Πολιτική, λένε, είναι η διαδικασία επίτευξης του εφικτού. Αυτό προϋποθέτει την κατανόηση των γεωπολιτικών δεδομένων, ώστε οι αποφάσεις που λαμβάνονται κάθε φορά να έχουν αυξημένη πιθανότητα επίτευξης των επιδιωκόμενων στόχων. Κάθε κράτος ή συμμαχία κρατών θα πρέπει να γνωρίζει ότι ο αντίπαλος σκέφτεται ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, ιδιαίτερα αν ο δεύτερος είναι εξίσου ή περισσότερο ισχυρός. Οποιαδήποτε παραγνώριση αυτής της αρχής είναι δεδομένο ότι θα επιφέρει καταστροφικές συνέπειες γι’ αυτόν που κάνει το πρώτο βήμα, συνέπειες για τις οποίες αργότερα θα μετανιώσει πικρά .
Η ορθή πολιτική λειτουργεί με βάση τη γεωπολιτική λογική και τις ανάγκες των χωρών για ασφάλεια και οικονομική ευρωστία. Οποιαδήποτε επιθετική κίνηση ενός κράτους ή μιας συμμαχίας κρατών γίνεται βασικά για δύο λόγους. Πρώτο, για να διασφαλιστεί η εδαφική ακεραιότητα και ασφάλεια του επιτιθέμενου κράτους και δεύτερο για να λεηλατηθούν οι πλουτοπαραγωγικοί πόροι αυτών που υφίστανται την επίθεση. Τη δεύτερη περίπτωση την έχουμε δει κατά κόρον τα τελευταία τριάντα χρόνια με τις ΗΠΑ και τους δορυφόρους συμμάχους τους να επεμβαίνουν στρατιωτικά σε λιγότερο ισχυρές χώρες που όμως είναι πλούσιες σε πολύτιμες πρώτες ύλες.
Κι ερχόμαστε τώρα στο ουκρανικό σε μια προσπάθεια να κατανοήσουμε τη στρατιωτική επιχείρηση της Ρωσίας στην Ουκρανία. Είναι πολιτική αφέλεια να πιστεύουμε ότι ο Πούτιν ξύπνησε ένα πρωί κι αποφάσισε να εισβάλει στην Ουκρανία είτε για να ελέγξει κάποιους ζωτικούς χώρους ή ακόμα να προσαρτήσει κάποιες ρωσσόφωνες περιοχές. Παράλληλα, είναι κάτι περισσότερο από πολιτική αφέλεια να χαρακτηρίζουμε στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης (Μ.Κ.Δ.) ή και στα Μ.Μ.Ε. τον Πούτιν ως Χίτλερ, αιμοβόρο, δολοφόνο κτλ. Αυτές οι αφελείς συναισθηματικές εξάρσεις το μόνο που καταφέρνουν είναι “να ρίχνουν λάδι στη φωτιά” της ψυχοσυναισθηματικής αντιπαράθεσης και του φυλετικού μίσους, κάτι ασφαλώς που δε λύνει το πρόβλημα αλλά αποτρέπει τον πολίτη από του να δει την αλήθεια μέσα από το φακό της πραγματικότητας και όχι μέσα από το φακό της οργανωμένης προπαγάνδας.
Για να αντιληφθούμε την ενέργεια της Ρωσίας και πολύ περισσότερο να καταλάβουμε τι θα μπορούσε να συμβεί, αν η Ρωσία δεν επενέβαινε τη ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ στιγμή στη ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ χώρα, θα πρέπει απαραίτητα να αναφερθούμε σε κάποια ιστορικά γεγονότα τα οποία έχουν διαμορφώσει τις συνθήκες που έχουν οδηγήσει στην παρούσα κρίση.
Το 1962 η Σοβιετική Ένωση του Χρουτσιώφ προχωρεί στην ανεξήγητη και παράλογη ενέργεια να μεταφέρει και να εγκαταστήσει πυρηνικά όπλα στην Κούβα, ακριβώς απέναντι από την αυλή των ΗΠΑ. Ήταν μια αφελής και γεωπολιτικά λανθασμένη ενέργεια που ήταν φυσικό να οδηγήσει στη δυναμική αντίδραση των ΗΠΑ. Για αρκετές μέρες το βλέμμα ολόκληρης της υφηλίου ήταν στραμμένο στο σημείο αυτό της υδρογείου κι ο κίνδυνος πυρηνικής αντιπαράθεσης και ολοκληρωτικής καταστροφής ήταν κάτι περισσότερο από ορατός. Η σθεναρή αντίδραση του προέδρου Κένεττι απέναντι στην ακατανόητη ενέργεια του Χρουτσιώφ ανάγκασε τον δεύτερο να βάλει την ουρά στα σκέλια και να επιστρέψει στη Σοβιετική Ένωση. Εξήντα ακριβώς χρόνια μετά την επιχείρηση του Ουκρανού Χρουτσιώφ, έρχονται οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ να πραγματοποιήσουν το ίδιο στην πατρίδα του Χρουτσιώφ την Ουκρανία, αυτή τη φορά έξω από την πόρτα της Ρωσίας. Το ίδιο σενάριο παιγμένο αυτή τη φορά από τον αντίθετο παίχτη.
