Η ίδια η ζωή επιβεβαιώνει καθημερινά ότι ισχυρά και πολιτισμένα κράτη είναι οι χώρες που έχουν κατορθώσει στο πέρασμα των χρόνων να δημιουργήσουν ένα δίχτυ προστασίας για τις ευάλωτες και ευπαθείς ομάδες, καθώς και για τους εργαζόμενους. Η πανδημία του κορωνοϊου έχει αναδείξει την αναγκαιότητα του κοινωνικού κράτους ως ζωτικής σημασίας για την επιβίωση των ανθρώπων και των κοινωνιών.

Ο καπιταλισμός και οι πολιτικές του χρεοκοπούν καθημερινά, το νεοφιλελεύθερο μοντέλο το αποβάλλει καθημερινά η θάλασσα σαν σκουπίδι. Η φιλοσοφία του λιγότερου κράτους καταρρέει καθημερινά και συμπαρασύρει τα εκατομμύρια των λαών που περιθωριοποιούνται και δεν έχουν που την κεφαλή κλείναι!

Στην Κύπρο ζούμε και βιώνουμε τα τελευταία χρόνια τις αρνητικές παρενέργειες αυτών των πολιτικών.

Οι δαπάνες του κράτους για την υγεία ανέρχονται μόλις στο 4% του ΑΕΠ, ενώ ο μέσος όρος στην Ε.Ε. είναι 7%. Οι πολιτικές της λιτότητας επέφεραν τεράστιο πλήγμα στη δημόσια υγεία και ειδικότερα στα δημόσια νοσηλευτήρια. Το ίδιο σε σχέση με την κοινωνική προστασία, όπου οι δαπάνες ανέρχονται στο 12,4% του ΑΕΠ, ενώ ο μέσος όρος της Ε.Ε. είναι 19,3%.

Στα πολύ χαμηλά επίπεδα βρίσκονται και οι δαπάνες για την προστασία του περιβάλλοντος και του τομέα του πολιτισμού.  Όλα αυτά, σύμφωνα με στοιχεία της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας, για την κατανομή των δαπανών επί του προϋπολογισμού των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η Κύπρος βρίσκεται στην τελευταία θέση μεταξύ των κρατών-μελών σ’ ό,τι αφορά τους δείκτες κοινωνικής ευημερίας.

Σύμφωνα με τις ίδιες στατιστικές, περίπου το 25% του λαού μας έχει φτωχοποιηθεί. Δηλαδή γύρω στις 220 χιλιάδες συμπατριωτών μας βρίσκονται κάτω του ορίου φτώχειας.  Αυτό στην πράξη συνεπάγεται ότι δεν είναι σε θέση να πληρώσει τα αυστηρώς αναγκαία, όπως είναι το ηλεκτρικό, το νερό, το τηλέφωνο, το ψωμί, το γάλα. Αν προσθέσουμε την αύξηση των τιμών που έφτασε το 14,4% όπως καταγράφεται από τη Στατιστική Υπηρεσία, τότε ο καθένας καταλαβαίνει ότι για χιλιάδες συμπατριώτες μας γίνεται καθημερινά ο βίος αβίωτος.

Δεν γνωρίζω αν οι κυβερνώντες ψωνίζουν οι ίδιοι είτε γεμίζουν οι ίδιοι τα αυτοκίνητά τους με καύσιμα, ο κ. Αβέρωφ Νεοφύτου κάποτε επικοινωνιακά το έκανε μπροστά στις κάμερες ως show, σήμερα όμως έχουν σιγήσει!

Το καθημερινό ράλι αυξήσεων στις τιμές των καυσίμων, της ηλεκτρικής ενέργειας, της στέγασης, των τροφίμων, των λαχανικών, των φρούτων εντείνουν ακόμα περισσότερο τις πιέσεις στα φτωχά λαϊκά στρώματα. Παγιώνεται πλέον μια μεγάλη ανισορροπία μισθών, μεροκάματων με το ίδιο κόστος ζωής.

Σ’ αυτή την κρίσιμη κοινωνικοοικονομική κατάσταση που βρισκόμαστε, χρειάζεται άμεση αντίδραση που θα συνοδεύεται μ’ όραμα κοινωνικής φροντίδας και πρόνοιας. Χρειαζόμαστε σήμερα, όχι αύριο, ολοκληρωμένες πολιτικές που θα οικοδομούν σε βραχυπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο επίπεδο ένα κοινωνικό κράτος που θα χαρακτηρίζεται από ευαισθησία και αλληλεγγύη.  

Στο σύντομο αυτό άρθρο δεν αναφέρθηκα στους κατώτατους μισθούς, ιδιαίτερα για τη νέα γενιά του τόπου μας, που τυγχάνει μιας τεράστιας εκμετάλλευσης, ούτε για το δικαίωμα της στέγης που από δικαίωμα έχει γίνει προνόμιο και ταλαιπωρεί χιλιάδες νέους μας. Δεν αναφέρθηκα ακόμα στις συντάξεις, τα καθημερινά προβλήματα των ΑμεΑ, των ευπαθών και ευάλωτων ομάδων. 

Για τους κυβερνώντες αποδείχθηκε ότι είναι ψιλά γράμματα η έννοια του κοινωνικού κράτους. Τα καταφέρνουν πολύ καλά να στηρίζουν και να προστατεύουν τις τράπεζες.

Το ΑΚΕΛ διαχρονικά αγωνίζεται για τη στήριξη των αδύνατων, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων. Μπορεί κάποτε να μην τα καταφέρνουμε καλά. Όμως ουδέποτε προδώσαμε τους εργαζόμενους, τους χαμηλόμισθους, τα φτωχά στρώματα του λαού μας. Θα εντείνουμε τους αγώνες μας, καταθέτοντας προτάσεις, ένα όραμα ολοκληρωμένο που το κέντρο της προσοχής του θα είναι ο άνθρωπος, οι καθημερινές του ανάγκες, η ποιότητα ζωής του.

*Μέλος Πολιτικού Γραφείου, επαρχιακός γραμματέας ΑΚΕΛ Λεμεσού.