Λέει κανείς να μην ασχολείται με τον πρώιμο παροξυσμό των προεδρικών εκλογών, αλλά οι προκλήσεις που ακούγονται καθημερινά κάποτε δεν αντέχονται. Το τελευταίο ήρθε από το κοινοβουλευτικό στέλεχος του ΑΚΕΛ Άριστο Δαμιανού, ο οποίος θύμωσε στη μεσημβρινή ενημερωτική εκπομπή του ΑΝΤ 1 στις 27 Απριλίου, «γιατί όλοι να ασχολούνται μόνο με το τι κάνει το ΑΚΕΛ…». Αν είναι δυνατό!
Όλος ο σαματάς για όλες τις εκλογές που διεξάγονται στην Κύπρο οφείλεται πάντα στο ΑΚΕΛ, το οποίο βγαίνει σαν πραματευτής και γυρολόγος να διαλαλήσει τις κομματικές του ψήφους στους μνηστήρες της εξουσίας –κομματικούς και ανεξάρτητους– που παρατάσσονται, ακριβώς γιατί ξέρουν οι περισσότεροι ότι θα περάσει το ΑΚΕΛ παίζοντας την «πουρού» του. Με ποιούς συζητά το ΑΚΕΛ, για πόσα και ποιά ονόματα συζητά το ΑΚΕΛ, αποφάσισε ή ακόμα το ΑΚΕΛ; Κάθε φορά που ο ταλαίπωρος Κυπριακός λαός καλείται να ασκήσει το ιερό δικαίωμα της ψήφου στη μεγάλη Γιορτή της Δημοκρατίας, το ΑΚΕΛ τη μετατρέπει σε εκλογοπανήγυρη για να καλύψει τις ελλείψεις, τις αντιφάσεις και τα υπαρξιακά του προβλήματα. Συνιστά, συνεπώς, αφόρητη προβοκάτσια τα ηγετικά στελέχη του ΑΚΕΛ να εμφανίζονται ενοχλημένα από μια τοξική προεκλογική ατμόσφαιρα που το ίδιο το κόμμα τους σκόπιμα δημιουργεί και συντηρεί.
Ο κ. Άριστος Δαμιανού είναι ο ίδιος που μετά τη Γενεύη διερωτήθηκε δημοσίως μπροστά στα ΜΜΕ «μα τι σημαίνει κανονικό κράτος;» Γι’ αυτό και δεν τον περιμένει κανείς να γνωρίζει και τι είναι ένα κανονικό κόμμα, πράγμα το οποίο ασφαλώς δεν είναι το ΑΚΕΛ. Κι αυτό δεν το λέμε εμείς, αλλά η ίδια η Ακελική ηγεσία, επαιρόμενη.
Ακόμα πριν από τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές όπου το ΑΚΕΛ έπαθε τη μεγάλη του καθίζηση, ο τότε Γενικός Γραμματέας Άντρος Κυπριανού, δήλωνε σε συνέντευξή του στον Πολίτη (30/11/2020) ότι «το μεγάλο στοίχημα για το ΑΚΕΛ είναι να μπορέσει να αποδείξει ότι δεν είναι το ίδιο με τα άλλα πολιτικά κόμματα». Κι ο διάδοχός του ο Στέφανος Στεφάνου προσπαθούσε να συσπειρώσει τους Ακελικούς, καλώντας τους να δείξουν ότι «δεν είμαστε όλες οι πολιτικές δυνάμεις το ίδιο» (Φιλελεύθερος 24/4/21). Προς τιμή και των δύο, όταν το ΑΚΕΛ βγήκε στραπατσαρισμένο από την κάλπη, παραδέχτηκαν ότι «αποτύχαμε να αποδείξουμε ότι δεν είμαστε όλοι το ίδιο». Ταυτόχρονα υποσχέθηκαν ότι θα πάσχιζαν μέσα από την ανάλυση των αρνητικών εκλογικών αποτελεσμάτων να εντοπίσουν τα αίτια αυτής της αποτυχίας, τα δε συμπεράσματά θα καθοδηγούσαν τις κομματικές διεργασίες και τα κομματικά συνέδρια που θα ακολουθούσαν.