Κι αν η ενέργεια του Χρουτσιώφ το 1962 μπορεί να χαρακτηρισθεί παράλογη, η ενέργεια των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ σήμερα είναι όχι μόνο παράλογη, γεωπολιτικά λανθασμένη αλλά ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ. Ο χαρακτηρισμός συνειδητά εγκληματική μας παραπέμπει στις αρχές της δεκαετίας του 1990 τότε που με τη συμφωνία διάλυσης της Σοβιετικής Ένωσης και την επανένωση των δύο Γερμανιών (με τη σύμφωνη γνώμη της Σοβιετικής Ένωσης) οι ΗΠΑ είχαν δώσει τη διαβεβαίωση (υπουργός εξωτερικών Baker) ότι το ΝΑΤΟ δε θα προχωρούσε στην ένταξη των πρώην Σοβιετικών χωρών και δορυφόρων της και ότι τα σύνορα του ΝΑΤΟ θα σταματούσαν στην ενοποιημένη Γερμανία. Η συμφωνία αυτή ΟΥΔΕΠΟΤΕ τηρήθηκε αφού το ΝΑΤΟ (λέγε ΗΠΑ) προχωρούσε σταδιακά μέχρι το 2014 στην πλήρη Νατοποίηση των πρώην Σοβιετικών Δημοκρατιών και δορυφόρων (χώρες Βαλτικής, Τσεχία, Ρουμανία, Βουλγαρία κτλ).
Ενδεικτικό των πραγματικών προθέσεων των ΗΠΑ ήταν η εμπλοκή τους στο πραξικόπημα το Φεβράρη του 2014 ύστερα από μια καλά οργανωμένη και καλά χρηματοδοτούμενη ενέργεια ανατροπής του εκλελεγμένου ηγέτη της Ουκρανίας Γιαννουκόβιτς. Στην ενέργεια αυτή πρωτοστατούσε η Εβραία υφυπουργός εξωτερικών του Ομπάμα Βικτόρια Νιούλαν. Την ανατροπή του Γιαννουκόβιτς ακολούθησε ο διορισμός του επίσης Εβραίου Ποροσιένκο τον οποίο διαδέκτηκε το 2019 ο επίσης Εβραίος Ζελένσκυ. Απώτερη προσπάθεια των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ ήταν η απόσπαση της Ουκρανίας από την επιρροή της Ρωσίας η οποία μέχρι και το 2014 λειτουργούσε ως το μαλακό υπογάστριο της Ρωσίας. Δε θα ασχοληθούμε με την οργανωμένη προσπάθεια των ακροδεξιών και ναζιστικών κομμάτων ενάντια στους ρωσσόφωνους κατοίκους της Ουκρανίας, ιδιαίτερα των ανατολικών και νότιων περιοχών της χώρας. Είναι άξιον απορίας όμως και πρέπει να τονιστεί ιδιαίτερα η συνεργασία και στήριξη των Εβραίων προέδρων Ποροσιένκο και Ζελένσκυ με τα ακροδεξιά και ναζιστικά κόμματα της Ουκρανίας η διάλυση των οποίων (αποναζιστικοποίηση) αποτελεί ένα από τους τέσσερεις όρους κατάπαυσης του πυρός του προέδρου Πούτιν.
