Όταν χάσεις την ελευθερία σου μετατρέπεσαι σε πράγμα. Τελεία. Μόνο οι δειλοί και υποτακτικοί υποστηρίζουν διαφορετικά, αλλά το παρουσιάζουν ως ρεαλισμό, ωριμότητα, ανωτερότητα αλλά ποτέ αδυναμία, ανεπάρκεια, δειλία. Όσο όμορφα και να ντύσεις ένα ψέμα, δεν παύει να είναι ψέμα. Η παραίτηση και η υποταγή δεν μπορούν για πάντα να κρύβονται πίσω από σοβαροφανείς λόγους. Όλο αυταπάτες. Το ψέμα δεν έχει φως για να έχει διάρκεια. Γι’ αυτό είναι συνυφασμένο με το σκοτάδι. Οι οπαδοί του σκυφτοί-καμπούρηδες όπως ο Εφιάλτης. Τους λείπει η αρχοντιά και ο αυτοσεβασμός.
Μιλούν πολύ αλλά λένε ελάχιστα και αυτά κοινότυπα. Η λεβεντιά όμως με το φως δεμένη και στον θάνατο ακόμα λάμπει. Για τούτο η Ιστορία τής παραχωρεί χώρο και την κάνει αθάνατη. Έτσι τα έκανε η ζωή.
Υπάρχουν παντού δεσμώτες του λόγου. Να καταπνίξουν κάθε ορθοστασιά. Κάθε αμφισβήτηση της ήττας. Πέφτουν πάνω σου με μία μανία καθολικά και τόσο καταστρεπτικά που οι Τούρκοι δεν χρειάζεται να κάνουν τίποτα. Οι δικοί μας κάνουν το έργο τους.
Δεν γνωρίζουν όμως ότι με κάθε αυχένα που πίπτει ο επόμενος είναι πιο σκληρός. Είναι ένας αγώνας που κανένας κατακτητής δεν κατάφερε να κερδίσει στην ιστορία της ανθρωπότητας. Τα κεφάλια που σηκώνονται είναι πιο πολλά από αυτά που πέφτουν. Κάθε κατακτητής θα σας το πει αυτό. Όλοι θεωρούν μόνιμο το προσωρινό μέχρι που θα έλθει η στιγμή της επανάστασης. Που θα τα παρασύρει όλα, ορθολογισμό (πώς μπορεί να είναι ορθολογισμός η αποδοχή της κατοχής;) πραγματικότητες, ανισότητες δυνάμεων και αριθμών. Η Ιστορία επαναβεβαιώνει τον εαυτό της και οι απολογητές ουσιαστικά του εχθρού περιθωριοποιούνται εκεί που τους αξίζει. Η Ζωή επαληθεύεται. Η χαρά του να αγωνίζεσαι για μία ελεύθερη πατρίδα επιστρέφει. Οι θυσίες δεν είναι λόγος αποτροπής αλλά λίπασμα για ένα καλύτερο αύριο. Μία κοινωνία ελεύθερη από κατακτητές και μικρούς ανθρώπους που προσωρινά έγιναν μεγάλοι αντιγράφοντας τις χιλιάδες των ανωνύμων της ιστορίας, γιατί δεν περισσεύει χρόνος ή μελάνι για να καταγράψουν την ιδιοτέλειά τους. Τη μικρή, μίζερη, ψεύτικη ζωή τους όσα στολίδια κάλπικα και αν την στολίζουν.
Τα ατέλειωτα βασανιστήρια των ιπποτών της υποταγής, της υποταγής στον ισχυρό. Της υποδούλωσης του ανθρώπινου πνεύματος στη μετρήσιμο πραγματικότητα. Την αποανθρωποίηση του ανθρώπου. Στη μετατροπή του σε ζυγαριά. Σε κάτι εντελώς διαφορετικό από ότι ο Δημιουργός μας έφτιαξε. Αν ο άνθρωπος ήταν αριθμητική μηχανή και μόνο ακόμα θα ήταν στη λίθινη εποχή. Χωρίς τη δύναμη του πνεύματος θα κέρδιζε η ύλη. Η υπέροχη της ποσότητας αν και ακυρώθηκε από την Ουκρανία ακόμα στα μάτια κάποιων Κύπριων έπρεπε να αποφασίζει τα πάντα και αν δεν μας αρέσει, πρέπει να το δεχθούμε στο όνομα ενός ανώτερου ρεαλισμού. Και ας το είπε ένας πρωθυπουργός του Ισραήλ, ο οποίος δεν πιστεύει στο θαύμα, δεν είναι ρεαλιστής. Βρήκε περισσότερους οπαδούς στη μακρινή Ουκρανία αντί στην κοντινή Κύπρο.
Η απείθεια και η αντίδραση κάθε υπόδουλου λαού είναι καθαρτήριο ψυχής που προκαλεί υπερηφάνεια και αυτοσεβασμό στους κατακτημένους και σφυρηλατεί την ταυτότητά τους όπως η φωτιά το διαμάντι. Μέσα από τις δοκιμασίες γεννιέται το μέλλον και η τύχη ενός λαού. Όπως η ήσυχη θάλασσα δεν κάνει καλούς καπετάνιους έτσι και ένας καλός σκλάβος μία καλή πατρίδα. Βίος χωρίς αυτοσεβασμό είναι αβίωτος όπως και να τον παρουσιάζουν οι απολογητές των δυνατών.
Με τη βοήθεια του Θεού και την καθοδήγηση των ηρώων μας δεν μπορούμε να χαθούμε, αλλά να βγούμε στο ξέφωτο στην πολίχνη στον λόφο. Εκεί που το ψέμα δεν έχει χώρο να μολύνει το αυθεντικό. Εκεί που το κακό δεν αντέχει και υποχωρεί μπροστά στο καλό.
Κάθε λαός που φθάνει εκεί αξιώνεται της αξιοπρέπειας και της ελευθερίας του. Δεν βρήκαμε εμείς την πολίχνη μας, όχι διότι δεν υπάρχει, αλλά διότι δεν βγήκαμε εις αναζήτησή της. Εμείς είμαστε ο εχθρός της ελευθερίας μας όχι οι Τούρκοι. Και αυτή είναι η ελπίδα μας.
