Με ικανοποίηση πληροφορηθήκαμε πρόσφατα από τα ΜΜΕ ότι το Υπουργικό Συμβούλιο εξουσιοδότησε τον Υπουργό Μεταφορών, Επικοινωνιών και Έργων, Γ. Καρούσο, να προβεί στις απαραίτητες ενέργειες ώστε το σκάφος του Γλαύκου Κληρίδη «ΚΑΙΤΗ ΙΙ» να αξιοποιηθεί ως ιστορικό έκθεμα.

Είναι αλήθεια ότι το ρεπορτάζ «Σαπίζει το «ΚΑΙΤΗ ΙΙ» του Γλαύκου Κληρίδη» (Φιλελεύθερος, 19/6/2021) είχε προκαλέσει έντονα συναισθήματα θλίψης και απογοήτευσης τόσο σε μένα όσο, πιστεύω, και σε πολλούς άλλους πολίτες, ανεξάρτητα από πολιτικές ή κομματικές τοποθετήσεις. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, το «ΚΑΙΤΗ ΙΙ» του Γλαύκου Κληρίδη βρίσκεται εγκαταλελειμμένο στη μαρίνα Λάρνακας, με αναρτημένη εδώ και μήνες προειδοποίηση της Διεύθυνσης της εν λόγω μαρίνας προς τον τελευταίο ιδιοκτήτη του σκάφους (αλλοδαπό υπήκοο) ότι αν αυτός δεν αποπληρώσει τα τέλη ελλιμενισμού αυτό θα κατασχεθεί. Όπως αναφερόταν επίσης, δεν υπήρξε οποιαδήποτε ανταπόκριση από τον ιδιοκτήτη, ούτε και κατέστη δυνατή η όποια επικοινωνία μαζί του. Με αυτά τα δεδομένα και αν δεν επισκευασθεί σύντομα, σύμφωνα με τους ειδικούς, η πιθανή κατάληξή του θα είναι «τα σαγόνια μιας πρέσας». 

Και εδώ είναι που προέκυψε τότε και ο δικός μου προβληματισμός, στη βάση της ευαισθησίας που οφείλουμε να επιδεικνύουμε σε τέτοιες περιπτώσεις. Για την «εξαφάνιση» του τελευταίου ιδιοκτήτη, θα μπορούσε κάποιος βάσει κοινής λογικής να δώσει κάποιες εξηγήσεις ή να αναγνωρίσει κάποια ελαφρυντικά, όπως ότι ίσως δεν είναι οικονομικά συμφέρουσα η συντήρησή του ή ότι η κατοχή του δεν εξυπηρετεί πλέον. Παρόμοια ελαφρυντικά όμως δεν θα μπορούσαν να αναγνωριστούν σε μας. Δεν θα υπήρχαν ελαφρυντικά αν συνεχίζαμε να επιδεικνύουμε αδιαφορία και αν αφήναμε τα πράγματα να οδηγηθούν στην προδιαγεγραμμένη σύμφωνα με τα δεδομένα πορεία τους, που δεν θα είναι άλλη από τη διάλυση του «ΚΑΙΤΗ ΙΙ». Στο πλαίσιο του σεβασμού και της οφειλής μας προς τη διατήρηση κάθε μνημείου (με την ευρεία έννοια του όρου) του ιστορικού και πολιτισμικού μας παρελθόντος, θα ήταν απαράδεκτο να αφήσουμε στο έλεος του χρόνου και της φθοράς το σκάφος ενός από τους σημαντικότερους ομολογουμένως ηγέτες της Κύπρου. Ένα σκάφος από το οποίο, όπως αναφέρεται και στο δημοσίευμα του «Φιλελεύθερου», «κάποιες μέρες ο Γλαύκος Κληρίδης κυβέρνησε την Κύπρο, επομένως είναι ένα ιστορικό σημείο αναφοράς» (ας μην ξεχνούμε ότι το όνομα αυτού του Προέδρου φέρει και ο Διεθνής Αερολιμένας της Κύπρου). 

Σε διάφορα μέρη του κόσμου, χώροι που συνδέονται με τη ζωή και το έργο σημαντικών ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών ή πολιτικών και ιστορικών προσωπικοτήτων, π.χ. το σπίτι του Καβάφη στην Αλεξάνδρεια, του Παπαδιαμάντη στη Σκιάθο, του Βενιζέλου στα Χανιά, του Ρέμπραντ στο Άμστερνταμ, έχουν μετατραπεί σε μουσειακούς χώρους, όπου φυλάσσονται, συντηρούνται και εκτίθενται έπιπλα και προσωπικά τους αντικείμενα, γιατί αυτό είναι μια οφειλή προς την Ιστορία. Με αυτά τα δεδομένα, δεν θα μπορούσαμε σήμερα να σφυρίζουμε αδιάφορα μπροστά στον άμεσο κίνδυνο που απειλεί με διάλυση το «ΚΑΙΤΗ ΙΙ». Μπορεί αυτό το σκάφος να μην ήταν ο χώρος όπου κατοικούσε ο Γλαύκος Κληρίδης, αποτελούσε όμως ένα σημαντικό κεφάλαιο της ζωής του. Δεν θα μπορούσε λοιπόν η τραγική σημερινή εικόνα του να συγκινεί μέχρι δακρύων τους απλούς πολίτες που την αντικρίζουν («Φιλ.» 19/6/2021) και να αφήσει ασυγκίνητους Κυβέρνηση και αρμόδιους φορείς.

Επομένως, η απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου αποτελεί μια πολύ θετική εξέλιξη στο όλο θέμα και οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι η αντίδραση των αρμοδίων μετά το ρεπορτάζ του «Φιλελεύθερου» υπήρξε άμεση και καθοριστική. Εκείνο που αναμένουμε τώρα είναι η υλοποίησή της όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, γιατί ο χρόνος που περνά μετρά αντίστροφα για τη σωτηρία του «ΚΑΙΤΗ ΙΙ». Ελπίζουμε ότι δεν θα γραφτεί και αυτή η απόφαση στις ελληνικές καλένδες, ούτε θα θυσιαστεί στον βωμό κάποιας γραφειοκρατικής διαδικασίας. Γιατί η σωτηρία του «ΚΑΙΤΗ ΙΙ» αποτελεί οφειλή μας έναντι της μνήμης του Γλαύκου Κληρίδη και χρέος μας έναντι της ιστορίας του τόπου.

*Φιλόλογος-εκπαιδευτικός