Αναφέραμε στα δύο προηγούμενα άρθρα μας με τον ίδιο τίτλο δύο άλλα πολύ σημαντικά διακυβεύματα σ’ αυτές τις προεδρικές εκλογές.
Το μονοασφαλιστικό ΓεΣΥ που δεν έπαψε ούτε μια μέρα να υποσκάπτεται από τα μεγάλα συμφέροντα περί την υγεία, και που στη θέση του προωθούν το πολυασφαλιστικό που καταργεί την ίση μεταχείριση όλων των πολιτών και την ιδιωτικοποίηση των κρατικών νοσηλευτηρίων. Τότε η υγεία θα είναι προνόμιο των πλουσίων.
Την ενέργεια από ανανεώσιμες πηγές που προσφέρεται ελεύθερη στη φύση, την οποία οι νεοφιλελεύθεροι θεσμοί τόσο της Κυπριακής Δημοκρατίας όσο και της Ε.Ε. προορίζουν για το ιδιωτικό κεφάλαιο.
Ενώ θα πρέπει η ενέργεια να κοινωνικοποιηθεί μέσον των ημικρατικών οργανισμών ΑΗΚ και CYTA αλλά και μέσον των αδρανούντων τεράστιων κεφαλαίων των κοινωνικών ασφαλίσεων και των ταμείων προνοίας.
Ο έλεγχος της ενέργειας πρέπει πλέον να αποδοθεί στη κοινωνία και όχι στο ιδιωτικό κεφάλαιο.
Σήμερα θα ασχοληθούμε με το τρίτο διακύβευμα που δεν είναι τελευταίο σε σημασία, αλλά πρώτιστο: Τον Τόπο μας. Το αύριο.
Είναι το εθνικό μας θέμα. Μετά από μισόν αιώνα άκαρπων ενδοκυπριακών, που όχι μόνο δεν έδωσαν λύση αλλά μας έφεραν πιο κοντά στις τουρκικές απαιτήσεις και έχοντας υπόψη την ακραία σκλήρυνση των τουρκικών θέσεων, καθώς και τις εξελισσόμενες γεωπολιτικές αλλαγές, είναι πλέον ορατός ο κίνδυνος αποδοχής μιας λύσης τουρκικών προδιαγραφών, με ενδεχόμενο αντάλλαγμα την περίκλειστη περιοχή της Αμμοχώστου. Και με καθεστώς διζωνικής συνομοσπονδίας και μεταφοράς του φυσικού αερίου της ΑΟΖ μας προς Ευρώπη μέσω Τουρκίας.
Προφανώς τέτοια λύση μας καθιστά προτεκτοράτο της Τουρκίας. Και προοιωνίζει την πλήρη τουρκοποίηση της πατρίδας μας. Βολεύει μόνο όσους σκοπεύουν να ξεπουλήσουν τις περιουσίες τους ένθεν και εκείθεν της διαχωριστικής γραμμής για να φύγουν αναζητώντας άλλους τόπους με περισσότερη ασφάλεια.
Δεν πρόκειται ούτε για λόγια, ούτε για σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Είναι ενέργειες και δηλώσεις πολιτικών αρχηγών και για το φυσικό αέριο και για το σύστημα διακυβέρνησης, και για τις δύο ζώνες και για τις περιουσίες.
Αυτό λοιπόν είναι το πρώτιστο. Συνεπώς έχουμε υποχρέωση όσοι θεωρούμε υπαρκτό κίνδυνο την αποδοχή των τετελεσμένων της εισβολής και τη συνομοσπονδία, να αντισταθούμε και με την ψήφο μας να το αποτρέψουμε.
Κι ας μην αναζητήσουμε επιπρόσθετες αποδείξεις. Αρκεί να ανακαλέσουμε στη μνήμη μας τη στάση των ηγεσιών των δύο μεγάλων κομμάτων τόσο κατά το Κραν Μοντανά όπου όλη η ευθύνη φορτώθηκε στη δική μας πλευρά όσο και τη σύμπλευση κάθε φορά που ο Αναστασιάδης έκανε μονομερείς υποχωρήσεις προς όφελος της τουρκικής πλευράς, με σημαία τη συμφωνία Αναστασιάδη-Έρογλου.
Ναι συμπατριώτες. Ο κίνδυνος να γίνει η Κύπρος τουρκικό προτεκτοράτο είναι ορατός και ψηλαφητός. Προσοχή λοιπόν κι επαγρύπνηση.
*Π. Υπουργός Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης
