Ο λαός μας αναζητεί Πρόεδρο με διαφορετικές επιλογές από τις άλλες φορές, όταν δύναμη εκλογής ήταν ο φανατισμός και η μισαλλοδοξία. Η υπαγορευόμενη πολιτική φιλία ή η εχθρότητα και το αβυσσαλέο κομματικό πάθος. Τώρα στη συντριπτική πλειοψηφία ο κόσμος προτιμά να αποφασίζει με νηφαλιότητα. Δεν θέλει ηγέτες που σχίζουν την κομματική θέληση διώχνοντας τα επιτελικά άβατα στελέχη, επειδή δεν υποτάσσονται στις επιθυμίες τους και συνωμοτούν εναντίον ανθρώπων συνολικής αναγνώρισης και εκτίμησης. Τους απορρίπτουν σαν οικτρά κατάλοιπα του σκοτεινού παρελθόντος δικτατορικών παρορμήσεων: «Καλός αλλά απομακρύνεται επειδή δεν ακολουθεί τη γραμμή μας. Επομένως δεν έχει θέση ανάμεσά μας, ούτε αυτός, ούτε τα παιδιά του! Ή με οργίλη διαταγή : «Να τον διώξεις. Ο πατέρας του με κατακρίνει»!… Αυτά τα τερτίπια διοχετεύθηκαν στον κόσμο και ο κόσμος αντιδρά με αηδία και οργή. Και οι συνέπειες είναι εκκωφαντικές σε άρνηση αποδοχής.
Από τις δημοσκοπήσεις εξάγονται όμως και χρήσιμες σοφίες που θεμελιώνουν νέα πολιτική νοοτροπία και συγκροτούν τη σύγχρονη συνείδηση. Η κοινωνία καταλήγει σε ηθικούς νόμους που διέπουν τις κοινές αποφάσεις. Αποφασίζει επιβολή κριτηρίων που αλλάζουν την άμεση ζωή. Αποκλείει την πνευματική υποδούλωση στους κομματάρχες των σκοτεινών συμφερόντων. Αποστρέφεται τα κληρονομικά κομματικά γεννήματα, υπηρέτες μεγαλοοικογενειών και αγχιστείες που επωάζονται στα τζάκια των πλουτοκρατιών. Ο κόσμος κρίνει με περίσκεψη και επιλέγει πολιτευομένους αποδεδειγμένης εντιμότητας και φιλοπατρίας. Διακρίνει τους χρήσιμους υπό τις επικρατούσες συνθήκες. Και υποβάλλει στον εγκέφαλό του ερωτήματα σοβαρά. Ερωτήματα ωριμότητας και ευθύνης: Αυτός που θέλει να κυβερνήσει την πατρίδα, ποιες θέσεις έχει στο εθνικό ζήτημα απελευθέρωσης, δια της απαλλαγής από την κατοχή και της φυγής των τουρκικών στρατευμάτων εισβολής; Ποιες είναι οι εξαρτήσεις του από τους συμπλέοντες με την Τουρκία; Πώς διαχωρίζει τις ευθύνες του στα 48 κατοχικά χρόνια από τους στυλοβάτες των πολεμικών επιχειρήσεων του ’74 και των συνεχών έκτοτε εξοπλισμών των κατοχικών στρατευμάτων; Ποιοι από τους πολιτικούς καταφεύγουν στο Φόρεϊν Όφις και στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ για «συνεννοήσεις» (λέγε εντολές), για τις διεξόδους, από τα φαράγγια όπου μας αποκλείει η ύπουλη «φιλία» των ισχυρών που οργάνωσαν και κάλυψαν το παρατεινόμενο ιστορικό έγκλημα; Πώς οι υποψήφιοι ηγέτες ερμηνεύουν την πολιτική στροφή προς τον σφαγέα μας, των παραγόντων που αν και συνέργησαν στο κακούργημα, ύστερα μας παρίσταναν τους φίλους, μέχρι να μας πείσουν για την κοσμογονική στροφή προς το αγγλοσαξονικό στρατόπεδο και τώρα μας αφήνουν βρεγμένους στα κρύα του λουτρού, ανοίγοντας αγκαλιές στον Τούρκο που τους πρόδωσε στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, τους εξευτέλισε στη χερσόνησο της Καλλίπολης, κουτοπόνηρα απέφυγε είσοδο στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και συστηματικά αρμέγει την αμερικάνα αγελάδα, ποτίζοντας την γιγαντοποίηση του τέρατος που ο Λόϋντ Τζιορζ χαρακτήρισε τον χειρότερο λαό που εισήλασε στην ιστορία, κι ο Τζιορτζ Κλεμανσώ αντίκρυζε σαν κατάρα για την ανθρωπότητα;
