Ο καθένας θλίβεται όταν πρωτομαθαίνει την ιστορία του Δημητράκη Δημητριάδη, του νεαρότερου Ήρωα του Απελευθερωτικού Αγώνα της ΕΟΚΑ. Ήταν μόλις επτά ετών όταν έπεσε από τα πυρά των Βρετανών στις 14 Μαρτίου 1956 κατά τη διάρκεια διαδήλωσης. 

Η ιστορία του Δημητράκη είναι πραγματικά σπαραξικάρδια: ένα παιδί χωρισμένων γονέων, ριγμένο στη βιοπάλη, πουλούσε λουλούδια για να βοηθήσει την οικογένειά του «κάθε πρωί την ίδια ώρα ο μικρός ο λουλουδάς», όπως έγραψε η αείμνηστη Κλαίρη Αγγελίδου στο ομώνυμο ποίημά της που μελοποιήθηκε από τον Γιώργο Θεοφάνους.

Πώς να χωρέσει ο νους του ανθρώπου το ασύλληπτο, την πιο άνανδρη πράξη, την ψυχρή δολοφονία ή πιο ορθά, την εκτέλεση ενός παιδιού; Για να αποσιωπήσουν το γεγονός και να αποφύγουν τη λαϊκή οργή, οι Βρετανοί επιχείρησαν να θάψουν το άψυχο σώμα του νύχτα. Τα οστά του μικρού ήρωα ταυτοποιήθηκαν 65 χρόνια μετά τη δολοφονία του σε μαζικό τάφο στο κοιμητήριο Αγίου Γεωργίου Κοντού. Και χάρη στις πρωτοβουλίες του Επιτρόπου Προεδρίας Φώτη Φωτίου και την υλοποίησή τους από τον σύμβουλο του Επιτρόπου Προεδρίας Ξενοφώντα Καλλή, τον προϊστάμενο της Υπηρεσίας Αγνοούμενων Χρύσανθου Χρυσάνθη και όλη την ομάδα του ανθρωπολογικού εργαστηρίου της Κυπριακής Δημοκρατίας, οι συγγενείς του Δημητράκη μπορούν πλέον να τον κηδέψουν όπως του αρμόζει. 

Τώρα ήρθε η ώρα να αναπαυθεί εν ειρήνη η ψυχή του Δημητράκη, που παρά το νεαρό της ηλικίας του κατάφερε να τιθασεύσει το έμφυτο ένστικτο της επιβίωσης και να προτάξει όχι μόνο το μικρό του σώμα, αλλά και τη γιγάντια ψυχή του ενάντια στο όπλο του Άγγλου κατακτητή.

Ένας άλλος παμμέγιστος ήρωας του Έθνους μας, ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης που δολοφονήθηκε στο άνθος της νιότης του, έναν χρόνο ακριβώς μετά τον Δημητράκη στις 14 Μαρτίου 1957, αφιέρωσε στον μικρό ήρωα τους ακόλουθους στίχους: 

Και συ σκλαβόπουλο, γιατί θλιμμένο στέκεις και θωρείς;

Μήπως να πολεμήσεις δεν μπορείς;

Όπλο δεν έχω, Καπετάνιο. Να, τις κοτρώνες.

Αρκετές για σένα, τον μικρούλη.

Και αρπάζει ο ήρωας ο μικρός, ο πιο μικρότερος απ’ όλους, κοτρώνες.

Για να φέρει Λευτεριά…

Μπορεί ο τόπος μας να μην είναι ακόμα λεύτερος, όμως έχει ελπίδες, αφού υπάρχουν τα λαμπρά παραδείγματα του Παλληκαρίδη και του Δημητριάδη που μας υπενθυμίζουν τη σημασία των αξιών, του ήθους και της αγάπης για την πατρίδα. 

Ο επτάχρονος λουλουδάς της καρδιάς μας έχει γίνει σύμβολο του αγώνα της πατρίδας μας για ελευθερία, αυτή τη «λεξούλα της πατρίδας» όπως αναφέρεται στους μελοποιημένους στίχους της Ελένης Σιούφτα, από τον Αχιλλέα Τσαγγαρίδη:

Στη μια παλάμη σου πανέρι με λουλούδια

στην άλλη σφίγγεις δακτυλάκια, μια γροθιά,

μέσα στο βλέμμα σου της άνοιξης τραγούδια

και μια λεξούλα της πατρίδας: ΛΕΥΤΕΡΙΑ,

μόλις εφτάχρονου καρδιά

Με την τέλεση της εξόδιου ακολουθίας, τουλάχιστον η ψυχή του Δημητράκη θα αναπαυθεί. Τώρα απομένει σ’ εμάς το ύψιστο καθήκον να διατηρήσουμε το παράδειγμά του, την ιστορία του και τη μνήμη του ζωντανή. Διότι η βαρβαρότητα του αποικιοκράτη αποκαλύπτει το σκληρό πρόσωπό της σε αυτό το περιστατικό, το οποίο προσπάθησαν τεχνηέντως, ματαίως και αδίκως να αποκρύψουν, στερώντας από την οικογένεια την ευκαιρία να θάψει τον νεκρό της, κάτι που ως Έλληνες γνωρίζουμε και από την τραγωδία του Σοφοκλή «Αντιγόνη» ότι αποτελεί ύβρη που θα επιφέρει την οργή των θεών, τη νέμεση και την τίση. 

Πρέπει η Πολιτεία αλλά και ο καθένας μας ξεχωριστά να αναλάβει τις ευθύνες που του αναλογούν για να κρατήσουμε τη μνήμη του Δημητράκη ζωντανή. Είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε μπροστά στο μεγαλείο της θυσίας του μικρού ήρωα. Το Δημοτικό Συμβούλιο Στροβόλου προχώρησε με την ονομασία οδού προς τιμήν του άτυχου αγοριού, για να διατηρήσουμε ζωντανή τη μνήμη του. Είναι το λιγότερο που μπορούσαμε να κάνουμε για να αποδώσουμε τις δέουσες τιμές στον Δημητράκη Δημητριάδη. Και είμαστε βέβαιοι ότι η Πολιτεία θα αρθεί στο ύψος του μεγαλείου ψυχής του Δημητράκη! Αιωνία του η μνήμη!

*Δήμαρχος Στροβόλου