επερχομένων.
Αν η τουρκική αλαζονεία δεν απέτρεπε τη μελέτη της ιστορίας, θα έβλεπε και την επερχόμενη τιμωρία του αλαζόνα προέδρου της. Ο Ερντογάν είναι δέσμιος της ίδιας μοίρας όσων διασάλευσαν την αρμονία ενός αθώου λαού και επεδίωξαν τη συντριβή του, επαιρόμενοι για την υλική υπεροχή τους, όπως ο Ιταλός δικτάτορας το 1940 και ο σύμμαχός του ο Αδόλφος Χίτλερ που έπεσε στις λάσπες της πολεμικής ήττας στο Στάλινγκραντ και στις χιονισμένες ρωσικές στέπες. Μήπως χρειάζεται να θυμηθούμε και τον στρατάρχη Χάρτινγκ; Κατήλθε στην επαναστατημένη Κύπρο δηλώνοντας ότι θα διαλύσει την ΕΟΚΑ και τους «τρομοκράτες της» αλλά κατέληξε με την παραδοχή ότι ο αντίπαλός του, ο Διγενής, είναι αήττητος! Ο Άγγλος στρατάρχης δεν μπόρεσε να νικήσει με τις 40 χιλιάδες στρατού και την υπεροπλία του τους αγωνιστές της ΕΟΚΑ που μάχονταν με κυνηγετικά και όπλα του Παγκοσμίου Πολέμου που έβγαζαν φωτιά όταν τουφεκούσαν, όπως εκείνο το γερμανικό «Μάουζερ» του οπλοστασίου της Γιαλούσας και το περίστροφο που δεν είχε βίδα στην κάλυψη της σκανδάλης στη Λευκωσία, όπως τις χειροβομβίδες τύπου υδροσωλήνα που κατασκεύαζε ο Στυλιανός Λένας στο σπίτι του Παπαχριστόδουλου στον Αγρό!
Δεν θα ‘ταν άσκοπο να σημειωθεί ότι πριν ηττηθεί κατά κράτος η αλαζονεία γελοιοποιείται. Τον διαβόητο Ντούτσε τον γελοιοποίησε μία τραγουδίστρια. Η Σοφία Βέμπο με τα τραγούδια του Τραϊφόρου που αντιλαλούσαν στις βουνοκορφές της Πίνδου με τις ριπές των λιανοντούφεκων του ’40, ενώ έτρεπαν σε φυγή τις σιδηρόφρακτες ιταλικές μεραρχίες κι έριχναν στη θάλασσα της Βορείου Ηπείρου τα καυχήματα αλαζονείας της «Τζούλια».
Από το ένα πρωί μέχρι το άλλο ο Τούρκος πρόεδρος μελετά την κήρυξη πολέμου. Απειλεί μα δεν τολμά. Φοβάται ότι θα τη βρει γεμάτη αυτή τη φορά που δεν παρεμβαίνει στα γεγονότα η προδοσία. Γνωρίζει ότι το ’74 η εισβολή δεν προσέκρουσε στην πολεμική αντίσταση, επειδή η Εθνοφρουρά εγκαταλείφθηκε από τους διατεταγμένους στρατιωτικούς διοικητές της Κερύνειας, της Καρπασίας, της Αμμοχώστου, ενώ η κατάπτυστη Χούντα του «σκύλου της ΕΣΑ» έγινε παίγνιο στα χέρια ενός θεομπαίχτη, του «Αβρακώτου», της ΣΙΑ και του τρισκαταράτου Κίσσινγκερ. Για τους ενδιαφερομένους υπάρχει το βιβλίο του Μάιλς Κόμπλαντ “The game of the nations”, που έδρασε στη Μέση Ανατολή και την Αίγυπτο με τον Κιμ Ρούσβελτ «Το μακρύ χέρι της Τεχεράνης». Υπάρχει και το έργο του Πατρίκ Σάιρωφ, «Μπαρμπούζ» με αποκαλυπτικά στοιχεία για τη δράση της ΣΙΑ στην Αθήνα, με αποκαλύψεις ονομάτων, Αμερικανών και Ελλήνων, και τόπων συνεδριάσεων (Πλατεία Μαβίλη, Αμπελόκηποι, Κλινική), και των αρχηγείων των Μπαρμπούζ στο Παρίσι και αλλού.
Οι Ερινύες, οι τιμωροί θεότητες της ελληνικής Μυθολογίας εκφράζονται με τις παρεμβάσεις της θείας Δίκης που πατάσσει τις ανομίες, ατομικές, κοινωνικές, εθνικές. Δεν υπάρχει παρανομία, ηθική, νομική που παραμένει ακόλαστη. Οι αρχαίοι νόμοι της πάταξης του κακού στα νεότερα χρόνια είναι συμπαντικοί. Όροι του σύμπαντος. Τα προλεγόμενα μαρτυρούν του λόγου το ασφαλές. Οι αλήθειες, οι αντιδράσεις της νομοτέλειας της Δίκης είναι αδιαμφισβήτητες. Όσοι απειλούν ή παραβιάζουν τη Δικαιοσύνη τιμωρούνται. Τελικά η αλαζονεία τρώει την απληστία των παραβατών των νόμων του Σύμπαντος. Οι Ερινύες υπάρχουν ανεπηρέαστες από την τριβή του χρόνου. Να τις περιμένουν οι εραστές των πολεμικών επιλογών, ο Ερντογάν και οι δερβίσες του. Οι απεργαζόμενοι τις συμφορές των άλλων καταστρέφονται. Τα Πάρθια βέλη επιστρέφουν…
* Πρόεδρος των Συνδέσμων Αγωνιστών της ΕΟΚΑ.
