Όσο και να σας φαίνεται παράξενο, η επαρκής ποσότητα νερού (ή η έλλειψή της) επηρεάζει τη ζήτηση και τες τιμές των ακινήτων, ιδιαίτερα σε σχέση με τη ζήτηση που αφορά την αγορά από ξένους, που έχουν επιλογή χώρας εγκατάστασης. Η αγορά αυτή, από το εξωτερικό, μεταφραζόταν μέχρι πρόσφατα γύρω στα €2.0 δισ./χρόνο και προσέφερε εργασία σε χιλιάδες άτομα. Η παλιά διαμαρτυρία μόνιμων ξένων κατοίκων στο χωριό Τάλα της Πάφου, όσο και οι προειδοποιήσεις από διάφορους οργανωτές ταξιδιών για το θέμα του νερού (π.χ. για Παραλίμνι, με την κατασκευή δεξαμενών αποθήκευσης), είναι ένδειξη του προβλήματος, όχι τόσο για τη μη ύπαρξη νερού ως τέτοιο, αλλά τις επιπτώσεις στην αγορά των ακινήτων κατ’ επέκταση.
Είναι γεγονός, επίσης, ότι τα τελευταία χρόνια, πλην εξαιρέσεων, έχουμε σχετική πολυομβρία, που μαζί με τις υφιστάμενες μονάδες αφαλάτωσης έχουν περιορίσει την έλλειψη πόσιμου νερού, ενώ υπάρχει και κάποιο αυξητικό ενδιαφέρον για τη χρήση υδατοφρακτών για αθλητισμό.
Η ελαφρότητα η οποία μας χαρακτηρίζει, από πλευράς ορισμένων κομμάτων και ακόμα της Βουλής, στο θέμα της αφαλάτωσης, περίπου «απέδειξε» ότι κανένας δεν φταίει για την έλλειψη νερού, παρά μόνο «… ο Θεός που δεν έβρεξε»! Επειδή, όμως, εκείνο που χρειάζεται είναι λύση στο πρόβλημα και έχοντας τις εμπειρίες στον τομέα των οικοδομών, είμαστε της άποψης ότι τα πιο κάτω μέτρα θα βοηθήσουν, μιας και η λειψυδρία βρίσκεται σε αυξητική τάση στο μέρος αυτό του κόσμου, δεδομένης της κλιματικής αλλαγής, και χρήζει καλύτερης διαχείρισης.
· Για κάθε νέα οικοδομή, πριν εκδοθεί άδεια οικοδομής, να υποβάλλεται σχέδιο εξοικονόμησης νερού, όπως ανακύκλωσης νερού, με τη χρήση της νέας τεχνολογίας κλπ. Όπως υπάρχει η πρόνοια για εξοικονόμηση ενέργειας, να υπάρχει και η απαίτηση για εξοικονόμηση νερού.
· Να απαγορεύεται η εισαγωγή και χρήση αποχωρητηρίων που έχουν μόνο μια στάση νερού – Να επιτραπούν μόνο εκείνα τα καζανάκια που έχουν διπλή ρύθμιση, εξοικονομώντας χιλιάδες τόνους νερό, ιδιαίτερα σε γραφεία.
· Για όλες τις πισίνες να επιβάλλεται η κάλυψή τους σε ώρες εκτός χρήσης (δύσκολη η εφαρμογή της). Μια μικρή πισίνα 4 μ. χ 8 μ., με βάθος 1.50 μ., περιέχει 48 c.m. νερού, που εξατμίζονται κατά μέσο όρο 50% κάθε 12 μήνες. Λαμβάνοντας υπόψη τις χιλιάδες πισίνες που υπάρχουν, πλέον εκείνες που κατασκευάζονται, αντιλαμβάνεσθε την εξοικονόμηση (πλέον της εξοικονόμησης ηλεκτρικής ενέργειας, λόγω πιο αραιής ανάγκης ανακύκλωσης του νερού).
· Να υπάρξει πολιτική αυξητικής τιμολόγησης σε μεγαλύτερο βαθμό, μετά από 1 τόνο νερού την ημέρα ανά νοικοκυριό ή μέγιστη κατανάλωση 30 τόνων τον μήνα για 4 άτομα. Μετά, να διπλασιάζεται η χρέωση.
