Είναι τοις πάσι γνωστόν ότι της τρύπας περιεχόμενο είναι το κενό. Ως χρώμα του κενού συμβατικώς θεωρείται το μαύρο, εξ ου και οι τρύπες στους γαλαξίες ονομάζονται μαύρες. Στο Γυμνάσιο, σε όλα τα Γυμνάσια υποθέτω, μας άρεσε να λέμε ανέκδοτα. Θυμάμαι ένα αμερικανικό -έτσι ήταν βαπτισμένο- με το οποίο κανείς δεν γελούσε. Ένα φορτηγό κουβαλούσε τρύπες, του έπεσε μια, κατέβηκε ο οδηγός να την μαζέψει και έπεσε μέσα της.
Αυτό το ανέκδοτο ανακάλεσα τις προάλλες όταν στις ειδήσεις άκουσα για το άδειασμα που οι Γερμανοί έκαναν στον Πρόεδρό μας. Διότι, τους εφάνηκε πως με μια τρύπα στο φορτηγό του πήγε ο κ. Χριστοδουλίδης εκεί για την επανεκκίνηση των συνομιλιών για το κυπριακό. Ποιο είναι το κενό της προεδρικής τρύπας; Το ότι συνέλαβε, πολυδιαφήμισε και προσπάθησε να προωθήσει μιαν ιδέα σε μια περίοδο κατά την οποία όλοι οι οιωνοί είναι αρνητικοί και κανένα πρόσημο επιτυχίας δεν υπάρχει. Αντιθέτως αν είναι κατάλληλες οι συνθήκες για κάτι, την στιγμή αυτή, είναι για το οριστικό θάψιμο της Κ.Δ., για την τελική πράξη που θα σφραγίσει την ταφόπλακα.
Κεντρική θέση του Κου Χριστοδουλίδη είναι, την υπερτονίζει στα βιβλία του, ότι κάθε ιδέα ή σκέψη που συζητείται είτε επισήμως, είτε όχι, αποτελεί ένα είδος ανεπιστρεπτί συνθήκης. Ο Πρόεδρος ξεκινά από αυτή την θέση η οποία στην ουσία σημαίνει αποδοχή όλων των μέχρι τώρα υποχωρήσεων που η πλευρά μας έχει αποδεχθεί, ή έχει δηλώσει πως θα ήταν έτοιμη να αποδεχθεί. Ποιο ήταν το πολυδιαφημισμένο σχέδιο του; Να ζητήσει από τον Γερμανό Καγκελάριο, προφανώς, ως τον πιο φιλικά ιστάμενο προς τον Τούρκο Σουλτάνο, Ευρωπαίο ηγέτη να ασκήσει την επιρροή του ώστε άκουσον-άκουσον η Τουρκία να συναινέσει στον διορισμό Ευρωπαίου εκπρόσωπου στις συνομιλίες, λες και το πρόβλημα για την μη επίλυση του Κυπριακού είναι τούτο. Αυτό ήταν το σχέδιο, να διορίσει η Ε.Ε. ένα πρόσωπο του οποίου ο ρόλος δεν έχει προσδιοριστεί, ούτε καν ιχνογραφηθεί, από τον Κο Χριστοδουλίδη. Το ζήτημα δεν είναι αν θα υπάρχει ευρωπαίος εκπρόσωπος στις συνομιλίες αλλά ποιες είναι οι θέσεις της Ε.Ε. στο κυπριακό.
Τι του είπαν οι Γερμανοί; Το αυτονόητο, το λογικό. Πως αυτά που ζητά ο Πρόεδρός είναι μια τρύπα στο νερό, γιατί πολύ απλά για να το δεχθεί η Τουρκία πρέπει πρώτα να ερωτηθεί. Και βεβαίως η Τουρκία είτε ερωτηθεί, είτε όχι, πάντοτε έχει την άποψή της, μια και σταθερή, την οποία τα ηττημένα μυαλά του ελλαδοκυπριακού πολιτικού συστήματος δεν είναι σε θέση να κατανοήσουν. Θα το αρνηθεί παζαρεύοντας, όπως κάνει πάντα. Το παζάρι κατά κανόνα θα γίνει από άλλους, για μας. Το κυπριακό, εδώ και τρία τέταρτα του αιώνα, είναι μια ιστορία ιδεών, προτάσεων και λύσεων από ξένους με στόχο τα συμφέροντα τρίτων και όχι των Κυπρίων. Τα μόνα αυθεντικά κυπριακά σχέδια είναι δυστυχώς το σχέδιο Ανάν και η ΔΔΟ με Πολιτική Ισότητα, τα οποία αποτελούν την κορύφωση του παροξυσμού απεμπόλησης των βασικών δικαιωμάτων του λαού και του κράτους μας. Και τα δυο είναι προϊόν μυαλών ηττημένων, ανικάνων να ψηλαφίσουν την πραγματικότητα.
