Ο Recep Tayyip Erdogan επανεκλέγεται επιεικώς πανηγυρικά και επιβεβαιώνει την απόλυτη παντοδυναμία του στη χώρα. Από την οροφή ενός λεωφορείου, λίγες ώρες μετά την ανακοίνωση των εκλογικών αποτελεσμάτων, επαναδιατυπώνει και επιβεβαιώνει τη σχέση του με το λαό του. Είναι, άλλωστε, αξιοσημείωτη η σχέση του Τούρκου προέδρου με την τουρκική κοινωνία -κι ας μας επιτραπεί η έκφραση– μια σχέση σχεδόν ερωτική. Με τραγούδια και επιτηδευμένο λόγο. Έστω κι αν οι Τούρκοι πολίτες δυσπραγούν λόγω της οικονομικής κρίσης και του αυξημένου πληθωρισμού δε χάνουν την πίστη τους στον ηγέτη τους. Τη στιγμή που συντάσσονται οι γραμμές αυτού του κειμένου, η τουρκική λίρα ισούται με κάτι παραπάνω από 22 ευρώ. Φυσικά, ο Erdogan δεν προτίθεται να αλλάξει την οικονομική πολιτική των προηγούμενων ετών. Θα πράξει αυτό που του επιτάσσει η θρησκοληπτική του αντίληψη και η προσήλωσή του στο Ισλάμ.
Καθότι ο ίδιος επέλεξε τον ανθυποψήφιό του στις προεδρικές εκλογές μέσα από μια στοχευμένη στρατηγική εξόντωσης οποιουδήποτε άλλου ισχυρότερου πολιτικού του αντιπάλου, συνεχίζει μετεκλογικά με την ίδια τακτική. Ενόψει και των δημοτικών εκλογών στην Τουρκία, ο Erdogan προσπαθεί να εξοντώσει όσους απέμειναν. Ένας εξ αυτών είναι και ο Ekrem Imamoglu, δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης και βασικό στέλεχος της αντιπολιτευόμενης συμμαχίας των έξι, ο οποίος φαίνεται ότι πολύ σύντομα θα βρεθεί αντιμέτωπος με μια πιθανή ποινή φυλάκισης. Αυτό σημαίνει ότι η πολιτική του δράση θα απαγορευτεί και, ως εκ τούτου, δε θα μπορέσει να επαναδιεκδικήσει τη δημαρχία της Κωνσταντινούπολης, παρά τα επικοινωνιακά του χαρίσματα. Επιπρόσθετα, οι περιπτώσεις των φυλακισμένων ακτιβιστών, όπως ο Osman Kavala ή άλλων πολιτικών του αντιπάλων, όπως ο Κούρδος ηγέτης Selahattin Demirtas θα παραμείνουν ως έχουν, καθότι αντικατοπτρίζουν το αυταρχικό καθεστώς Erdogan. Ιδιαίτερα στην περίπτωση του Demirtas διαφαίνονται ξεκάθαρα τα αυταρχικά χαρακτηριστικά του πολιτικού συστήματος στην Τουρκία, καθώς δεν εφαρμόζεται η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για άμεση απελευθέρωσή του με κίνδυνο να αποκλειστεί η χώρα από το Συμβούλιο της Ευρώπης.
Όσον αφορά τα εξοπλιστικά προγράμματα, πέραν από τις εξαιρετικά καλοδεχούμενες και απαραίτητες υπογραφές του προέδρου και του αντιπροέδρου της Βουλής και των δυο γερουσιαστών, δηλαδή, των Robert Menendez και Jim Risch, απομένει μια ακόμα τυπική έγκριση από το Κογκρέσο, η οποία εμπίπτει στη διαδικασία των ενστάσεων, καθώς και οι συνήθεις πρακτικές διαδικασίες, έως ότου η Ελλάδα αποκτήσει τα αμερικανικά μαχητικά F-35. Αυτό φαίνεται ότι θα εντατικοποιήσει την προσπάθεια του Τούρκου προέδρου για την απόκτηση των F-16, καθότι τα F-35 αποτελούν μαχητικά πέμπτης γενιάς, τα οποία είναι ικανά να αλλάξουν ακόμα περισσότερο τις ισορροπίες στο Αιγαίο. Αν και η Άγκυρα δέχεται πιέσεις για να δώσει το πράσινο φως στην ένταξη της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ με αντάλλαγμα τα F-16, η αμερικανική κυβέρνηση δια στόματος του Υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ, Antony Blinken, δηλώνει ότι τα θέματα αυτά δεν συνδέονται μεταξύ τους και πρέπει να προχωρήσουν και τα δυο. Φυσικά, κάτι τέτοιο δεν μπορεί να αξιολογηθεί στην απολυτότητά του, καθότι μια τέτοια απόφαση θα πρέπει να διεξέλθει του αμερικανικού Κογκρέσου, κάτι που προς το παρόν φαίνεται να είναι πολύ δύσκολο, λόγω της επικριτικής στάσης του γερουσιαστή Menendez έναντι του καθεστώτος Erdogan. Επομένως, οι ισορροπίες είναι λεπτές, ωστόσο, σε κάθε περίπτωση, η Τουρκία παραμένει μια αναθεωρητική δύναμη που ως τέτοια βρίσκει τη θέση της στο διεθνές σύστημα, γι’ αυτό και ο ηγέτης που επιλέγει η τουρκική κοινωνία τα τελευταία 20 και πλέον χρόνια υπηρετεί ακριβώς αυτό το αναθεωρητικό και κατακτητικό μοτίβο συμπεριφοράς.
*Πολιτικός επιστήμων, επικεφαλής της IS Pegasus Coaching & Consulting Ltd
