Είναι κι αυτό σημείο των καιρών. Ο λόγος για το εντυπωσιακό ιστορικό ρεκόρ που καταγράφεται στα πολιτικά χρονικά της Κύπρου με τις 753 υποψηφιότητες για τη διεκδίκηση των 56 εδρών της Βουλής των Αντιπροσώπων. Σε μια πρώτη ανάγνωση, ο συνωστισμός αυτός θα μπορούσε να αντικριστεί ως μια υγιής αναζωπύρωση του ενδιαφέροντος για τα κοινά και πληθωρική διάθεση προσφοράς. Ωστόσο, σε μια βαθύτερη διείσδυση στα πράγματα, δεν μπορεί να παραγνωριστεί μια άλλη πραγματικότητα που έχει να κάνει με ουσιαστικότερους προβληματισμούς. Στο επίκεντρο, πρόκειται για πραγματικό ενδιαφέρον προσφοράς ή για φαινόμενο πληθωρισμού φιλοδοξιών;

Σοβεί ένα χάσμα μεταξύ των όσων διακηρύσσονται και των όσων αντιλαμβάνονται οι ίδιοι οι πολίτες. Ενώ η πλειονότητα των υποψηφίων προτάσσει το δημόσιο συμφέρον και την ανιδιοτελή προσφορά ως βαθύτερα κίνητρα, η κοινή γνώμη δεν πείθεται. Όσο κι αν σε κάποιες περιπτώσεις επιστρατεύονται και λύσεις με μαγικά ραβδιά – έχουν κι αυτά την τιμητική τους – η κοινή γνώμη στερεώνεται όλο και πιο πολύ στη δυσπιστία της. Και όχι αναίτια και ανεξήγητα. Για τον μέσο πολίτη, ο οποίος  βιώνει τις λογής κρίσεις και τα αδιέξοδα της καθημερινότητας, η υπερπροσφορά υποψηφίων δεν μεταφράζεται απαραίτητα και σε ανάλογη προσφορά λύσεων. Αντίθετα, στερεώνεται η πεποίθηση ότι κατ’ εξοχήν η βουλευτική έδρα αποτελεί ένα άλλο μέσο βολέματος και όχι μια ισχυρή πρόκληση για τις απαιτούμενες ρηξικέλευθες τομές.

Ποιο είναι όμως το πραγματικό διακύβευμα ακόμα μιας τέτοιας διαδικασίας και μάλιστα στη συγκυρία του σήμερα; Ακριβώς, σε μια συγκυρία που οι θεσμοί δοκιμάζονται και η απαξίωση προς πρόσωπα και εξουσίες λαμβάνει διαστάσεις κρίσης εμπιστοσύνης, το διακύβευμα των εκλογών της 24ης Μαΐου είναι κάτι παραπάνω από μια απλή εκλογή προσώπων. Έστω κι αν η έγνοια μετατοπίζεται ενίοτε σε πρωτιές, ποσοστά κ.α., τα οποία θα δώσουν αφορμές την επομένη, είτε για πανηγυρισμούς και θριαμβολογίες είτε για προβληματισμούς και αλλαγές στο κομματικό τοπίο.

Η έξοδος από τα σημερινά αδιέξοδα απαιτεί πρωτίστως πρόσωπα που θα τολμήσουν να συγκρουστούν με κατεστημένα και όχι να ενσωματωθούν ή ν’ αφομοιωθούν από αυτά. Η πολυπλοκότητα μάλιστα των σύγχρονων προβλημάτων δημιουργεί βαθύτερες απαιτήσεις, που έχουν να κάνουν με πραγματικό όραμα αλλά και με την ενσυναίσθηση.

Η ποσότητα των υποψηφίων μπορεί να εντυπωσιάζει ως προς ένα νέο ρεκόρ που καταγράφεται. Το ζητούμενο, όμως, παραμένει η ποιότητα, η οποία είναι και μονίμως καταζητούμενη… Οι 753 καλούνται ν’ αποδείξουν ότι η υποψηφιότητά τους υπερβαίνει τα συνήθη στεγανά και αποτελεί πράγματι μια ειλικρινή πρόταση εξόδου από το τέλμα. Ο πολίτης, με κριτική πλέον σκέψη στη φαρέτρα του, καλείται να διακρίνει τη διαφορά, απορρίπτοντας τον λαϊκισμό και την κενή περιεχομένου φιλοδοξία. Η αλήθεια πλέον στην κάλπη.