Ο κ. Χριστοδουλίδης σε ορισμένα ζητήματα παρουσιάζεται αφελής. Είναι πεισματάρης, έχει αυτοπεποίθηση και φιλοδοξία, ξέρει καλά πώς λειτουργεί η διπλωματία. Δεν έχει, όμως, βάθος σκέψης, δεν έχει θάρρος, στερείται οράματος ελευθερίας. Δεν θα έλεγα πως δεν έχει όραμα. Όραμα έχει, αλλά απατηλό, φαντασιακό, καθώς το επιθυμεί και το προβάλλει το ηττοπαθές σύνδρομο που επέβαλαν στις ψυχές των Ελλήνων οι υποταγμένες στη μοιρολατρία πολιτικές ηγεσίες της διπολικής κομματαρχίας. Εξ άλλου από αυτή την μήτρα προέρχεται. Εξ απαλών ονύχων υπηρετεί την ηττοπαθή πολιτική του ΔΗΣΥ.
Aντιλαμβάνεται τις οικουμενικές αλλαγές που κατακλύζουν την περιοχή μας με λανθασμένο τρόπο. Τις εισπράττει και τις ερμηνεύει κατά μια πολιτική αντίληψη πεπερασμένη, παλαιά και ατελέσφορη. Δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι οι αστερισμοί των παγκοσμίων εξελίξεων ευνοούν τον Ελληνισμό. Για πρώτη φορά από το 1974 και μετά η Κύπρος έχει ρεαλιστικό δικαίωμα να είναι αισιόδοξη, να σηκώσει ψηλά το κεφάλι και μακράν το βλέμμα. Να αξιώσει —και να ακουστεί— ελευθερία και δικαιοσύνη. Ελλάδα και Κύπρος μπορούν, αλλά δεν θέλουν. Οι πολιτικές ηγεσίες στερούνται βουλήσεως, τόλμης και οράματος εθνικού. Το όραμά τους είναι είτε καιροσκοπικό (ελλαδικό φαινόμενο), είτε αυτομηδενιστικό (κυπριακό σύνδρομο).
Ο Πρόεδρός μας σφάλλει. Όλοι θα βγουν να κατηγορήσουν (και πάλιν) τους άλλους, τους τρίτους, τους Γερμανούς εν προκειμένω. Οι Γερμανοί, όμως, έχουν δίκαιο, το δίκαιο, που τους δίνει η προεδρική πρόταση, η πρόθεση Χριστοδουλίδη. Έχω καταλάβει ένα πράγμα για το Κυπριακό. Ότι πρώτη αιτία της κακοδαιμονίας του είμαστε εμείς και όχι οι άλλοι. Κατηγορούμε, συνήθως, την Ελλάδα, την Γερμανία, τους Αγγλοαμερικανούς, την Ευρωπαϊκή Ένωση εν γένει. Τι λένε όμως όλοι αυτοί; Λένε ακριβώς ό,τι τους υπαγορεύουμε εμείς να λένε. Η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία με Πολιτική Ισότητα, μόρφωμα δικό μας είναι, από τα μυαλά Κυπρίων ηγετών βγήκε. Δεν την κατασκεύασαν οι ξένοι. Εμείς τους εκλιπαρούμε, επισήμως, οι κυβερνήσεις, τα κοινοβούλια και οι αρχηγίες των κομμάτων ελλαδικών και κυπριακών. Με δικές μας πρωτοβουλίες απεμπολήσαμε το μεγάλο όπλο της εγγυήτριας δυνάμεως (Ελλάδας), που είτε μας αρέσει, είτε όχι είναι υπαρκτό και το αξιοποιούν στο έπακρον μόνο οι Τούρκοι.
