Αυτός ο τόπος, παρά τις περί του αντιθέτου εκτιμήσεις ή και μηδενιστικές προσεγγίσεις του τύπου «πάμε κατά διαόλου», θα επιβιώσει και γράψετε το, για να το θυμάστε. Με 10.000 υποψήφιους έτοιμους να μας σώσουν (από τις πολιτικές τους) δεν υπάρχει περίπτωση να (μην) καταστραφούμε. Εντάξει, δεν είναι 10.000 αλλά 753, αλλά αν δεν υπήρχε το παράβολο των €500, τόσοι θα υποβάλλαμε υποψηφιότητα.
Και μιας και ο λόγος για το παράβολο των εκλογών, εκφράζω τη συμπάθεια μου προς τον υποψήφιο εκείνο, ο οποίος δεν ήταν πτωχός τω πνεύματι αλλά πτωχός τω βαλάντιο, σε σημείο που δεν μπορούσε να συγκεντρώσει το πολυπόθητο ποσόν προκειμένου να διεκδικήσει βουλευτική έδρα και να σώσει τον περιούσιο λαό από τα δεινά τα οποία επεσώρευσε η τουρκική εισβολή, η οικονομική κρίση, η πανδημία και η Άμεση Δημοκρατία (καλά πλάκα κάνουμε). Αλλά, μεταξύ μας, ο αδρωπάτσος μας (ο μη κατέχων τα €500) μου φάνηκε «κομμάτι» αφελής υπό την έννοια ότι απευθύνθηκε στον Φειδία Παναγιώτου ζητώντας του να τσοντάρει ώστε να ποσώσει τα 500 ευρώπουλα. Όχι ότι ο Φειδίας είναι τσιγκούνης (και αυτό αποδεικνύεται πως νοικιάζει με τα χρήματα μας κοτζάμ έπαυλη) αλλά αν διέθετε το 5% από το ξημέρωμα που πήρε στο γάμο του, ο συμπαθής Σπύρος (όπως καλείται) θα μπορούσε να υποβάλει υποψηφιότητα όχι σε μία αλλά σε 100 εκλογικές αναμετρήσεις. Δυστυχώς στην περίπτωσή του, δεν ίσχυσε το Dum spiro spero (αυτό που λέμε «όσο ζω ελπίζω») και έτσι έφυγε άπραγος και χάθηκε η μοναδική ευκαιρία να μετατραπεί η Κύπρος σε ακυβέρνητη πολιτεία (κατά τον Στρατή Τσίρκα).
Όσον αφορά τον γάμο του Φειδία, να μου επιτραπεί να απολογηθώ επειδή βλέποντας την ενδυμασία ορισμένων προσκεκλημένων νόμισα πως δεν επρόκειτο για γαμήλια τελετή αλλά για καρναβαλίστικη παρέλαση ή για σύναξη παλιάτσων, ενδιαμέσως των οποίων κυκλοφορούσαν κάτι Λουδοβίκοι χωρίς να υπαινίσσομαι πως περιλαμβάνονταν και πολιτικοί νάνοι, αλλά η όλη εικόνα, μαζί με τη δεξίωση που ακολούθησε, έμοιαζε με αυτό που λέμε «άρτον και θεάματα» αν και το τελευταίο παραπέμπει στη Ρωμαϊκή εποχή θυμίζοντας άλλους κόσμους. Αλλά μήπως και οι συγκεντρωθέντες δεν ζούσαν στον κόσμο τους;
Βεβαίως υπήρχαν και σοβαροί άνθρωποι μεταξύ τους και ένας ο οποίος δηλώνει πως έχει «αριστερή συνείδηση και δεξιό εγκέφαλο» και προσωπικά δεν επιθυμώ να ισχυριστώ ότι δεν διαθέτει ούτε το ένα ούτε το άλλο. Άλλωστε δηλώνει επιστήμονας και άθεος αν και το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν έχει τον θεό του.
Παρακολούθησα και την περίπτωση του υποψηφίου ο οποίος επετέθη σε διαιτητή και τελικά αντί στο κοινοβούλιο βρέθηκε στο κελί και σκέφτομαι πόσο τυχερός είναι ο επόμενος πρόεδρος της Βουλής. Διότι, αν σε ένα ποδόσφαιρικό αγώνα του αγροτικού, όντας υποψήφιος βουλευτής έστειλε διαιτητή στο νοσοκομείο, φανταστείτε τι θα έκανε αν εκλεγόταν στη Βουλή και αν είχε και ασυλία.
