Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, αναντίλεκτα είναι πράξη καταδικαστέα. Εμείς που βιώσαμε τον όλεθρο του πολέμου, και τη δυστυχία του ξεριζωμού, είμαστε ιδιαίτερα ευαίσθητοι, γι’ αυτό εκφράζουμε την αμέριστη συμπάθεια και συμπαράσταση μας προς το δοκιμαζόμενο Ουκρανικό λαό. Βέβαια η Ρωσία προβάλλει τη δική της επιχειρηματολογία, αναφορικά με την ασφάλεια της. Στόχος όμως του παρόντος άρθρου δεν είναι η αναζήτηση και ο καταμερισμός ευθυνών, αλλά η σφαιρική ανασκόπηση και ενδοσκόπηση, της κατάστασης πραγμάτων που δημιουργείται στο Παγκόσμιο γίγνεσθαι, καθώς και τα βαθύτερα αίτια που προκάλεσαν τον πόλεμο.
Είναι πρωτοφανής και συνάμα εντυπωσιακή η ενορχηστρωμένη και λυσσαλέα κατακραυγή εναντίον της Ρωσίας, από τις ΗΠΑ, Ευρωπαϊκή Ένωση και ΝΑΤΟ. Το τραγελαφικό είναι ότι όλοι αυτοί δεν νοιάζονται για την Ουκρανία, αλλά πώς θα τιμωρήσουν τη Ρωσία, γι’ αυτό όλη τους η συμπαράσταση, εξαντλείται στις κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας, χωρίς να προσφέρουν καμία ουσιαστική βοήθεια στην Ουκρανία.
Ευρωπαϊκή Ένωση και ΝΑΤΟ δεν επέδειξαν την ίδια ευαισθησία όταν οι ΗΠΑ εισέβαλαν και ισοπέδωσαν το Ιράκ και δολοφόνησαν το Πρόεδρο του, ούτε όταν εισέβαλαν στη Λιβύη και σκότωσαν τον Καντάφι, ούτε όταν έστειλαν στρατεύματα στο Αφγανιστάν, στη Συρία και στο Βιετνάμ. Απεναντίας, στις πλείστες των περιπτώσεων, υπήρξαν συνεπίκουροι.
Λυπηρή είναι η διαπίστωση ότι οι ΗΠΑ εκείνο που τους ενδιαφέρει και επιδιώκουν είναι η Παγκόσμια ηγεμονία. Η Ευρωπαϊκή Ένωση για άλλη μια φορά φάνηκε κατώτερη των περιστάσεων. Αρκέστηκε στο ρόλο του κομπάρσου, και το πιστό σκυλί των ΗΠΑ. Όσον αφορά το ΝΑΤΟ επιβεβαίωσε το ρόλο του ανδρείκελου των ΗΠΑ για άλλη μια φορά.
Το μεγάλο στοίχημα λοιπόν είναι ότι πρέπει ο πλανητάρχης να διαφεντεύει, μαζί με τα πιόνια του, τις τύχες όλης της ανθρωπότητας χωρίς το αντίπαλο δέος. Γι’ αυτό το λόγο η Ρωσία πρέπει να τιμωρηθεί και να ταπεινωθεί. Οι ΗΠΑ, αυτές και μόνο, πρέπει να είναι ο απόλυτος άρχων, που θα αποφασίζει ποιος είναι καλός και ποιος είναι κακός, ανάλογα με τα συμφέροντα της. Ποιος θα τιμωρηθεί και ποιος θα επιβραβευθεί. Εάν δε αναλογιστεί κανείς, ότι αρκετοί από τους Προέδρους των ΗΠΑ, ήταν ελλειμματικής νοημοσύνης ή αμφιλεγόμενης έως και προβληματικής προσωπικότητας, τότε η ανησυχία γίνεται εφιάλτης.
Το θλιβερό είναι ότι, Ελλάδα και Κύπρος, έχασαν μια χρυσή ευκαιρία να παραλληλίσουν το Ουκρανικό με το Κυπριακό και να απαιτήσουν ανάλογη μεταχείριση. Αντ’ αυτού, εμείς σταθεροί στη απονευρωμένη και ασπόνδυλη πολιτική των υποχωρήσεων, εκλιπαρούμε για Μ.Ο.Ε. (Τα γεγονότα και οι συγκυρίες δακτυλοδείχνουν το φεγγάρι, κι εμείς κοιτάζουμε το δάκτυλο).
Η χειρότερη κατάντια στη πολιτική είναι να σε θεωρούν δεδομένο. Δυστυχώς εμάς, εχθροί και φίλοι, μας θεωρούν δεδομένους.
