Η μέρα της γυναίκας έχει πονεμένη ιστορία. Παρ’ ολ’ αυτά, παντού επικρατεί η επιδημία αναρτήσεων (από γυναίκες και άντρες) που τιμούν τη μέρα αυτή κατακρίνοντας ταυτόχρονα την προσφορά λουλουδιών και δώρων, κατακρίνοντας ταυτόχρονα την γυναικά που της αρέσει ο καθρέφτης της, κατακρίνοντας την ταυτόχρονα με έναν τρόπο σεξιστικό και αντάξιο της ανισότητας που έχει βιώσει σε αλλά τόσα επίπεδα. Η διάκριση λοιπόν, είναι ίδια και χειρότερη και ουδεμιά διαφορά έχει με το τότε.
Οι ίδιοι άνθρωποι που κάνουν πως τιμούν την πονεμένη μέρα αυτή, είναι αυτοί που θεωρούν την προσφορά τριαντάφυλλου της ημέρας αυτής, γελοία, προσβλητική και καθόλου “on point”. Οι ίδιοι αυτοί (γυναίκες και άντρες), που βγαίνουν για να τιμήσουν τη γυναίκα αγωνίστρια, θεωρούν πως η γυναίκα αυτή, η αγωνίστρια δηλαδή, τιμάται μόνον όταν πληρεί κάποιες συγκεκριμένες προδιαγραφές. Οι ίδιοι αυτοί που κάνουν πως τιμούν την πονεμένη μέρα αυτή, πιστεύουν πως η όποια γυναίκα δεν χρήζει συνοδείας ‘’βαΐων και κλάδων’’ επειδή είναι πιο μάγκας αν κατέβει για πορεία με φαρδαινοπαντέλονα κι όχι φούστα και το τριαντάφυλλο υποτιμά την δύναμη της και περιττεύει στο μαγκιλίκι της επάνω. Θεωρούν ότι είναι πιο μάγκας αν κατεβεί για πορεία με το μαλλί άχυρο αντί περμανάντ και το τριαντάφυλλο υποτιμά τη δύναμη της και περιττεύει στο μαγκιλίκι της επάνω. Θεωρούν ότι αν κρεμάσει μουστάκια και οδηγήσει τρακτέρ, μόνο έτσι θα έχει βαρύτητα το αίτημα της, η θέση της στην κοινωνία και κατ’ επέκταση, ο μισθός της. Και το τριαντάφυλλο, υποτιμά τη δύναμη της και περιττεύει στο μαγκιλίκι της επάνω.
Ντύνουν τη γυναίκα με τα ρούχα που “πρέπει” προκειμένου να την τιμήσουν κάθε 8 του Μάρτη, ντύνουν τη γυναίκα με τα ρούχα που “πρέπει” προκειμένου να την πούνε έξυπνη και ίση. Ξεντύνουν από την άλλη, τη γυναίκα που φοράει τα ρούχα που η ίδια γουστάρει, ξεφτιλίζουν τη βιτρίνα της και το βαμμένο της νύχι επειδή αυτά, ως γνωστόν, δεν πληρούν τις προϋποθέσεις προέδρου χωράς, διευθυντικής θέσης, ίσων δικαιωμάτων και μ’ αυτή τη χυδαία αντιμετώπιση κατηγοριοποίησης των γυναικών, κάνουν πως τιμούν την πονεμένη μέρα αυτή. Σαν να μην είναι πασιφανές ότι οι πιο ανήθικες μορφές βιτρίνας είναι αυτές που βάφουν τον κόσμο με αίμα κι όχι με καλλυντικά.
Τα συγχαρητήρια και τις τιμές, τα γεμάτα πατριαρχικές και “βαρυαντρικες” προϋποθέσεις, δεν τις είχε ποτέ καμία γυναίκα ανάγκη. Τις ευχές τις σεξιστικές, που μπροστά χειροκροτούν τον αγώνα της και πίσω γιουχαΐζουν την κοντή της φούστα, δεν τις είχε ποτέ καμία γυναίκα ανάγκη. Για αυτά και για όλα τα παράγωγα τους πολεμούσαν όλες.
Κι αν η κοινωνία καταφέρει ποτέ να μας δώσει τον μισθό που μας πρέπει, μα συνεχίσει να μας κάνει να φοβόμαστε να γυρίσουμε με τα πόδια μονές μας στο σπίτι, δεν καταφέρνει τίποτε. Αν η κοινωνία, μας εύχεται χρόνια πολλά, μα λιθοβολεί το τριαντάφυλλο και ρίχνει ευθύνες στο ντεκολτέ και τα οπίσθια μας, δεν καταφέρνει τίποτε.
Με γόβες ψηλοτάκουνες θα κατέβουμε για πορεία άμα λάχει, με τριαντάφυλλα άπειρα για συνοδεία της επανάστασης μας και δώρα ουρανοκατέβατα και πανό που κάναμε να διαλέξουμε το χρώμα τους δέκα ώρες. Και εσείς, δικαστές των λουλουδιών, συνεχίστε να προφασίζεστε υποστήριξη της γυναίκας σε εργασιακούς και όχι μόνον τομείς, κατακρίνοντας κατά τ’ άλλα μια ωραία συμβολική κίνηση που συνοδεύει την πονεμένη μέρα αυτή.