Ύστερα είναι και η εσωτερική κατάσταση. Ο κόσμος δοκιμάζεται από δυστυχίες ων ουκ έστι αριθμός. Ψευτοζεί κάτω από τα όρια της πείνας. Άσπρη μέρα δεν βλέπει να ανατέλλει στον σκοτεινό ορίζοντα. Δεν ελπίζει πως θα σπουδάσει τα παιδιά του. Πώς θα τα αποκαταστήσει αν δεν κύψει τον αυχένα και καταντήσει υπηρέτης σε αφεντάδες. Πώς θα βοηθήσει τα παιδιά του να κάνουν οικογένειες, να πατήσουν στη γη και να στεριώσουν όνειρα; Πώς οι υποψήφιοι ηγέτες αντιμετωπίζουν την αισχύνη των φαλαγγών που καταλήγουν καταγέλαστοι ικέτες στις πόρτες των αρπαγμένων σπιτιών τους, ζητιανεύοντας έναν καφέ από τη «χανούμισσα-οικοδέσποινα»; Υπολόγισαν ποτέ ότι με τα εκατομμύρια που η ασυνειδησία καταλείπει στα τουρκοκρατούμενα εδάφη μας συντηρεί την κατοχή που εξασφαλίζει σφαίρες για να σκοτώσει τα παιδιά τους;
Και εδώ προκύπτει μαστιγωτικό το μέγα ερώτημα: Η διαστροφή της συνείδησης είναι κοτρώνα που πετούν και μας σπάζουν το κεφάλι. Οι σκλάβοι συμπεριφέρονται σαν ευτελείς υποτελείς στον κατακτητή σφαγέα του πληθυσμού μας, άρπαγα της μισής Κύπρου που καραδοκεί να πατήσει όλο το νησί. Πώς τον αντιμετωπίζουν οι υποψήφιοι; Πώς αποκαθιστούν τις δυνάμεις της ιστορικής συνείδησης που υποκύπτουν στον εισβολέα; Πώς δικαιώνουν την ελληνική ιστορία τεσσάρων χιλιάδων χρόνων; Ποια είναι τα προγράμματά τους για αποτροπή της νεγροποίησης του πληθυσμού, με τους καθημερινούς καταρράκτες των υποσαχαρίων στιφών που καταφθάνουν, εγκαθίστανται και δέρνουν τους αστυνομικούς σε οικισμούς που τους ανεγείρει το κράτος; Όταν διείδαμε τον επερχόμενο κίνδυνο δημογραφικής διαστροφής, απευθυνθήκαμε στην κυβέρνηση υποδεικνύοντας τη σπάθη που κρεμόταν πάνω από τα κεφάλια μας. Ούτε ψύλλος στον κόρφο τους. Τώρα που πλάκωσαν οι κακοποιοί με μαχαίρια, φόνους και αρπαγές τι κάνουν οι επίδοξοι κυβερνήτες μας; Οργανώνουν χειροκροτήματα υπέρ των κομματαρχών μηρυκάζοντας κολακείες. Και οι κόλακες ομιλούν αφήνοντας πίσω τους την Καρπασία, την Κερύνεια, την Μεσαριά, την Αμμόχωστο, τη Βόρεια Λευκωσία, αποβλέποντας στην αλίευση ψήφων από άλλα μέρη. Σβήνουν χωρίς αισχύνη τα μισά από τα κατεχόμενα εδάφη μας. «Επιτρέπουν» στους μπράβους τους να κρατούν πινακίδες για σωρεία αναγκών, αλλά ούτε ένας δεν υψώνει σύνθημα απελευθέρωσης από τον δουλικό ζυγό του 21ου αιώνα. Δεν επικεντρώνει τον λόγο του στην υπέρτατη ανάγκη απελευθέρωσης. Εκτελούν εντολές ή σοφίζονται πολιτική που εξυπηρετεί υστεροβουλίες του συναφιού; Ιδού η απορία που στοιχειοθετεί κατηγορία εσχάτης προδοσίας.
*Πρόεδρος των Συνδέσμων Αγωνιστών της ΕΟΚΑ