Ο δε καημένος ο διαιτητής χρειάστηκε ισιωτή όπως τον έκανε ο (μέχρι πρότινος) υποψήφιος του «Κινήματος Κυπρίων Κυνηγών», το οποίο διαδίδεται πως θα μετονομαστεί σε “Κίνημα Κυπρίων Κυνηγών Διαιτητών”.
Η αλήθεια είναι, πως οι αντιδράσεις ήταν κάπως υπερβολικές, υπό την έννοια ότι του συμπεριφέρθηκαν ωσάν να ήταν όχι ένας απλός κυνηγός αλλά ωσάν να ήταν κυνηγός κεφαλών.
Αυτά βλέπω και δοξάζω τον Ύψιστο για το γεγονός ότι ουδέποτε διανοήθηκα να κατέλθω ως υποψήφιος βουλευτής, κοινοτάρχης ή αζάς κοκ, για έναν απλό λόγο και ο λόγος αυτός σχετίζεται με την αγάπη μου για τον τόπο και τους ανθρώπους (και τους γαϊδάρους) του. Διότι, όταν υπογράφεις με το ψευδώνυμο «Εωσφόρος» και δεν σου φταίει ο τόπος ή οι συνάνθρωποι σου, δεν επιδιώκεις να αποκτήσεις εξουσία.
Βεβαίως, για να σας έχω στην πρίζα προειδοποιώ, πως ύστερα από την υποβολή υποψηφιότητας από 89χρονο, τα επόμενα 40-50 χρόνια θα εξετάσω το ενδεχόμενο να διεκδικήσω βουλευτική έδρα. Απαραίτητη προϋπόθεση είναι να υπάρχω κι εγώ και η Κύπρος αν και πολύ φοβάμαι, πως (με έτσι κκελλέν που κουλιαντηρίζουμε) ούτε εγώ θα υπάρχω ούτε και η Κύπρος.
Προς το παρόν αφήνω τα κόμματα, τα οποία μας έταξαν φούρνους παξιμάτια, να κονταροχτυπηθούν για τα λάφυρα της εξουσίας. Πολλά εκ των οποίων (των κομμάτων) μοιάζουν πλέον με συγκοινωνούντα δοχεία και ο πολίτης δεν γνωρίζει κατά πόσον παρακολουθεί ποδοσφαιρικό αγώνα ή βουλευτικές εκλογές. Βγάζεις τη φανέλα που φορούσες ενόσω έπαιζες στην Ομόνοια και αντί κάτω από αυτήν να φαίνεται ο Τσε Γκεβάρα, με τη μετεγγραφή σου στον ΑΠΟΕΛ όταν αφαιρέσεις τη φανέλα για να πανηγυρίσεις, φαίνεται ο Γρίβας.
Δεν σε θέλουν στο ένα κόμμα, πας στη διπλανή πόρτα και δηλώνεις ότι είχες τις ίδιες θέσεις από τα γεννοφάσκια σου και ότι πάντοτε σε απασχολούσε το πως θα σώσεις την τάλαινα πατρίδα και σκέφτηκες πως αν το κάνεις αυτό και πληρώνεσαι και με περίπου €6.000 μηνιαίως, ακόμη καλύτερα.
Αλλά, όποιοι και να εκλεγούν, έτσι κι αλλιώς τις απολαβές τους θα τις πληρώνουμε. Ωστόσο, δεν είναι όλοι οι ίδιοι. Υπάρχουν σε διάφορα κόμματα άνθρωποι οι οποίοι σκέφτονται όχι μόνο τους εαυτούς τους αλλά και τον πολίτη, όσο και αν μας βολεύει να τα ισοπεδώνουμε όλα. Ο καθένας ψηφίζει όποιο κόμμα επιθυμεί. Κι αν η επιλογή μοιάζει δυσδιάκριτη, υπάρχει μπούσουλας: Ο σεβασμός στη δημοκρατία, στα ανθρώπινα δικαιώματα, στην ισονομία, διότι, όπως θα έλεγε και ο Αντρέ Μπρετόν: «Ο Άνθρωπος είναι η απάντηση όποια κι αν είναι η ερώτηση».
