Δεν είναι η πρώτη φορά που πολιτικός επιτίθεται σε δημοσιογράφο. Ή, χειρότερα, αμφισβητεί τη δεοντολογία, το επίπεδο και τις γνώσεις. Κι αυτό, χωρίς κάποιο σαφές επιχείρημα, αλλά λόγω πίεσης στον τάδε ή στον δείνα κομματάρχη ή ένεκα έκφρασης άποψης για οποιοδήποτε ζήτημα απασχολεί την κοινωνία.
Εν προκειμένω, η συμπεριφορά της κ. Χαραλαμπίδου για τη Στέλλα Σάββα δεν μπορεί να δικαιολογηθεί. Ούτε καν αν μεροληπτούσε εις βάρος του Οδυσσέα Μιχαηλίδη, που δεν νομίζουμε να είχε και πρόβλημα να απαντήσει. Θύμισε τους δαίμονες του Αναστασιάδη, που έμειναν αναπάντητοι από τους δημοσιογράφους. Τουλάχιστον τώρα, υπήρξε αντίδραση.
Όχι όπως παλιά, που ο τότε ευρωβουλευτής Νιαζί Κιζίλγιουρεκ, αναφέρθηκε υποτιμητικά στον Άριστο Μιχαηλίδη και δεν έβγαλε άχνα κανένας δημοσιογράφος- ούτε φυσικά η λαλίστατη Ένωση Συντακτών. Ή πιο παλιά, που ο τότε Πρόεδρος Χριστόφιας εξεμάνη με ερώτηση του Αριστείδη Βικέτου και πάλι δεν υπήρξε ιδιαίτερη αντίδραση.
Πρέπει να καταλάβουν κι οι πολιτικοί, που ζητούν υπόκλιση από όλους, ότι οι δημοσιογράφοι δεν υπάρχουν για να τους υπηρετούν ή να τους καλοκρατούν, αλλά για να υπηρετούν τους πολίτες και την κοινωνία. Και ασφαλώς δικαιούνται και οφείλουν να έχουν άποψη. Κι αν πιέζουν παραπάνω τον ένα ή τον άλλο κομματάρχη, δεν θα χαθεί ο κόσμος, δεν θα απειληθεί η δημοκρατία.
ΑΛ.ΜΙΧ.