Η προσπάθεια Νατοποίησης της Ουκρανίας από τους Ποροσιένκο και Ζελένσκυ ήταν επόμενο να οδηγήσει στην αντίδραση του Πούτιν. Ο Πούτιν γνώριζε πολύ καλά, όπως και όλοι εμείς που ζήσαμε την κρίση του 1962, ότι αν συνέβαινε αυτό, θα οδηγούμαστε στην ίδια και χειρότερη ίσως κρίση από εκείνη του 1962 αφού από πλευράς ΗΠΑ και ΝΑΤΟ δεν υπήρχε τον τελευταίο χρόνο ΚΑΜΜΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΥ και κατανόησης των ρωσικών ανησυχιών. Αξίζει να αναφέρουμε ότι από πλευράς Πούτιν υπήρξε τον τελευταίο χρόνο μια σοβαρή προσπάθεια συνεννόησης με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ (ο Πούτιν ήγειρε το θέμα σε δύο επίσημες επιστολές του) στην οποία προσπάθεια συνεννόησης το ΝΑΤΟ αρνήθηκε να ανταποκριθεί. Τελευταία προσπάθεια εξεύρεσης λύσης έγινε πριν από ένα μήνα περίπου όταν ο Λαβρώφ συναντήθηκε με την Αγγλίδα υπουργό εξωτερικών στην οποία συνάντηση η αγγλική πλευρά ούτε καν έδειξε να ανταποκρίνεται.
Στο σημείο αυτό θα πρέπει να εξετάσουμε τα τρία πιθανά σενάρια τα οποία εκπορεύονται από την κρίση.
(α) Οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ διαβουλεύονται με τη Ρωσία με βάση τους διεθνείς κανόνες δικαίου και ασφάλειας καθώς και την ανάγκη διατήρησης της παγκόσμιας ειρήνης, μέσα σε πνεύμα αλληλοσεβασμού και κατανόησης, κάτι που πρέπει να διέπει τις σχέσεις των πυρηνικών υπερδυνάμεων. Το σενάριο αυτό ΑΠΕΡΡΙΨΑΝ ασυζητητί οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ.
(β) Οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ προχωρούν στη Νατοποίηση της Ουκρανίας, στην εγκατάσταση στρατιωτικών βάσεων και πυρηνικών εγκαταστάσεων. Το σενάριο αυτό θυμίζει την περίοδο Χρουτσιώφ – Κένεττι και την κρίση του 1962. Νοουμένου ότι οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ δεν έδειχναν καμιά διάθεση συμβιβασμού και υποχώρησης (όπως έκανε ο Χρουτσιώφ το 1962) είναι μαθηματικά βέβαιο ότι σε κάποια στιγμή τα επόμενα χρόνια θα οδηγούμαστε σε μια σύγκρουση μεταξύ των υπερδυνάμεων στην οποία τον πρώτο λόγο δε θα είχαν τα συμβατικά αλλά τα πυρηνικά όπλα.
(γ) Εισβάλλοντας ο Πούτιν στην Ουκρανία και διχοτομώντας τη χώρα δημιουργεί αυτόματα το μαλακό υπογάστριο που χρειάζεται για να εξασφαλίσει την ασφάλεια της Ρωσίας ακόμα και αν το ΝΑΤΟ προχωρήσει στην εγκατάσταση βάσεων στο δυτικό διχοτομημένο κράτος. Είναι ξεκάθαρο από τους τέσσερεις όρους που θέτει ο Πούτιν για κατάπαυση του πυρός η ανάγκη η Ουκρανία ή η οποιαδήποτε μετά τον πόλεμο Ουκρανία να παραμείνει ουδέτερη και αποστρατικοποιημένη.
Αφού το πρώτο σενάριο έχει εξ υπαρχής αποκλειστεί από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ, το τρίτο σενάριο της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία φαντάζει ως το πιο ρεαλιστικό, αποτελεσματικό και το ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΔΙΑΣΦΑΛΙΖΕΙ την ειρήνη στην περιοχή και στη Ευρώπη γενικότερα. Αν ακολουθείτο το δεύτερο σενάριο και σε κάποια φάση οδηγούμαστε αναπόφευκτα στον πυρηνικό όλεθρο, ποιος θα ήταν τελικά ο χαμένος. ΟΧΙ οι ΗΠΑ, ΟΧΙ η Ρωσία αλλά η ΕΥΡΩΠΗ. Οι ΗΠΑ βρίσκονται πολύ μακριά για να επηρεαστούν όπως και η Ρωσία η οποία ως επιτιθέμενη θα είχε το προβάδισμα του πρώτου χτυπήματος.
Ας δούμε τώρα μερικές αλήθειες που πηγάζουν μέσα από τη ροή των ίδιων των γεγονότων και όχι από όσα λέγονται για σκοπούς προπαγάνδας και παραπληροφόρησης που στόχο έχουν τη συσκότιση των πραγματικών προθέσεων των πρωταγωνιστών της κρίσης.
