Οι πολεμικές συρράξεις δεν είναι αμετακίνητα φαινόμενα. Οι πόλεμοι δεν αγκυροβολούν. Πριν τελειώσει ένας πόλεμος, οι εμπόλεμες δυνάμεις έχουν οργανωμένα σχέδια πού θα μετακινήσουν τη σφαγή. Οι πολεμικές βιομηχανίες που στηρίζουν τοπικές ή ευρύτερες οικονομίες δεν ξέρουν από διαλείμματα. Οι φάμπρικες του θανάτου εργάζονται νυχθημερόν για να μαζεύονται εκατομμύρια στα θησαυροφυλάκια των δισεκατομμυριούχων. Η παραγωγή και πώληση όπλων είναι η πηγή πλουτισμού των αετονύχηδων. Ατόμων, οικογενειών, συμμοριών. Θυμάμαι τον τότε πρύτανη των διπλωματών να προαναγγέλλει τη μετακίνηση του πολεμικού θανάτου στη Μέση Ανατολή και στις αχανείς αφρικανικές χώρες, όταν κατέληξε ο πόλεμος του Βιετνάμ και κατασίγασαν οι συρράξεις στην Άπω Ανατολή. Κι ύστερα τα πολεμικά άλματα προς άλλες φιλοξενίες του θανάτου. Διότι δεν άφηναν οι εισπράκτορες των ναύλων για τον άλλο κόσμο τις βιομηχανίες του θανάτου να απεργήσουν. Δεν μπορούσαν να διακόψουν τις ροές των κερδών στα χρηματοκιβώτια της απωλείας. Ιδού διατί στο περασμένο άρθρο συνέδεσα το Ουκρανικό με τα στενά των Δαρδανελιών και τη συνθήκη του Μοντρέ. Τη μετακίνηση αναμένουν οι Τούρκοι και οι μισέλληνες φίλοι τους. Συνέβη και στη Μικρασιατική εκστρατεία του 1919. Οι «σύμμαχοι» των Ελλήνων, ιδιαίτερα οι Ιταλοί, εγκατέλειψαν τους Έλληνες και εξόπλιζαν τους Τούρκους του Κεμάλ. Με αποτέλεσμα και λόγω τραγικών πολιτικών και στρατιωτικών μοιραίων σφαλμάτων, (Βλπ εκλογές 1ης Νοεμβρίου 1920), να αλλάξουν τα δεδομένα και να αντιστραφούν οι συνθήκες αναμέτρησης με πρωταγωνιστή τον πρίγκιπα Ανδρέα, που αρνήθηκε να εκτελέσει τη διαταγή του αρχιστρατήγου για 12 μέρες «για να ξεκουράσει τους στρατιώτες του»(!), με συνέπεια να προλογίσει τη Μικρασιατική τραγωδία των 700 χιλιάδων νεκρών και του ενός εκατομμυρίου προσφύγων που έχασαν σε ελάχιστο χρόνο τα πάτρια χώματα.
Ο πόλεμος από την Ουκρανία θα πλεύσει με μια τραμουντάνα της Μαύρης Θάλασσας στην απέναντι ακτή. Η βόρεια αύρα θα σπρώξει το κακό στον Βόσπορο και στα Στενά που αποτελούν συντεταγμένο πολεμικό πεδίο όπου θα συγκρουστούν σε μια θανατική αναμέτρηση ο Ελληνισμός με τον Τουρκισμό. Ήδη σ’ συτή τη δραματική εξέλιξη σπρώχνουν οι πάτρωνες την Τουρκία. Δεν νοιάζονται πόσοι θα πεθάνουν, ποιοι θα κερδίσουν, ποιοι θα χάσουν. Εκείνο που τους ενδιαφέρει είναι να πατήσουν οι ίδιοι στη Μεσοποταμία, στη Μοσούλη, στο Κιρκούκ και στα πετρελαιοφόρα εδάφη της Μέσης Ανατολής που σκορπούν τα κέρδη με τα φτυάρια στους γύπες. Είναι μια παλιά αιματηρή ιστορία που επαναλαμβάνεται για χρόνια… Αν ερευνηθούν τα ταμεία των δαπανών για τα κτήρια της Γουόλ Στρητ, θα διαπιστωθεί ότι το περιεχόμενό τους προέρχεται από τον ιδρώτα και το αίμα των ανά την υδρόγειο αποικιών. Αν αναζητηθεί η προέλευση των δαπανών των αιματηρών εκστρατειών ανά τον κόσμο, θα εξακριβωθεί ότι εξασφαλίστηκαν από καταχθόνιες ενέργειες πλουτισμού. Η Μεγάλη Βρετανία πλούτιζε από το λαθρεμπόριο ναρκωτικών στην Κίνα όπου ωθούσαν τους Κινέζους σε τοξικομανία. Τον 19ο αιώνα έγιναν δύο πολεμικές συγκρούσεις ανάμεσα στις αυτοκρατορίες Βρετανίας και Κίνας για το όπιο που οι Άγγλοι πουλούσαν στην Κίνα! (1839-42 και 1853…) Ο Β΄Παγκόσμιος Πόλεμος υπαγορεύτηκε από το Γερμανικό Drang Nach Ostern (πορεία προς Ανατολάς) και το Leberstraum (ζωτικός χώρος)του Χίτλερ. Αν παραβάλεις τις καταθέσεις κρατών δίπλα σε γκανγκστερικά κέρδη, θα διαπιστώσεις ότι έχουν κοινή προέλευση. Και στο μισοσκόταδο κερδοφορίας από πολέμους, διακρίνεις αρπακτικά μεγαλοβιομηχάνους που κερδίζουν από λαθρεμπόριο όπλων και πυρομαχικών. Μετά από κάθε πόλεμο θα βρεις πλουτοκρατία που ξεφυτρώνει από τις λίμνες του αίματος χιλιάδων αθώων ανθρώπων που κατατάχτηκαν στο στρατό συνεπαρμένοι από την προπαγάνδα υψηλών ιδεών η εξαναγκασμένοι από τις κυβερνήσεις τους.
