Τρομάζουν τα περιστατικά κακοποίησης στην οικογένεια. Τα θύματα εκατοντάδες σε διάστημα λίγων μηνών. Άλλοτε είναι κάποια γυναίκα που συναντάς στην αγορά. Ένας συμμαθητής του παιδιού σου. Ο παππούς και η γιαγιά από τη γειτονιά. Είναι άνθρωποι που ζουν εκτεθειμένοι μέσα στο ίδιο τους το σπίτι. Που τραυματίζονται ψυχολογικά, λεκτικά και σωματικά από πρόσωπα που συγκαταλέγονται στην οικογένεια. Όπως αναφέρουν τα στοιχεία της Αστυνομίας, περισσότεροι από οκτώ άνθρωποι την ημέρα, βρίσκονται στη θέση του θύματος σε υποθέσεις ενδοοικογενειακής βίας.
Ειδικότερα, από τα στοιχεία που έχει στη διάθεσή της η Αστυνομία, από τις 13 Μαρτίου 2020, δηλαδή την έναρξη των περιοριστικών μέτρων που είχαν ως σκοπό τη μείωση της εξάπλωσης της πανδημίας μέχρι και τις 6 Ιουλίου 2020, καταγράφηκαν 990 καταγγελίες. Ο αριθμός είναι ιδιαίτερα μεγάλος, δεδομένου ότι αφορά διάστημα μικρότερο των τεσσάρων μηνών. Μάλιστα, η κατάσταση δεν είναι μεμονωμένη. Δεν μπορεί να αποδοθεί στην οικονομική και κοινωνική κρίση που ακολούθησε τον κορωνοϊό. Δεν αφορά την καραντίνα. Δεν δύναται να επικαλεστεί φτηνές προφάσεις και δικαιολογίες. Αυτό, διότι, η ενδοοικογενειακή βία την αντίστοιχή περίοδο της περασμένης χρονιάς, σημείωνε ακόμη μεγαλύτερη έκταση. Συγκεκριμένα, ανήλθε στις 1.065 υποθέσεις, δηλαδή, 9,5 περιστατικά βίας την ημέρα.
Την τραγική κατάσταση που επικρατεί, έχει αναδείξει επανειλημμένως και ο Σύνδεσμος για την Πρόληψη και Αντιμετώπιση της Βίας στην Οικογένεια (ΣΠΑΒΟ). Ιδίως στη διάρκεια της περασμένης Άνοιξης, μιλούσε για 10 περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας την ημέρα. Όπως τόνιζε τότε, σε διάστημα μόλις 23 ημέρων είχαν καταγγελθεί 230 περιστατικά κακοποίησης. Την ίδια στιγμή, ο ΣΠΑΒΟ μιλούσε για δραματική αύξηση και στη γραμμή βοήθειας, μετρώντας 2.075 κλήσεις. Αύξηση παρατήρησε και στα αιτήματα εισόδου σε χώρους φιλοξενίας.
Ο κρατικός μηχανισμός, φαίνεται να αναζητά μέτρα αντιμετώπισης του φαινομένου. Μεταξύ άλλων, το προηγούμενο διάστημα αναφέρθηκε η δημιουργία του προγράμματος «Σπίτι της Γυναίκας». Επιπλέον, η δημιουργία ειδικής εφαρμογής SOS, μέσω της οποίας τα θύματα βίας που βρίσκονται σε άμεσο κίνδυνο και με το πάτημα ενός κουμπιού, θα εκπέμπουν σήμα κίνδυνου στο αστυνομικό Σώμα, το οποίο θα ενημερώνεται για τη θέση του ατόμου και θα μπορεί να παρέμβει. Επιπλέον, η εκπαίδευση των εμπλεκόμενων φορέων, ώστε να διαχειρίζονται καταλλήλως τα θύματα. Παράλληλα, η σύσταση ειδικών επαρχιακών κλιμακίων της Αστυνομίας που θα ασχολούνται αποκλειστικά με θέματα βίας στην οικογένεια, καθώς και θέματα βίας κατά των γυναικών.
Ωστόσο, όλα τα μέτρα αντιμετώπισης αφορούν την καταστολή του φαινομένου. Απαιτούν κάποιο παιδί, κάποια γυναίκα και κάποιος ηλικιωμένος (γονέας) να βιώσει την κακοποίηση. Να θυματοποιηθεί. Οι τρόποι αντιμετώπισης επιτρέπουν στην παθογένεια να γεννηθεί και να διαιωνιστεί. Επομένως, είναι ανάγκη να υπάρξει πρόληψη. Να σταματήσει το χέρι που ετοιμάζεται να χτυπήσει. Ιδανικά, αυτό το χέρι να σηκωθεί ποτέ. Για να είναι εφικτό κάτι τέτοιο, υπάρχει ανάγκη ενημέρωσης και επιμόρφωσης των πολιτών. Χρειάζεται διά βίου μάθηση. Απαιτείται εκπαίδευση από τη νηπιακή ηλικία, ώστε οι πολίτες ήδη από παιδιά να σέβονται την υπόσταση και την προσωπικότητα των άλλων.
