Τα μάτια βουρκώνουν μπροστά στις εικόνες από τα καμένα σπίτια, τα καμένα δάση, τα καμένα χωριά. Συγκλονίζεται η ψυχή για τις ανθρώπινες ζωές που χάθηκαν στην πύρινη λαίλαπα. Η πρόσφατη πυρκαγιά στην ορεινή Λάρνακα και Λεμεσό άφησε μεγάλες πληγές σ’ όλον τον κυπριακό λαό, ιδιαίτερα στους πληγέντες.
Ίσως όμως, το πιο δυνατό συναίσθημα είναι ο θυμός. Ο θυμός για την ανικανότητα ακόμα μια φορά από το Κράτος να διαχειριστεί την κρίση αλλά κυρίως να δράσει προληπτικά. Αυτό θα μπορούσε να γίνει με πολλούς και διάφορους τρόπους. Με αγορά εξοπλισμού , με επιπλέον στελέχωση της πυροσβεστικής δύναμης στην περιοχή, με δημιουργία αντιπυρικών ζωνών και με τόσα άλλα μέτρα που θα μπορούσαν, μέσα από διαβούλευση και με όραμα για το καλύτερο, να παρθούν. Αντ’ αυτού τέθηκαν ως προτεραιότητες του κράτους η αγορά καινούριων αυτοκινήτων για τους αξιωματούχους, το κτίσιμο νέας Βουλής, τα ταξίδια και τόσα πολλά άλλα.
Η πυρκαγιά στη Σολέα το 2016 δεν μας έγινε μάθημα, παρέμεινε ως πάθημα, όπως θα γίνει και τώρα, που θα εισπράξουμε πολλές υποσχέσεις, πολλά κούφια «θα». Το μόνο «θα» που είναι σίγουρο είναι ότι θα εξακολουθήσουμε να βρισκόμαστε στο ίδιο σημείο.
Το βασικότερο πρόβλημα είναι ότι το Κράτος ενεργεί πάντα κατόπιν εορτής. Αναλύσεις για το τι έφταιγε, δακρύβρεχτες δηλώσεις, απολογισμό της κατάστασης, καταγραφή των ζημιών. Ποτέ δεν έχουμε δει να προχωρά σε προληπτική δράση, να προλάβει καταστάσεις οι οποίες δεν χρειάζονται μαντικές ικανότητες για να προβλεφθούν. Αν προλαμβάναμε, τώρα δεν θα θρηνούσαμε θύματα, δεν θα έχαναν οικογένειες τα σπίτια τους, δεν θα κλαίγαμε σε καμένη γη. Οι πυρκαγιές πάντα θα υπάρχουν. Η ουτοπία ότι θα εξαλειφθούν πρέπει να σταματήσει. Η «μαγκιά» είναι να τις προλαμβάνουμε και να δρούμε άμεσα.
Για μια ακόμα φορά ο εθελοντισμός έδωσε το παρόν του και αυτό είναι προς τιμήν όλου του κυπριακού λαού. Το γεγονός όμως ότι το Κράτος στηρίζεται σε ένα μεγάλο βαθμό στη βοήθεια των εθελοντών πρέπει να μας προβληματίσει. Το Κράτος οφείλει να έχει δομές και μηχανισμούς που να λειτουργούν ανεξάρτητα και προσχεδιασμένα καλύπτοντας όλα εκείνα τα κενά. Αλλά ούτε τώρα θα γίνει… γιατί έπρεπε ήδη να υπάρχει…
Πουθενά δεν έχουμε δει κράτος μέριμνας ή κράτος που να έχει βελτιώσει τις πρακτικές του όσον αφορά τομείς όπως η ασφάλεια, η δικαιοσύνη, η υγεία, η παιδεία, η άμυνα, η εσωτερική λειτουργία.
Καταλήγοντας, λοιπόν, φτάνουμε, δυστυχώς, στο συμπέρασμα ότι οι πολίτες αυτού του κράτους νοιώθουν μεγάλη ανασφάλεια και άγχος. Η όποια κρατική μέριμνα δεν κρίνεται ικανοποιητική αφού ούτε σίγουρη είναι και δίνεται κατά το δοκούν ούτε αρκετή. Μοναδική επιλογή παραμένει ο ιδιωτικός οικονομικός προγραμματισμός, η προσωπική θωράκιση για τα απρόβλεπτα, για τις καταστροφές που μπορεί να επέλθουν είτε στην περιουσία, στη ζωή, στην υγεία, στην οικογένεια μας. Χωρίς καμία εμπιστοσύνη στο Κράτος. Δυστυχώς…
* LIMRA-AFA/ MDRT Member, Ασφαλιστικός σύμβουλος