· Στις οικοδομές να επιβάλλεται πλέον η ανόρυξη διάτρησης σε γήπεδα πέραν των 1000 τ.μ., αντί κατά βούληση, όπου επιδοτείται μόνο η διάτρηση.
· Το ράντισμα των «πλακών» και άλλων χώρων στις οικοδομές να μην είναι με χρήση πόσιμου νερού, ούτε να επιτρέπεται η χρήση πόσιμου νερού για ετοιμασία μπετόν κλπ, αλλά από διατρήσεις ή βυτιοφόρα. Όπως υπάρχει τώρα η διαδικασία για την προσωρινή παροχή ρεύματος για τες οικοδομές, να είναι υποχρεωτικό ο εργολάβος είτε να ανορύξει διάτρηση επιτόπου ή να μεταφέρει νερό με βυτιοφόρα.
· Μελέτη των διαφόρων τύπων πλυντηρίων ρούχων/πιάτων και αποκλεισμός της εισαγωγής εκείνων που χρησιμοποιούν νερό πέραν μιας καθορισμένης ποσότητας.
· Για τα γήπεδα γκολφ, είμαστε υπέρ της δημιουργίας αφαλάτωσης από το κράτος, με κάλυψη του κόστους από τους επιχειρηματίες. Ανεξάρτητα του τι πιστεύει κάποιος για τα γήπεδα αυτά, από την στιγμή που τα γήπεδα βοηθούν την κυπριακή οικονομία, το μέτρο αυτό επιβάλλεται.
· Να ανατεθεί, με κάποιου είδους «ιδιωτική αστυνόμευση», η επίβλεψη της χρήσης νερού, όπου ιδιώτες επιθεωρητές των τοπικών αρχών να ελέγχουν την πιστή εφαρμογή της πολιτικής κατανάλωσης (πλύσιμο πεζοδρομίων, αυτοκινήτων, βεραντών, κήπων κλπ από πόσιμο νερό).
Σε αυτή την αντιφατική πολιτική της κυπριακής Πολιτείας, αντιπαραθέτουμε ότι σε έργο μας στην Κρήτη, όπου προτάθηκε από εμάς η κατασκευή ενός μικρού συστήματος αφαλάτωσης (τύπου container) για να τροφοδοτεί ένα έργο πελάτη μας με 500 τόνους την ημέρα, ο τοπικός δήμαρχος μάς ανέφερε επί λέξει «… Θα σας παραχωρήσουμε παραθαλάσσια δημοτική γη δωρεάν, για να εκτελέσετε το έργο και να προσφέρετε επιπλέον των δικών σας αναγκών 500 τόνων και 200 τόνους νερού για τον δήμο». Η εκτέλεση ανατέθηκε σε κυπριακό οίκο και περίπου θεωρηθήκαμε και ως ευεργέτες της περιοχής (σε αντίθεση με το Δημοτικό Συμβούλιο Λάρνακας, που προ πολλών ετών έσυρε την τότε κυβέρνηση στα δικαστήρια, για την κατασκευή του εργοστασίου αφαλάτωσης στη Λάρνακα! Φαντασθείτε τι θα γινόταν σήμερα εάν δεν είχαμε και αυτό το εργοστάσιο).
Τι θα σας πούμε και εμείς αγαπητοί αναγνώστες, όταν ακούμε θεωρίες περί μελλοντικής αντικατάστασης των παλαιών σωλήνων νερού (τεράστιο μεν το κόστος και χρόνος εκτέλεσης 5-8 χρόνια) όταν το πρόβλημα είναι σήμερα και αύριο; Τι θα γίνει με το σήμερα και πώς θα αντιμετωπιστεί το αύριο; Πριν χρόνια, μιλώντας για το δημοσιονομικό πλεόνασμα επί κυβέρνησης Τ. Παπαδόπουλου, ένας πελάτης μάς ρώτησε «τι θα κάνω τα ευρώ όταν δεν μπορώ να κάνω μπάνιο;»!
Τελειώνοντας, θα θέλαμε να σας τονίσουμε ότι οι ηγέτες πρέπει να μάθουν να ηγούνται και να μην ακολουθούν τη μάζα, ανεξαρτήτως του πολιτικού κόστους (W. Churchill).