Έγιναν και οι αναλύσεις, έγιναν και οι κομματικές διεργασίες και τα συνέδρια, αλλά δεν ακούσαμε πουθενά αν βρέθηκε απάντηση στο μέγα ερώτημα γιατί δεν κατάφεραν να πείσουν τους Ακελικούς ότι το κόμμα τους είναι διαφορετικό από τα άλλα κόμματα. Λογικά, όμως, για να μπορέσεις να βρεις τις διαφορές από τους άλλους, θα πρέπει πρώτα να ξέρεις εσύ τι είσαι. Αυτό είναι το ερώτημα που πρέπει να απαντήσει η κατά τα άλλα λαλίστατη ηγεσία του ΑΚΕΛ: τι είδους κόμμα είναι τέλος πάντων το ΑΚΕΛ; Αυτό είναι που θέλουν να ξέρουν οι ακόμα αγόμενοι και φερόμενοι, αλλά προβληματιζόμενοι πλέον, οπαδοί του κόμματος. Όλο και περισσότεροι Ακελικοί συνειδητοποιούν ότι οι ηγέτες τους τούς αποκοιμίζουν με ανεκπλήρωτες υποσχέσεις για αλλαγές, ενώ τους μεταχειρίζονται ως συρφετό για να διαιωνίζουν τα τζάκια και την εξουσία τους.
Ο κ. Δαμιανού, στις ίδιες δηλώσεις του και απαντώντας σε παρατήρηση δημοσιογράφου, εκστόμισε με σταλινικό ύφος, που δεν του πήγαινε κιόλας, τον αφορισμό ότι «η αριστερά στην Κύπρο μία είναι κι αυτή είναι το ΑΚΕΛ». Αυτό δεν είναι τίποτε άλλο παρά αντίλαλος του αυτοπροσδιορισμού του ΑΚΕΛ ως οδοστρωτήρα που περνά πάνω από όσους διαφωνούν μαζί του, από τον αείμνηστο γ.γ. Δημήτρη Χριστόφια τον Σεπτέμβρη του 2007.
Είναι φανερό ότι, παρά τις διαπιστώσεις και την παραδοχή των ιδίων ότι δεν πείθουν πλέον τους οπαδούς τους, οι Ακελικοί ηγέτες παραμένουν προσκολλημένοι στις ίδιες ξεπερασμένες ολοκληρωτικές ιδεολογίες και αντιλήψεις, εφαρμόζοντας τις ίδιες ετσιθελικές μεθόδους και πρακτικές. Το επαναβεβαίωσε πρόσφατα κι ο νυν γ.γ. Στέφανος Στεφάνου, επαναλαμβάνοντας την επωδό των προκατόχων του ότι ο «σοσιαλιστικός μετασχηματισμός» της κοινωνίας παραμένει ο αμετάθετος στόχος του ΑΚΕΛ, η επιδίωξη του οποίου απλώς αναβάλλεται μέχρι να λυθεί το Κυπριακό.
Ας υποθέσουμε ότι έρχεται εκείνη η άγια μέρα που θα έχει λυθεί το πρόβλημά μας και θα έχουμε επιτέλους μια Κύπρο ελεύθερη κι ενωμένη χωρίς κατοχικό στρατό. Δεν θα είναι το τέλος των δεινών μας γιατί θα έχουμε το ΑΚΕΛ να θέλει να μας μετασχηματίσει; Και τι θα κάνει δηλαδή; Θα κατεβάσει τον κόσμο του στους δρόμους και στις πλατείες αξιώνοντας να γίνει η Κύπρος κομμουνιστική, θα κηρύξει πολιτική ανυπακοή, θα κάνει πραξικόπημα, ή θα βγει στο βουνό; Και μια και το έφερε η κουβέντα, εξακολουθεί να έχει ένοπλους το ΑΚΕΛ;
Τέτοιες κουβέντες ούτε γι’ αστείο δεν πρέπει να λέγονται πια, γιατί υπάρχουν και ξένοι που τις παίρνουν στα σοβαρά και καλοθελητές που τις εκμεταλλεύονται. Η επανάληψή τους φανερώνει δυστυχώς την ελαφρότητα και την ανευθυνότητα της εκάστοτε Ακελικής ηγεσίας, η οποία επιμένει σε μια πορεία αδιέξοδη για το κόμμα της και επιζήμια για τον τόπο. Το θλιβερό είναι ότι βρίσκονται πάντοτε επώνυμοι, που επιζητώντας το εκλογικό της χρίσμα, είτε καλοπροαίρετα είτε από ματαιοδοξία, τη διευκολύνουν να συνεχίσει. Αν ρίξουν μόνο μια ματιά προς τα πίσω, θα δουν ότι στο τέλος μένει μόνο το στίγμα.
