Αποκούμπι μας, ο Πολιτισμός

Ο οικισμός Εχίνος στην Ξάνθη, αποφασίστηκε απ’ την Πολιτική Προστασία και τους επιδημιολόγους (μάλιστα επιστρατευτηκε πάλι ο κ. Τσιόδρας) να μπει σε σχεδόν απόλυτη καραντίνα, όπως και στις πρώτες-πρώτες μέρες της πανδημικής κρίσης στην Ελλάδα.

Εκεί λοιπόν, κατεγράφησαν από τις 11 Ιουνίου μέχρι και χθες 73 νέα κρούσματα. Σε 4 μέρες, χάθηκαν 5 άνθρωποι. Τα ξημερώματα χθες απεβίωσε μια γυναίκα 64 ετών. Ναι, έπασχε από υποκείμενο νόσημα, όπως μάθαμε να λέμε και εμείς οι κοινοί θνητοί, συγκεκριμένα από σακχαρώδη διαβήτη, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα πέθαινε από αυτό έτσι κι αλλιώς.

(Το λέω για διάφορους αφελείς που θέλουν να υποτιμήσουν τη σημασία και την κρισιμότητα αυτής της πανδημίας, μη θεωρώντας κάποιον που πεθαίνει, και τυχαίνει να πάσχει από σάκχαρο, καρδιακό νόσημα, καρκίνο, κ.λπ., ως θύμα του κορωνοϊού, αλλά της υποβόσκουσας νόσου του. Για μένα, η συνεχής ανάδειξη αυτού του στοιχείου, όχι για να επιστήσει την προσοχή σε αυτήν την κατηγορία των ανθρώπων, αλλά για να καθησυχάσει τους υγιείς και να δοθεί άλλοθι για υποτίμηση της σημασίας των αυστηρών μέτρων, κινείται στα όρια ενός ιδιότυπου ρατσισμού, με βάση μάλιστα τον ιατρικό φάκελο των ανθρώπων. Ναι, οι έχοντες άλλα προβλήματα υγείας είναι πιο ευάλωτοι στον κορωνοϊό, αλλά δεν σημαίνει ότι ο θάνατός τους δεν οφείλεται και σε αυτόν).

«Εν απουσία εμβολίου, όλα έχουν να κάνουν τελικά με τη συμπεριφορά μας. Αυτό που συμβαίνει τώρα στον Εχίνο της Ξάνθης είναι απόρροια της μη τήρησης των μέτρων, και αποτελεί παράδειγμα του τι θα γίνει αν σταματήσουμε να τηρούμε τα μέτρα», δήλωσε χθες ο καθηγητής ιολογίας και μέλος του ΔΣ του ΕΟΔΥ, Εθνικού Οργανισμού Υγείας της Ελλάδος, Γιώργος Σουρβίνος.

Παραθέτω τα λόγια του έτσι, ως επιστημονική, τεκμηριωμένη απάντηση σε όσους, ακόμα και στην Κύπρο, αμφισβητούν την ορθότητα/ χρησιμότητα της τήρησης αυστηρών μέτρων προστασίας, ακόμα και τώρα που έχουμε, δόξα τω Θεώ, ελάχιστα κρούσματα και σχεδόν μηδενικούς θανάτους. 

Ο καθ. Σουρβίνος είπε ακόμα ότι για τα κρούσματα στην περιοχή του Εχίνου, αιτία της αναζωπύρωσης και της διάδοσης του κορωνοϊού, ήταν αποκλειστικά μια εκδήλωση για το ραμαζάνι, όπου υπήρξε μεγάλος συνωστισμός. Κάτι που αποδεικνύει για μία ακόμη φορά, και πέραν πάσης αμφιβολίας ελπίζω, ότι ο ιός αυτός δεν ξεχωρίζει πλούσιο και φτωχό, άνδρα και γυναίκα, χριστιανό ή μουσουλμάνο, λευκό ή μαύρο, μορφωμένο ή αγράμματο, δικτάτορες ή δημοκράτες.

Διαβάσαμε στο χθεσινό Newsletter του Philenews με πολύ ενδιαφέρον αυτήν την Πρόταση-Είδηση για μια σημαντική εικαστική εκδήλωση: Πρόκειται για μία έκθεση με τον κάπως αδόκιμο τίτλο «Ξαναγέννηση», που άνοιξε από χθες και θα διαρκέσει και μέχρι τις 2 Αυγούστου, έπειτα από την αναβολή των αρχικών της εγκαινίων λόγω της πανδημίας. Περιλαμβάνει 219 έργα Ελληνοκύπριων και Ελλήνων καλλιτεχνών τα οποία βρέθηκαν στην Αμμόχωστο και επιστράφηκαν στην ελληνοκυπριακή κοινότητα μετά από 46 χρόνια – εξού και το «Ξαναγέννηση». (16 Ιουνίου – 1 Αυγούστου, Κρατική Πινακοθήκη Σύγχρονης Τέχνης- ΣΠΕΛ, Λευκωσία. Τηλ.: 22458228.)

Στο Facebook, η φίλη και πρώην αρχισυντάκτρια του ΚΥΠΕ Μαρία Μάιλς, έγραψε το εξής εύστοχο: «IN CULTURE WE TRUST: μια καταπληκτική έκθεση έργων τέχνης. Αν μπορεί κάποιος να μας διαφωτίσει – ποιός ή ποιοί τα εντόπισαν, πού τα είχαν 45 τόσα χρόνια, γιατί κανείς δεν μίλησε για αυτά και γιατί δεν επιστράφηκαν νωρίτερα;».

Πρόκειται, συμπληρώνει σε ανάρτησή της η Νίκη Παπά, για έργα που παρουσιάζονται στη Κρατική Πινακοθήκη ΣΠΕΛ και που επιστράφηκαν από την τουρκοκυπριακή στην ελληνοκυπριακή κοινότητα μέσω της Δικοινοτικής Επιτροπής για τον Πολιτισμό. Και ευχαριστεί «τους προέδρους κ. Βασίλειου και κ. Kanol, όλα τα μέλη της Δικοινοτικής Επιτροπής για τον Πολιτισμό και όλους όσοι διαφύλαξαν με αγάπη τα ανεκτίμητα αυτά έργα 46 χρόνια». 

Δεν το πιστεύω πώς την πάτησα έτσι. Με τόσο ενθουσιασμό πρότεινα χθες να διαβάσουμε ή να ξαναδιαβάσουμε (όπως ελόγου μου για 3η φορά) το εξαιρετικό μυθιστόρημα «Το Μαγικό Βουνό» του Τόμας Μαν, που όμως τον έγραψα Μάνφρεντ Μαν! Τι στροβιλισμοί να συνέβησαν μες στο μυαλό μου, ούτε μπορώ να φανταστώ. Ο αναγνώστης μας Γιώργος Γεωργίου που είχε την καλοσύνη να μου επισημάνει το λάθος, λέει ότι αυτό «εξηγείται για κάποιον που διαβάζει το Μαγικό Βουνό για τρίτη φορά και τους ατέλειωτους, φρενήρεις μονολόγους του Σετεμπρίνι». Τον ευχαριστώ από καρδιάς, και ζητώ συγγνώμη για το ακόμα ανεξήγητο για μένα λάθος!

ΥΓ.: Ο διορθωτής στην «Ελευθεροτυπία» που εργαζόμουν παλιά, στην Ελλάδα, θα μου έβαζε χοντρή τιμωρία αναμφίβολα!