Ο θάνατος της Ζέτας Αιμιλιανίδου αποτελεί μεγάλη απώλεια για την Κύπρο. Έφυγε στα 68 της χρόνια, απροσδόκητα και απροειδοποίητα αφήνοντας πίσω ένα τεράστιο κενό. Ένα δυσαναπλήρωτο κενό.
Όσοι ασχολούμαστε με τα ζητήματα του υπουργείου Εργασίας, την γνωρίζαμε εδώ και χρόνια από πρώτο χέρι και ξέραμε πολύ καλά πως, δεν ήταν ένας τυχαίος άνθρωπος ή ένας τυχαίος υπουργός.
Υπό την προηγούμενή μου επαγγελματική ιδιότητα του οικονομικού συντάκτη στην εφημερίδα «Αλήθεια» ευτύχησα να γνωρίσω τη Ζέτα Αιμιλιανίδου ως διευθύντρια των Τελωνείων και ως «πνευματικό» καθοδηγητή της εισαγωγής του Φόρου Προστιθέμενης Αξίας (ΦΠΑ) στην Κύπρο. Ήταν ένας χαρισματικός άνθρωπος με έναν δικό του δυναμισμό. Ήταν ιδιαίτερα αποτελεσματική και είχε τη δική της αξιοπρέπεια. Μια αξιοπρέπεια και έναν δυναμισμό ευγένειας και ψυχής. Στοιχεία που τα κράτησε ώς το τέλος.
Η Ζέτα δεν κρύφτηκε ποτέ. Από τίποτε και για κανένα. Μια ολόκληρη ζωή βάδισε μόνο σε λεωφόρους. Δεν παραστράτησε ούτε στιγμή, ούτε χρειάστηκε να μπει σε παρόδους για να κρυφτεί. Με παρρησία έλεγε την άποψή της. Πάντα απλά, αληθινά και τεκμηριωμένα. Και πάντα δίκαια, όταν επρόκειτο να μεσολαβήσει για τη διευθέτηση εργατικών διαφορών. Και ευτύχησε να διαχειριστεί και να επιλύσει δεκάδες (αν όχι εκατοντάδες), εργατικές διαφορές.
Η Ζέτα άφησε με δυναμισμό το στίγμα της στο υπουργείο Εργασίας, το οποίο υπηρέτησε για περισσότερο από 9 συνεχή χρόνια με ζήλο, αφοσίωση και αξιοπρέπεια. Το έργο που παράχθηκε όλα αυτά τα χρόνια στον εργασιακό και κοινωνικό τομέα φέρει τη σφραγίδα της. Άφησε μια τεράστια κληρονομιά, την οποία οι πολιτικές δυνάμεις με πρώτο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας οφείλουν να διαφυλάξουν ως κόρη οφθαλμού. Οι δε κοινωνικοί εταίροι (εργοδότες και συντεχνίες) οφείλουν να φέρουν σε πέρας τα όσα ο θάνατος άφησε ημιτελή. Δεν θα αναφερθώ στη θεματολογία. Δεν είναι του παρόντος. Απλά από εδώ και πέρα οι φύλακες πρέπει να γρηγορούν και να επαγρυπνούν. Και να επαγρυπνούν καλά γιατί, δυστυχώς, δεν έχουν όλοι τις κοινωνικές αντιλήψεις και τις ευαισθησίες της αλησμόνητης υπουργού.
Η Κύπρος έγινε φτωχότερη. Έχασε τη Ζέτα που όπου εργάστηκε άφησε τη σφραγίδα της. Μια σφραγίδα που μπορεί να λειτουργήσει ως πυξίδα για όλους τους επόμενους.
Με αυτές τις απλές, αλλά ανθρώπινες και αληθινές σκέψεις ευχόμαστε παρηγοριά στους δικούς της ανθρώπους και ο καλός Θεός να την προσέχει και να την έχει καλά εκεί που είναι. Τέτοιους ανθρώπους τους χρειάζεται ο παράδεισος για να είναι πιο φωτεινός …
Υ.Γ.1: Ο Εθνικός Κατώτατος Μισθός, η μεταρρύθμιση του Συνταξιοδοτικού συστήματος, η πληρωμένη γoνική άδεια θα υλοποιηθούν, όπως δήλωσε στον επικήδειο λόγο του ο Νίκος Αναστασιάδης. Ήταν όλα στόχοι και οράματα της Ζέτας που αγκαλιάστηκαν από τη μεγάλη πλειοψηφία της κυπριακής κοινωνίας.
Υ.Γ.2: Η Ζέτα άφησε ακόμα μια παρακαταθήκη που αφορά την Αυτόματη Τιμαριθμική Αναπροσαρμογή (ΑΤΑ). Πρόκειται για μια συμφωνία υπογραμμένη από τους κοινωνικούς εταίρους, η οποία αφορά την παραπέρα διαχείριση του θεσμού. Πρόκειται για μια σοβαρή–κορυφαία συμφωνία που κανείς δεν δικαιούται ούτε να αγνοεί ούτε και να περιφρονεί.
Υ.Γ.3: Παράκληση προς τα κόμματα και τους λοιπούς πολιτικούς: Αφήστε έξω από τα προεκλογικά σας πανηγύρια την πολιτική της κοινωνικής πρόνοιας. Αυτή πήρε ήδη άριστα (παρά τα οποιαδήποτε ελλείμματα και αδυναμίες), από τον απλό πολίτη, όπως αυτός εκφράστηκε για τη μ. Ζέτα Αιμιλιανίδου.
Και όταν εκφράζεται ο κόσμος τα υπόλοιπα περιττεύουν.
*Οικονομολόγος – Δημοσιογράφος
