Σε όλες τις παραλίες της Κύπρου έχει καθορισθεί η λεγόμενη ζώνη προστασίας της παραλίας. Μια περιοχή γύρω στα 300 πόδια από «το κύμα», εντός της οποίας δεν επιτρέπεται καμία οικοδομή, ούτε καν πλακόστρωτο, ούτε περίφραξη, ούτε πέργολα, ούτε τίποτα. Η ιδιοκτησία της ζώνης αυτής παραμένει στον ιδιοκτήτη του γηπέδου, αλλά ο ίδιος δεν μπορεί να ανεγείρει τίποτα (εκτός και αν κατ’ εξαίρεση εξασφαλίσει την άδεια του Υπουργικού Συμβουλίου, μια χρονοβόρα διαδικασία 2-3 ετών).
Αντιλαμβανόμαστε την ανάγκη ύπαρξης αυτής της ζώνης και πιστεύουμε ότι πράγματι είναι χρήσιμη για να «διευρυνθεί» η δημόσια παραλία (οπτικά μόνο, διότι ιδιοκτησιακά ανήκει στον ιδιοκτήτη). Η ζώνη αυτή είναι απόλυτα καθορισμένη με ακρίβεια σε τοπικούς χάρτες και οι τοπικές αρχές/ Πολεοδομία, δεν έχει καμία ευχέρεια, διαφοροποίησής της, ελαφρώς έστω. Η απόλυτη θέση της ζώνης δημιουργεί κάποιες καταστάσεις που θα πρέπει να περιγραφούν ως τουλάχιστο περίεργες:
– Η παραλία δεν παραμένει ως είχε κατά το 1970 που καθορίσθηκε η ζώνη αυτή. ΄Ετσι, με τη διάβρωση της παραλίας, σε ορισμένες περιπτώσεις, η ζώνη προστασίας της παραλίας ευρίσκεται μέσα στη θάλασσα, ενώ σε άλλες περιπτώσεις, λόγω αύξησης του παραλιακού μετώπου, η ζώνη προστασίας ξεπερνά τα 500 πόδια.
– Κατοικία η οποία ανεγέρθηκε εκτός ζώνης προστασίας και σε ιδιωτικό γήπεδο και σε απόσταση 300 πόδια από τη θάλασσα, δεν επιτράπηκε στον ιδιοκτήτη να κατασκευάσει πέργολα στην ακάλυπτη βεράντα, με «επέμβαση» εντός της ζώνης προστασίας κατά 1.50 μέτρο!
– Δεν επιτράπηκε η περίφραξη κατοικίας και η αυλή της κατοικίας εντός της ζώνης προστασίας κατάντησε χώρος για «Βeach Parties» από τρίτους, αγνοώντας τους κινδύνους και την οχληρία για τους ενοίκους.
– Πρόταση για μετακινούμενη κατασκευή, βάσει σχεδίων της αρμόδιας Αρχής, για πρόσβαση στη θάλασσα πάνω από βράχια απορρίθφηκε, στερώντας έτσι το κοινό από την άμεση και ασφαλή πρόσβαση στη θάλασσα.
– Κτήματα εντός της ζώνης προστασίας που δεν μπορούν να αναπτυχθούν, είτε θα πρέπει να απαλλοτριωθούν από το κράτος, είτε να τους επιτραπεί κάποιου είδος ανάπτυξη (το δεύτερο είναι που συμβαίνει), υπό μορφή χαλάρωσης, διότι το κράτος δεν έχει χρήματα για τα εκατομμύρια των αποζημιώσεων που θα απαιτηθούν. Έτσι, ιδιοκτήτης κατοικίας εκτός ζώνης προστασίας, ο οποίος ανέμενε ότι θα είχε απρόσκοπτη θέα, μια και που το μπροστινό τεμάχιο ενέπιπτε στη ζώνη προστασίας, είδε ότι επιτράπηκε στο μπροστινό τεμάχιο η ανέγερση πολυκατοικίας, σε μια προσπάθεια μείωσης του ποσού αποζημίωσης!!!
– Σε ιδιοκτήτη κατοικίας με αυλή 2 σκάλες (εντός της ζώνης προστασίας), δεν επιτράπηκε η κατασκευή πισίνας (κατασκευή κάτω από το έδαφος).
– Για αδιέξοδο δρόμο δεν επιτράπηκε η επέκταση του σε χώρο στάθμευσης, λόγω της ζώνης και η Αρχή επέμενε, εκτός της στέρησης της ιδιοκτησίας (λόγω ζώνης), της κατασκευής αδιεξόδου εντός του κτήματος που βρίσκεται εκτός της ζώνης.
– Σε κέντρο αναψυχής δεν επιτράπηκε η τοποθέτηση τραπεζιών, τεντών κλπ στον χώρο αυτό, υποχρεώνοντας το κέντρο να βρίσκεται εκτός παραλίας (σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει στην Ελλάδα).
Για τον λόγο αυτό, είμαστε της άποψης ότι θα πρέπει η αρμόδια Αρχή, με τη σύμφωνη γνώμη της Πολεοδομίας, να μπορεί να τροποποιήσει κατά 30%, τουλάχιστο, το βάθος της ζώνης.
– Επίσης, με την ίδια διαδικασία, να επιτρέπεται η κατασκευή οικοδομών εντός της ζώνης, εάν αυτές δεν ενοχλούν, όπως π.χ. πισίνα, περίφραξη μέχρι 1.50μ. ύψος, πλακόστρωτα κλπ.
– Την αδειοδότηση της επέμβασης εντός της ζώνης, όταν τα επιτρεπόμενα εκτός της ζώνης κτήρια δεν λειτουργούν εύρυθμα.
Εάν ήμασταν ένα κράτος με ανεξάντλητους πόρους, ίσως η παρούσα κατάσταση να ήταν αποδεκτή σε κάποιο βαθμό. Η απόλυτη όμως ύπαρξη αυτής της ζώνης προκαλεί σοβαρή ζημιά στους εμπλεκόμενους ιδιοκτήτες, αναγκάζει το κράτος να τους αποζημιώσει και άρα προσφέρει χαλαρώσεις, περιορίζει/στερεί την ιδιοκτησία και στο τέλος-τέλος, πιθανώς να μην εξυπηρετεί και τον σκοπό για τον οποίον η ζώνη αυτή υπάρχει.
Μία αναθεώρηση της παρούσας κατάστασης και η ύπαρξη ελαστικότητας σίγουρα θα συμβάλει στην καλύτερη ανάπτυξη και θα περιορίσει την ακαταστασία στις οικοδομές, που προκαλούνται λόγω αυτής της ακαμψίας.
