Είναι πολλοί που πιστεύουν πως η μαγική λύση σε όλα τα προβλήματα γύρω από την παραγωγή και την κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές είναι η αποθήκευση. Ήδη σε χώρες της ΕΕ έχουν αντιληφθεί ότι, όπως δεν αρκούσε η μαζική εγκατάσταση εμπορικών φωτοβολταϊκών και αιολικών πάρκων για να «πρασινίσει» ένα μεγάλο μέρος της ηλεκτροπαραγωγής και να μειωθεί το κόστος στον τελικό καταναλωτή, έτσι και τώρα δεν αρκεί η αποθήκευση. Χρειάζονται και πολλά άλλα, που εμπίπτουν στη σφαίρα του έγκαιρου και αξιόπιστου σχεδιασμού και της προετοιμασίας του δικτύου να απορροφά την παραγωγή.
Και χρειάζεται και ένα κοινωνικά δίκαιο σύστημα εμπορίας της πράσινης ενέργειας, ώστε οι καταναλωτές να επωφελούνται ισότιμα από το μειωμένο κόστος του ρεύματος.
Η στήλη δεν έχει τεχνικές γνώσεις για να εξηγήσει τις παγίδες που διαβάζουμε ότι υπάρχουν στο μεγάλο κεφάλαιο της εμπορικής αποθήκευσης ηλεκτρισμού και στη φρικτή πιθανότητα η αποθήκευση να κάνει ακόμα πιο ακριβό το ρεύμα στην ηλεκτρικά απομονωμένη Κύπρο, του ύψους και του βάθους στη ζήτηση.
Διαβάσαμε στην ιστοσελίδα energypress.gr άρθρο ενός τεχνοκράτη της ενέργειας, που αναφέρεται σε αυτά τα θέματα και μάλιστα για χώρες που έχουν ήδη μεγαλύτερη εμπειρία από εμάς στην παραγωγή και κατανάλωση ηλεκτρισμού από ΑΠΕ αλλά και εμπειρία από την αποθήκευση. Λέγεται Γεώργιος Στασιμιώτης, Διπλωματούχος Μηχανολόγος Μηχανικός, M.Sc., M.B.A. και εργάζεται ως Γενικός Διευθυντής Διαχείρισης Έργων, Λειτουργίας, κλπ στη «Μεσόγειο Ενεργειακή».
Το κείμενο σχολιάζει το νομικό και ρυθμιστικό πλαίσιο γύρω από τις ΑΠΕ στην Ελλάδα. Θεωρήστε δεδομένο πως κάποια κακώς έχοντα που επισημαίνει είναι ακόμα χειρότερα στην Κύπρο.
Με την πρώτη ευκαιρία θα αναδημοσιεύσουμε το άρθρο από την energypress. Για την ώρα, παραθέτουμε κάποιες παραγράφους που πιθανό μάς βάλουν σε σκέψεις και εμάς εδώ.
1. «Κανείς που γνωρίζει στοιχειωδώς την ενεργειακή ταυτότητα της ελληνικής αγοράς δεν μπορούσε να πιστεύει ότι το θέμα της αποθήκευσης είναι μόνο τεχνολογικό. Η αποθήκευση δεν είναι απλώς μπαταρίες. Είναι θεσμικό πλαίσιο. Είναι επιχειρηματικό μοντέλο. Είναι κανόνες λειτουργίας. Είναι τρόπος συμμετοχής στις αγορές. Είναι ρυθμιστική σαφήνεια».
2. «Το ίδιο ισχύει και για τα δίκτυα. Δεν γίνεται να μιλάμε για μαζική διείσδυση ΑΠΕ χωρίς έγκαιρες και συστηματικές επενδύσεις στα ηλεκτρικά δίκτυα. Δεν γίνεται να ενθαρρύνουμε επενδύσεις και μετά να διαπιστώνουμε ότι το σύστημα δεν μπορεί να τις απορροφήσει».
3. «Όταν η καθαρή ενέργεια παράγεται αλλά δεν απορροφάται, ποιος πληρώνει τη χαμένη παραγωγή; Όταν έχουμε μηδενικές ή αρνητικές τιμές, ποιος ωφελείται και ποιος αναλαμβάνει το κόστος;».
4. «Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνωρίζουν ότι στις αγορές ενέργειας η αξία δεν βρίσκεται μόνο στην παραγωγή. Βρίσκεται και στην κατανάλωση. Βρίσκεται στην ευελιξία. Βρίσκεται στην ανισορροπία. Στη δυνατότητα κάποιου να αποθηκεύει, να εξισορροπεί, να αποζημιώνεται ή να αξιοποιεί τις αδυναμίες του συστήματος. Αυτό από μόνο του δεν είναι απαραίτητα λάθος. Μια σύγχρονη αγορά ενέργειας χρειάζεται ευελιξία, αποθήκευση και υπηρεσίες εξισορρόπησης. Το πρόβλημα αρχίζει όταν η στρέβλωση παύει να είναι μεταβατικό φαινόμενο και αρχίζει να μοιάζει με επαναλαμβανόμενο επιχειρηματικό μοντέλο».
5. «Το ερώτημα γίνεται πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό: Πότε θα δει ο τελικός καταναλωτής τον ήλιο και τον άνεμο όχι μόνο στις ανακοινώσεις για την πράσινη μετάβαση, αλλά και στον δικό του οικογενειακό προγραμματισμό;
6. «Η κοινωνική αποδοχή των ΑΠΕ δεν είναι δεδομένη. Δεν αρκεί να λέμε στους πολίτες ότι η πράσινη ενέργεια είναι φθηνή, αν εκείνοι βλέπουν σύνθετους λογαριασμούς, αβεβαιότητα, τοπικές αντιδράσεις, περικοπές, χρεώσεις και ασάφεια».
7. «Η πράσινη μετάβαση δεν θα κριθεί μόνο από τα εγκατεστημένα MW. Θα κριθεί από το αν η αξία τους φτάνει πραγματικά στην οικονομία, στις επιχειρήσεις και στα νοικοκυριά. Ο ήλιος, ο άνεμος, τα νερά, η βιομάζα, μπορούν να παράγουν φθηνή ενέργεια. Το ερώτημα είναι αν έχουμε τη στρατηγική, τη σοβαρότητα και την αξιοπιστία να κάνουμε αυτή την αξία πραγματικό όφελος για όλους».
