Ο Θουκυδίδης, πατέρας της επιστημονικής ιστορίας, πρότασσε ως κύρια αιτία των πολέμων, λόγους οικονομικούς. Το ίδιο κάνουν και οι σύγχρονοι διεθνολόγοι, οι οποίοι όμως, στην περίπτωση της Ουκρανίας προτάσσουν και τον γεωστρατηγικό ανταγωνισμό του δυτικού κόσμου (Αμερικής, Ευρωπαϊκής Ένωσης) και ανατολικού (Ρωσίας, Κίνας, Ινδίας), χρησιμοποιώντας απλώς την Ουκρανία ως όχημα προώθησης των συμφερόντων τους.
Πηγή του ουκρανικού πολέμου είναι η οικονομία, είτε με τη μορφή της απώλειας των σιτοβολώνων της Ουκρανίας και την παγκόσμια αύξηση των τιμών των δημητριακών προϊόντων, είτε με τους εξοπλισμούς και την ενέργεια, πράξεις που εντείνουν την πολεμική ένταση αντί να ενισχύουν το φιλειρηνικό πνεύμα, μεταξύ Ρώσων και Ουκρανών. Ο νυν υπουργός Εξωτερικών και η πρόεδρος της Κομισιόν, θεωρούν πως, σε κλίμα που μυρίζει μπαρούτι, μπορούν ευκολότερα να επιλυθούν περιφερειακά προβλήματα, μεταξύ άλλων και το Κυπριακό, φτάνει η Νέα Τάξη Πραγμάτων να αντικρυστεί ορθολογιστικά και με μπόλικο πραγματισμό.
«Αν είναι να υπάρξει λύση του Κυπριακού πρέπει να υπάρξει τώρα», αποφαίνεται ο τωρινός Κύπριος υπουργός Εξωτερικών, συμπλέοντας ουσιαστικά με τις μύχιες και υπαρξιακές θέσεις της κοινωνίας των πολιτών. Ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, ο Αβέρωφ Νεοφύτου και ο τέως υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Χριστοδουλίδης, συμφωνούν ή θεωρούν το κλίμα έντασης, κατάλληλο για γώνιασμα της Τουρκίας;
Υπάρχει και θρησκευτική διάσταση του πολέμου, που δεν πρέπει να υποβαθμίζεται. Το Πατριαρχείο Μόσχας, όχι μόνο ταυτίζεται με την πολιτική Πούτιν, αλλά αποτελεί και τον μοχλό προώθησης της ρωσικής πολιτικής, πολιτική που βρίσκει διαφωνούντα τον Οικουμενικό Πατριάρχη, ο οποίος δεν θέλει εξάρτηση της ουκρανικής εκκλησίας από τη μοσχοβίτικη.
Η βασικότερη διάσταση βέβαια της σύρραξης, έγκειται στην άρνηση της Ρωσίας να αποδεχτεί επέκταση του ΝΑΤΟ, με την ένταξη νέων χωρών, όπως της Φινλανδίας και Σουηδίας. Η ένταξη ειδικά της Φιλανδίας στον δυτικό συνασπισμό δεν πρόκειται να γίνει αποδεκτή, γιατί έχει κοινά σύνορα με τη Ρωσία σε μια έκταση 850 μιλίων. Η γενικότερη εικόνα που κυριαρχεί στο πολεμικό πεδίο είναι αρκούντως εκρηκτική και απρόβλεπτη. Οι τελευταίες δραστηριότητες του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ καθρεφτίζουν τις απόψεις του ότι το κλίμα είναι κατάλληλο για επίλυση περιφερειακών προβλημάτων. Μέσα από το κακό «βλέπει να μετουσιώνεται» η ενότητα των αντιθέτων!
Ο Κύπριος Πρόεδρος είπε πρόσφατα ότι «δεν πρόκειται να αφήσει την Κύπρο να γίνει προτεκτοράτο της Τουρκίας», ωσάν να του το εισηγήθηκε Ελληνοκύπριος πολιτικός. Οι θέσεις του Προέδρου όμως είναι άσχετες με τον κυνισμό του τραπεζο-οικονομικού κατεστημένου. Το κυριότερο πρόβλημα όμως έγκειται στο ότι ο Πρόεδρος κινείται αντίθετα και από τον Γκουτέρες και τον εθνικό μας ποιητή. Στη δέκατη στροφή του Ύμνου εις την Ελευθερίαν (158 τετράστιχες στροφές), ο Διονύσιος Σολωμός είναι αποκαλυπτικός για τη στάση των Μεγάλων Δυνάμεων. Όταν η Ελλάδα το 1821 είχε την ανάγκη τους, κρούοντας τις θύρες τους και ζητούσε βοήθεια, συμβουλεύει: «Δεν είν’ εύκολες οι θύρες, εάν η χρεία τες κουρταλή». Συστήνει πραγματισμό, ρεαλισμό και ορθολογισμό. Οι Νεοέλληνες ακούμε τις νουθεσίες Γκουτέρες και Διονύσιου; Η λύση του Κυπριακού χρειάζεται πάνω απ’ όλα πρόεδρο με βούληση. Από καταγγελίες μπουχτίσαμε. 48 χρόνια προσφυγιάς είναι πολλά.
* Πρώην διευθυντής σχολείων Μέσης Εκπαίδευσης
