«…Πώς έγινε με τούτο τον αιώνα
και γύρισε καπάκι η ζωή
πώς το’ φεραν η μοίρα και τα χρόνια
να μην ακούσεις έναν Ποιητή…»

 

Κι όμως! Εμείς ακούσαμε έναν Ποιητή! Τον Ποιητή του «Λεύτερου». Και κάναμε μαζί με τα νάματα της ποίησης του τη Λευτεριά σκοπό ζωής! Για αυτό τρόμαξαν οι θρασύδειλοι και βιάστηκαν να σιγήσουν την πέννα του! Ένα πρωί τ’ Αυγούστου, στη γη την ποτισμένη με αίμα προδομένης Λευκωσίας.

Κάθε επέτειος κάνει τούτο το ατιμώρητο έγκλημα κατά της ΕΔΕΚ και κατά της Πατρίδας πιότερο ζωντανό. Γιατί η σημαία στον Πενταδάκτυλο δεν σε αφήνει να ξεχάσεις. Είναι γιατί, κατά που εύστοχα τραγουδήθηκε, τα παιδιά τους… κοσμούν σήμερα τη Βουλή και τον λόφο που μαγάρισαν τα τανκς της προδοσίας. Είναι γιατί, εκείνοι που ευλόγησαν τα όπλα που κάτω από τον καυτό ήλιο σφράγισαν με το αίμα σου την αντίσταση για ελάχιστη εθνική αξιοπρέπεια, καπηλεύονται ακόμη τη Λευτεριά και την εθνική μας επιβίωση, λες και είναι η χειρότερη πόρνη, όπως έγραψες μέσα στην έξαρση της αληθινά εθνικόφρονης sοσιαλιστικής σου νιότης.  

Τι κι αν δεν είχε η ΕΔΕΚ σου τα ψηλά ποσοστά της θεσμικής εξουσίας και των ξενοκίνητων πολιτικών σχημάτων;  Εκείνο το ματωμένο πουκάμισο της έδωσε το ειδικό βάρος που έχει ο χρυσός και το ατσάλι. Που ήταν πάντα σημείο αναφοράς και μέτρο σύγκρισης. Εμείς οι συναγωνιστές σου, με τον άδικο σταυρό στον ώμο που κουβάλησε το βάρος των αμαρτιών μιας γενιάς για να κρατήσει ορθή απέναντι στον φασισμό την πατρίδα το 1974, αντέξαμε τις πληγές του μετα-πραξικοπήματος. Δεν οργανώσαμε αντίποινα για τους νεκροθάφτες της Δημοκρατίας. Αγωνιζόμαστε σήμερα από όλα τα μετερίζια για να βγάλουμε από την βαθιά τρύπα της σύγχρονης «πολυφωνίας» και της παρεξηγημένης ανοχής το φίδι που σκόπιμα εξέθρεψε η δεξιά και επιμελώς ανάστησε η δήθεν αριστερά, το φίδι που επιμένει να υμνεί τους δολοφόνους σου, τους δολοφόνους της Κύπρου και του λαού της. 

Τα παιδιά της νεολαίας σου μεγαλώσαμε, και σαν έτοιμοι από καιρό, όπως μας έμαθες, τασσόμαστε να αναχαιτίσουμε στη λαίλαπα του εθνικού εξευτελισμού. Για χρόνια μάς γαλουχούσατε κι εσύ κι ο Γιατρός για την σημασία της γεωστρατηγικής που αναδεικνύεται σε γεωπολιτική και τονίζατε προφητικά τη σημασία της ελάχιστης αποτρεπτικής ισχύος. Οι σημερινοί και χθεσινοί κρατούντες χλεύαζαν και σας χαρακτήριζαν λίγο-πολύ γραφικούς και πολεμοχαρείς. Μας άφησαν χωρίς σπίτι και χωρίς κάστρο για να μας αφήσουν τώρα και χωρίς εθνικό πλούτο και χωρίς εθνική αξιοπρέπεια.

Το φετινό σου μνημόσυνο, Δώρο, μας βρίσκει σε μια συγκυρία τραγική. Ετοιμάζονται αυτοί που καθοδήγησαν τους δολοφόνους σου να ολοκληρώσουν το έγκλημα. Τον αγώνα σου για Λευτεριά τον υποχρέωσαν σε… προσπάθειες για συγκυριαρχία και συνεκμετάλλευση. Γι’ αυτό γινόμαστε στρατοί και ορθώνουμε το ανάστημα και την γροθιά μπροστά στα «συντροφικά» μαχαιρώματα από δήθεν αριστερούς και δήθεν αντιφασίστες που ποτέ δεν άντεξαν τη σύγκριση με το μεγαλείο της θυσίας σου, την καθαρότητα του σοσιαλιστικού σου βάθους. Γιατί γνώριζες και δίδαξες, πώς να τιμά κανείς πατρίδες χωρίς να γίνεται σοβινιστής, πώς να αναδεικνύει λαούς –μπροστάρηδες χωρίς να γίνεται ισοπεδωτικά διεθνιστής, παραμένοντας πατριώτης και στρατιώτης του κόσμου. Γιατί πρώτος έγραψες πίσω από τις ρίμες των ποιημάτων σου, πως δεν μπορείς να είσαι σοσιαλιστής σαν ξεκληρίζεις λαούς πίσω από τη βαριά σκιά του σιδηρού παραπετάσματος ή σαν αρνείσαι στο δικό σου λαό το δικαίωμα να έχει τη γη του ελεύθερη, το δικαίωμα να υπερασπίζεται τα ριζιμιά του, ενώ ανέχεσαι και χειροκροτείς σαν περιορίζουν τούτα τα χώματα σε αντικείμενο… συνομιλίας «δύο ισότιμων κρατών»!

Αλλά Δώρο, δώρο αληθινό του Πλάστη μας στις γενιές που επιμένουν να διεκδικούν ψωμί και απελευθέρωση – και όχι… επανένωση και συνθηκολόγηση – εκεί στην ΕΔΕΚ που τόσο πίστεψες, εννοούμε να στεκόμαστε με τη γροθιά σφιγμένη από πόνο και οργή για τη θυσία σου που συνεχίζεται. 

Την ΕΔΕΚ μας θέλουμε «κι ας τρώγωμεν πέτρες»,  όπως προστάζει η φωνή από τα κόκκινα σημάδια στον τοίχο που άφησε το δικό σου αίμα. Και θα την κρατήσουμε ακέραια και καθαρή. Για να παραμείνει η ΕΔΕΚ της αντίστασης, της εθνικής κατάφασης, της κοινωνικής πάλης.  

Για να μπορούμε μαζί σου να στεκόμαστε στη σωστή μεριά της Ιστορίας.

*Μέλος Π.Γ. ΕΔΕΚ