Τι να κάνουμε; μας λένε. Είμαστε μικροί, είμαστε αδύνατοι. Αυτή η μικρότητα και η αδυναμία επεβλήθη. Η μικρότητα και η αδυναμία είναι στα μυαλά και στην ψυχή, στην σκέψη και στα λόγια. Οι λέξεις σημαίνουν. Ηττημένος δεν είναι αυτός που χάνει μια μάχη, ένα πόλεμο. Είναι όποιος χάνει την πίστη του, εκείνος και αυτός που φυτεύει στον νου και στην ψυχή τον φόβο και την απελπισία, που βραχυκυκλώνει το σύστημα ορθού λόγου με ψευδεπίγραφα σχήματα συνειρμών ανύπαρκτων και άσχετων με την πραγματικότητα. Ηττημένα μυαλά έχουν όσοι «βαρύ του φόβου το χάλκεον χέρι αισθάνονται». Αυτοί δεν μπορούν να νιώσουν ελευθερία, ούτε να την διεκδικήσουν, να την φανταστούν, πόσο μάλλον να θυσιαστούν γι΄ αυτήν.
Ο ποιητής προσθέτει ότι όσοι ανέχονται «ζυγόν δουλείας» δεν τους αξίζει ελευθερία. Θα μου πείτε, τώρα για λευτεριά θα μιλάμε. Πολλοί εν τη απελπισία τους αποσυνδέουν την ελευθερία από το δίκαιο. Θέλω να πω ότι, ενώ ουδείς απαρνείται το δίκαιο (αφηρημένα και γενικά), πολλοί λακτίζουν κατά της ελευθερίας. Αν προτάξεις τις λέξεις αγώνας, απελευθέρωση, κάποιοι θα γελάσουν, άλλοι θα ειρωνευτούν, μερικοί, ίσως, θα θυμώσουν κιόλας.
Αγαπάτε τους εχθρούς, αγαπάτε τους Τούρκους, αγαπάτε εαυτούς είναι το σύνθημα που εμπνέει πολλούς νέους σήμερα. Η αγάπη προς τον εχθρό, προς τον πράκτορα του εχθρού, προς τον λακέ του, προς τον νεροκουβαλητή του, έστω και αν ο ίδιος ο εχθρός, δηλώνει με σαφήνεια και εμμονή τα εις βάρος του ελληνισμού κατακτητικά του σχέδια, είναι αναντίλεκτη. Διαφορετικά δεν ερμηνεύεται η πολεμική κατά της άμυνας, κατά των εξοπλισμών και κατά της όποιας αναφοράς σε πανεθνική εγρήγορση, σε ενιαίο δόγμα αγώνα. Μερικοί ζητούν ακριβώς ό,τι επιθυμεί ο νεοοθωμανικός αναθεωρητισμός, να ξηλωθεί ο φράκτης στον ‘Έβρο και στην πράσινη γραμμή, να αρθούν οι προσπάθειες εξοπλισμού και προβολής ισχύος, να γίνουμε συνεργοί του τουρκικού ισλαμοφασιστικού κράτους στην εργαλειοποίηση του μεταναστευτικού, να αναγνωριστεί η μουσουλμανική μειονότητα ως τουρκική κοινότητα, να εισαχθεί η τουρκική γλώσσα στην Ε.Ε.
Άλλοι, ή και οι ίδιοι, επιχειρούν δια της πνευματικής αυτοχειρίας να υποσκάψουν την αυτοπεποίθηση. να αποδομήσουν το πατριωτικό αίσθημα, την γλώσσα, την εθνική συνοχή, την ενότητα. Ουδείς αναφέρεται πια στην ιστορία και αν το κάνει είναι για να την διαστρεβλώσει. Για να ψέξει αποκλειστικά την δική μας πλευρά. Πολλοί συγχέουν το τακτικό λάθος με την εθνική αναγκαιότητα, με το συλλογικό συνειδέναι.
Πολλάκις Ελλάδα και Κύπρος πορεύθηκαν αντίθετα. Ουδέποτε όμως απεμπολώντας γλώσσα και εθνικότητα. Για πρώτη φορά η απουσία ενιαίου δόγματος αμύνης συνοδεύεται και από κραυγές εθνομηδενισμού και αυτοαπαξίωσης. Κάποιοι ΕΔΩ μισούν γενικώς ό,τι ελληνικό. Από τους Αχαιούς ως τον Μεγαλέξανδρο, απο το Βυζάντιο ως την ΕΟΚΑ. Μα όταν μισείς εαυτόν πως μπορείς να αγαπάς τον εχθρό; Οι επιστήμες της ψυχολογίας γνωρίζουν πως μόνο έτσι γίνεται. Όταν ολοκληρωτικώς αφεθείς στην ηττοπάθεια, στον αυτοεξευτελισμό και στην ταπείνωση. Το σύνδρομο έχει όνομα, ταυτόσημο με την πόλη της Στοκχόλμης.
