Καμώνονται τους προοδευτικούς, τους διεθνιστές και τους εκσυγχρονιστές. Καμώνονται τους ειρηνιστές, τους διανοουμένους και τους ρεαλιστές. Θεωρούν τους εαυτούς τους μοναδικούς και ανώτερους ανθρώπους. Νομίζουν ότι είναι οι μόνοι κάτοχοι της σοφίας όλου του κόσμου. Οι πιο πολλοί απ’ αυτούς παρακολούθησαν ειδικά σεμινάρια στο εξωτερικό για επίλυση κρίσεων και διαφορών σε μικτές κοινωνίες, υπό την καθοδήγηση ξένων μεντόρων, με όλα τα έξοδα των συνέδρων πληρωμένα. Διδάσκονται και μαθαίνουν ότι ελάχιστη σημασία πρέπει να δίδεται στην έννοια του δικαίου κατά τις διαπραγματεύσεις για επίλυση των διαφορών.
Όλοι αυτοί οι δήθεν σπουδαίοι και τρανοί συμπολίτες μας πιστεύουν ότι η επανένωση της Κύπρου και η αποφυγή της διχοτόμησης θα επιτευχθεί με την αποδοχή των δικών τους απόψεων, που βρίσκονται, ποιος να το πίστευε, πλησιέστερα προς τις τουρκικές θέσεις και όχι τις δικές μας. Κούνια που τους κούναγε!
Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς και να λέμε το καθετί με τ’ όνομά του, θα πρέπει να παραδεκτούμε πως όλοι οι πιο πάνω ούτε προοδευτικοί είναι ούτε και ρεαλιστές. Πρόκειται, κατά κανόνα, για ημιμαθείς και δοκησίσοφους Νεοκυπρίους, που υπέστησαν στο πέρασμα του χρόνου βραχυκύκλωμα εγκεφάλου, με αποτέλεσμα να εθελοτυφλούν και να έχουν απολέσει την αίσθηση της πραγματικότητας.
Εδώ και χρόνια πολλά, επαναλαμβάνουν τον εαυτό τους, άρα το γουδί το γουδοχέρι, και δεν θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε ότι με την όλη τους στάση παραπέμπουν στους Έλληνες που μήδισαν κατά τη διάρκεια των περσικών πολέμων, στην αρχαία Ελλάδα, ήτοι σε αυτούς που πρόσφεραν γη και ύδωρ στον εχθρό . Αυτοί απεκλήθησαν μηδίσαντες, από τη λέξη «Μήδοι», ήτοι Πέρσες, και οι δικοί μας, κατά ανάλογο τρόπο, θα μπορούσαν να αποκληθούν «τουρκίζοντες» ή και « σχεδόν τουρκίζοντες».
Για όσους χρειάζονται αποδείξεις και τεκμήρια σχετικά με τα πιο πάνω, λέμε ότι υπάρχουν εν αφθονία και, μάλιστα, βοούν από παντού. Ένα δείγμα αυτής της ατμόσφαιρας είναι και όλα όσα αναφέρονται σε άρθρο της Ρένας Χόπλαρου, που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Ο Πολίτης» πριν από αρκετές μέρες και έφερε τον τίτλο «Να χαιρόμαστε τις ελίτ μας». Ασφαλώς, σε αυτόν τον τίτλο το στοιχείο της ειρωνείας είναι διάχυτο.
Ανάμεσα σε άλλα, στο εν λόγω κείμενο διαβάζουμε και τα εξής σχετικά. << Με είχαν σοκάρει οι δηλώσεις του μακαρίτη Αρχιεπισκόπου Κύπρου Χρυσόστομου Β’ ότι «κάποιοι δικοί μας λένε ότι σκοτώσαμε Τουρκοκύπριους. Οι Τούρκοι έφερναν όπλα άρα οι δικοί μας τι να έκαναν». ( 10. 11.2008 ).
Ακολουθούν σχόλια της αρθρογράφου, όπως τα εξής. «Εκτός από την ιστορική απλούστευση που εμπεριέχουν, δικαιολογούν τις δολοφονίες Τουρκοκυπρίων που έγιναν στην Κύπρο κατά τη διάρκεια της περιόδου 1963 – 1974». Στο σημείο αυτό, η μνήμη ανακαλεί τη σχετική δήλωση του μακαριστού πρώην προέδρου της Κύπρου Δημήτρη Χριστόφια ότι, δηλαδή, «εκάμαμεν τζιαι ‘μείς πολλά».
Ασφαλώς, οι αρθρογράφοι που επανέρχονται, είπαμε το γουδί το γουδοχέρι, στο θέμα των συγκρούσεων Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, κατά τη διάρκεια της περιόδου 1963 – 1974, σε τίποτε άλλο δεν αποβλέπουν παρά μόνο στο να εκθέσουν την πλευρά μας και να προωθήσουν τη γραμμή τους, που τάσσεται υπέρ των συνεχών παραχωρήσεων προς τους Τούρκους. Χωρίς άλλο, εγκλήματα, που είναι οπωσδήποτε καταδικαστέα, διέπραξαν και οι δύο πλευρές, τόσο οι Ελληνοκύπριοι όσο και οι Τουρκοκύπριοι, αλλά θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι σε κάθε αγώνα και σε καθε κίνημα, σε κάθε επανάσταση και σε κάθε πόλεμο δεν εκλείπουν αυτά, με τη διαφορά ότι δεν διαγράφουμε με μια μονοκοντυλιά τους δίκαιους στόχους και τις δίκαιες επιδιώξεις των αγωνιζομένων.
Χιλιάδες αθώοι σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821, της Γαλλικής Επανάστασης του1789 ή της Κομουνιστικής Επανάστασης του 1917. Κανένας, όμως, δεν διανοήθηκε να μειώσει τη σημασία αυτών των αγώνων, επειδή στη διάρκειά τους διεπράχθησαν και εγκλήματα. Μοναδική εξαίρεση η δική μας περίπτωση, με τους δικούς μας να κατηγορούν την πλευρά μας για τα εγκλήματα της συγκεκριμένης περιόδου.
Οι εργολάβοι της παραπληροφόρησης παρασιωπούν το γεγονός ότι θεοί και δαίμονες αρνήθηκαν στον κυπριακό λαό το ιερό δικαίωμα της αυτοδιάθεσης και ότι, ακόμη και σήμερα, αρνούνται στους Ελληνοκυπρίους, που αποτελούν το 82% του συνόλου του κυπριακού λαού, το δικαίωμα να αποφασίζουν μόνοι για το μέλλον τους. Το παγκοσμίως αποδεκτό αίτημα «ένας άνθρωπος, μία ψήφος» πετιέται, στην περίπτωση της Κύπρου, στον κάλαθο των αχρήστων. Το άδικο μάς πνίγει και, όμως, δικοί μας προσπαθούν να δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα!
