Ενώ τα Γυμνάσια συνεχίζουν κανονικά τα μαθήματά τους μέχρι την ερχόμενη βδομάδα, πραγματοποιούνται στο μεταξύ οι ενιαίες τελικές προαγωγικές και απολυτήριες γραπτές εξετάσεις των μαθητών Λυκείων και Τεχνικών Σχολών, που τελειώνουν τη Δευτέρα 25 Μαΐου. Για τους τελειόφοιτους ακολουθούν, βέβαια, οι Παγκύπριες Εξετάσεις Πρόσβασης στα πανεπιστήμια που αρχίζουν στις 8 Ιουνίου. Για τα παιδιά αυτών των σχολείων που τώρα βρίσκονται σε εξεταστική περίοδο, τέλειωσε ουσιαστικά η τρέχουσα σχολική χρονιά.
Και …στο βάθος, άρχισαν ν’ αχνοφαίνονται οι τελετές της αποφοίτησης που θα σφραγίσουν για κάποιους μια διαδρομή επιτυχίας, ενώ για κάποιους άλλους θα κουβαλούν ένα μικρό ή μεγαλύτερο φορτίο απογοήτευσης – συχνά ανείπωτης, κρυμμένης πίσω από τη μάσκα μιας δήθεν ανέμελης αδιαφορίας…
Όλο αυτό το σχολικό …δράμα, το καθορίζει με συγκεκριμένους αριθμούς, η βαθμολογική κλίμακα με βάση την οποία βαθμολογούνται οι γραπτές εξετάσεις, που είναι η ακόλουθη, σύμφωνα με το υπουργείο Παιδείας: Αποτυχία: 1 μέχρι 9. Σχεδόν Καλά: 10 μέχρι 12. Καλά: 13 μέχρι 15. Πολύ Καλά: 16 μέχρι 18. Και Άριστα: 19 μέχρι 20.
Και, βέβαια, οι τελετές της αποφοίτησης, «ανήκουν» στους «Πολύ Καλά» και στους «Άριστα». Στα 17 και πάνω. Στα 19 και στα 20. Και συνήθως περιλαμβάνουν και δηλώσεις τους στους δημοσιογράφους για τη χαρά τους, για τη σκληρή δουλειά και την υπομονή τους, για την ενθάρρυνση της οικογένειας και των καθηγητών τους.
Από τις γιορτές των «Πολύ Καλά» και των «Άριστα» θα απουσιάζουν οι «Αποτυχία» και οι «Σχεδόν Καλά». Οι στάσιμοι. Οι ανεξεταστέοι. Τα δεκάρια. Τα εντεκάρια. Τα δωδεκάρια. Οι έτσι κι έτσι. Θα βρίσκονται δηλαδή στην αποφοίτηση, αλλά …θα είναι αλλού. Θα στριφογυρίζουν βουλιαγμένοι στις καρέκλες τους, χαμένοι στη φρενίτιδα της ανταλλαγής τηλεφωνικών μηνυμάτων με τους κολλητούς τους. Περιορισμένοι στον άχαρο ρόλο να χειροκροτούν –μηχανικά και …με το ζόρι– εκείνους που θα παραλαμβάνουν τα βραβεία και τους επαίνους.
Αυτοί δεν θα κάνουν δηλώσεις στα ΜΜΕ και, άλλωστε, δεν θα είχαν τι να πουν. Τουλάχιστον δεν θα είχαν τι να πουν για τη χαρά και την ευτυχία του να είσαι στην κορυφή, ούτε για την πειθαρχία, τη σκληρή δουλειά, την υπομονή και τις άλλες εντυπωσιακές και βραβεύσιμες αρετές της γνώσης και της επιτυχίας. Αυτό που νιώθουν δεν μπορούν να το πουν ούτε να το γράψουν – όχι τουλάχιστον αυτή τη μέρα, όχι σε αυτή την περίσταση.
Υποθέτω είναι δύσκολος τρόπος να ξεκινάς τη ζωή σου με τη στυφή γεύση της ήττας και των χαμηλών προσδοκιών. Όσο τουλάχιστον είναι δύσκολο να ξεκινάς τη ζωή σου με το υπέροχο άγγιγμα της νίκης.