(α) Θύμα της γενικότερης κρίσης είναι η Ουκρανία. Η Ουκρανία δεν είναι θύμα της Ρωσίας όπως προσπαθούν να το παρουσιάσουν τα περισσότερα ΜΜΕ και οι διεφθαρμένοι δυτικοί ηγέτες αλλά θύμα των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ που την χρησιμοποίησαν για να πετύχουν τον στόχο τους, να πλήξουν δηλαδή την Ρωσία.
(β) Η περίπτωση της Ουκρανίας μοιάζει με την περίπτωση της Ιφιγένειας στην αρχαία τραγωδία. Όπως η Ιφιγένεια θυσιάστηκε για να εξευμενιστούν οι θεοί, να φυσήξουν οι άνεμοι και να σαλπάρουν τα πλοία για την Τροία έτσι και η Ουκρανία θυσιάστηκε από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ για να πραγματοποιηθούν τα σχέδια των νατοϊκών για περαιτέρω επέκταση ανατολικά ακριβώς στην εξώπορτα της Ρωσίας. Οι άνομοι σκοποί των Νατοϊκών φαίνονται και από την προσπάθεια πολλών χωρών (περιλαμβανομένου και του ανεγκέφαλου Μητσοτάκη) να εξοπλίζουν καθημερινά τους Ουκρανούς χύνοντας περισσότερο λάδι στη φωτιά της αυτοκαταστροφής τους παρά συμβάλλοντας στην εκτόνωση της κρίσης και στην επικράτηση της ειρήνης.
(γ) Η όσο το δυνατόν πιο γρήγορη επικράτηση των στόχων της Ρωσικής επέμβασης είναι προς όφελος της ίδιας της Ουκρανίας. Οι Ρώσοι και οι Ουκρανοί είναι αδέλφια, πολέμησαν μαζί σε δύσκολες εποχές, συνεργάστηκαν σε όλους τους τομείς των επιστημών και σφυρηλάτησαν ένα κοινό μέλλον αφού οι περισσότεροι πρόεδροι της πάλαι ποτέ Σοβιετικής Ένωσης ήταν Ουκρανοί.
(δ) Η Ευρωπαϊκή Ένωση την οποία ο Ζελένσκυ εκλιπαρεί να τον δεχτεί ως μέλος δεν έχει ευοίωνο μέλλον κι αυτό είναι γενικά παραδεκτό από διεθνείς αναλυτές. Ο Ζελένσκυ πλανάται πλάνην οικτράν όπως και οι Κύπριοι που ευελπιστούσαν ότι με την ένταξή τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2004 τα τουρκικά στρατεύματα θα αποχωρούσαν την επόμενη μέρα από το νησί και θα τερματιζόταν η τουρκική κατοχή.
Ανακεφαλαιώνοντας μπορούμε να τονίσουμε τα πιο κάτω σημεία.
(α) Η επέμβαση του Πούτιν στην Ουκρανία περιόρισε μια πολύ επικίνδυνη μελλοντικά κρίση σε μια μικρή περιοχή της υφηλίου και δίδει την ευκαιρία στις μεγάλες δυνάμεις και στρατιωτικές συμμαχίες να αναθεωρήσουν την μέχρι τώρα πολιτική τους για το καλό της παγκόσμιας ειρήνης και ασφάλειας.
(β) Ο Πούτιν θα πρέπει να ολοκληρώσει όσο το δυνατό πιο σύντομα τη στρατιωτική επιχείρηση στην Ουκρανία για να αποφευχθεί περαιτέρω αιματοχυσία και καταστροφή.
(γ) Οι διάφορες Νατοικές χώρες θα πρέπει να παύσουν να αποστέλλουν στρατιωτική βοήθεια στην Ουκρανία δήθεν για να την βοηθήσουν να αντιμετωπίσει τη Ρωσία. Αντί αυτού, θα πρέπει να επικεντρωθούν στην προσπάθεια συνεννόησης και επίλυσης του προβλήματος αναλαμβάνοντας πρωτοβουλίες ιδιαίτερα τώρα που στις ΗΠΑ δεν υπάρχει υπεύθυνη και ισχυρή πολιτική ηγεσία.
(δ) Πρέπει όλοι να συνειδητοποιήσουν, ιδιαίτερα οι μεγάλες δυνάμεις, ότι όλοι βρισκόμαστε στο ίδιο καράβι σε ένα ταξίδι προς το άγνωστο. Αν σε αυτό το καράβι ξεσπάσει πυρκαγιά ή υπάρξει σοβαρή μηχανική βλάβη το σίγουρο είναι ότι το καράβι θα καταποντιστεί και κανένας δε θα γλιτώσει αφού κανένας δε θα τρέξει προς σωτηρία μας.