Τα δεδομένα καταμαρτυρούν ότι «οι έσχατοι καιροί» των ενορατικών προσωπικοτήτων πλησιάζουν. Και οι αναλύσεις των προθέσεων και των απειλών των Τούρκων οδηγούν την σκέψη στις φοβίες περί επικειμένων πολέμων. Αντιλαλεί η πολεμοκάπηλη βοή για τα νησιά και ταυτόχρονα η Τουρκία έχει αναπτύξει την στρατιά του Αιγαίου κατά μήκος της Μικρασιατικής ακτής, με παράλληλη την απαίτηση αποστρατικοποίησης των νησιών του βορείου Αιγαίου. Η σύγκριση των δύο στρατιωτικών εικόνων είναι γελοία μεν αλλά καταλήγει ευχερώς στη σύλληψη των επερχομένων. Οι Τούρκοι είναι έτοιμοι να εισβάλουν στα ελληνικά νησιά του ανατολικού πελάγους, πράγμα που κραυγάζει ελληνοτουρκικό πόλεμο που από τουρκικής πλευράς αναμένεται με τους στρατιωτικούς μηχανισμούς να βρίσκονται σε λειτουργία εκκίνησης.
Η Άγκυρα επαναλαμβάνει τη διπλωματική τακτική της δεύτερης δεκαετίας του εικοστού αιώνα. Οι ελληνικές μεραρχίες του εκστρατευτικού σώματος προήλαυναν προς Σαγγάριο ανοήτως, ο δε Κεμάλ είχε υποχθόνιες συσκέψεις με τους Ιταλούς που τον εφοδίαζαν με οπλισμό και ταυτόχρονα ανέπτυσσε σχέσεις με τους άλλους συμμάχους που με ανταλλάγματα τις πετρελαιοπηγές άλλαζαν θέσεις, συμμαχώντας με τον Κεμάλ, καθ’ όν χρόνο οι εναλλασσόμενες κυβερνήσεις των Αθηνών καταντούσαν περιπλανώμενοι ικέτες στο Λονδίνο (Γούναρης), επιζητώντας βοήθεια από δυνάμεις που ήδη είχαν «προδοθεί» από τον Γερμανότροφο βασιλιά Κωνσταντίνο, ενώ το ελληνικό σώμα στρατού Μικρασίας προδιδόταν από τον πρίγκιπα Ανδρέα, με άρνηση εκτέλεσης διαταγής επαφής και δράσης με τις μεραρχίες Παπούλα.
Οι Έλληνες των βασιλικών κυβερνήσεων βαρύνονται με τεράστιες ευθύνες και την καταστροφή του ΄22. Και οι σύμμαχοι είναι συμμέτοχοι στο ιστορικό έγκλημα. Και το ερώτημα είναι εύλογο: Ο βρυχηθμός των Δαρδανελλίων και οι μετακυλούμενοι κίνδυνοι από την Κριμαία προς νότο, προς τον Βόσπορο, μετρούν στους υπολογισμούς της Κυβέρνησης των Αθηνών, ή η Ελλάδα γλιστρά στα αίματα των περασμένων ολέθρων και των μοιραίων ιστορικών λαθών; Και οι ηνίοχοι της τρέχουσας κακοδαιμονίας σκέπτονται και αποφασίζουν με βάση την ηθική και την ιστορική λογική ή υπό το βάρος των συμφερόντων του αρπακτικού καπιταλισμού;
