Τον Παναγιώτη Περσιάνη τον γνώρισα για πρώτη φορά, όταν η φιλόλογος σύζυγός μου, Καίτη Παπαδοπούλου, υπηρετούσε στο Γυμνάσιο Κύκκου Αρρένων με Γυμνασιάρχη της τον Παναγιώτη Περσιάνη. Ακόμη θυμάμαι τα όσα μου έλεγε για αυτόν.
Από αυτά, συγκρατώ τα σπουδαιότερα: Αυστηρός με δίκαιη προσέγγιση, αλλά συγχρόνως, προσιτός και διαλλακτικός, έχοντας σαν πρώτιστο προτέρημα την εργατικότητα και την μεταδοτικότητα. Εξαίρετος επιστήμονας με πολυσχιδείς γνώσεις, κυρίως όμως δάσκαλος οραματιστής και μέντορας των μαθητών του. Από τη μαρτυρία της συζύγου μου ξεχωρίζω το δάσκαλος, που σαν έννοια σημαίνει διδάσκω, ερμηνεύω, διαφωτίζω και που ο λαός μας ενσάρκωσε ευφυώς αποκαλώντας τον ιερέα «δάσκαλε».
Μετά από πολλά χρονιά, όταν πήρα τη σύνταξη μου, συνδεθήκαμε οικογενειακά και φιλικά, λόγω του ότι η σύζυγος του Ευδοκία ήταν συμμαθήτρια μου στο Γυμνάσιο Μόρφου. Για μια εικοσεπενταετία είχα την ευκαιρία να εκθέσω τον εαυτό μου στον τρόπο σκέψεως του, συζητώντας μαζί του και ανταλλάσσοντας απόψεις πάνω σε μια πλειάδα θεμάτων, πράγμα που μου επέτρεψε να εκτιμήσω τις πολλαπλές αρετές του και την εμβληματική μορφή του. Τι να πρωτοθυμηθώ; Το σπινθηροβόλο πνεύμα του, τη βαθυστόχαστη σκέψη, τη φιλοπατρία, τη μεταρρυθμιστική έφεση, την ευθυκρισία, την αποφασιστικότητα, την πραότητα του χαρακτήρα, το θάρρος της γνώμης, την προσήνεια, την κατανόηση, την ανθρωπιά με μία λέξη.
Φίλτατε Παναγιώτη, τώρα που μας έφυγες, βλέποντας σε νοερά με τα μάτια της ψυχής μου κλίνω και εγώ ταπεινά το γόνυ μπροστά στο εύριζον αγλάισμα της κυπριακής παιδείας, όπως και τόσοι άλλοι. Κατά το ιστορικό σου πέρασμα από την εφήμερη ζωή μας, ως ευλογημένο σκεύος της θείας χάριτος, απέδειξες ότι ενσάρκωσες τα ελληνοχριστιανικά ιδεώδη με τα οποία σε γαλούχησε η γενέτειρα σου Λύση. Ο πρωτοποριακός σου στοχασμός και η πνευματική σου ακτινοβολία, μέσω μίας πληθώρας μελετών και συγγραμμάτων, καταύγασε το πνευματικό μας στερέωμα, ενώ ο πόθος για ανανέωση και αναβάπτισμα στην κολυμβήθρα των ναμάτων της ελληνικής παιδείας σε ανέδειξε χαλκέντερο πνευματικό ηγέτη, που σαν αστραφτερό διαμάντι θα κοσμεί το οικοδόμημα της κυπριακής παιδείας εις το διηνεκές.
Ως άνθρωπος, πέτυχες την υπερχρονική σου επιβίωση, γιατί θήρευες την απλότητα, το μέτρο, το «μηδέν άγαν» και με την αντιβολή και τη σύνθεση που λειτουργούσαν αυτόματα μέσα σου κατέληγες στην εναρμόνιση. Ενωτικό γνώρισμα του χαρακτήρα σου ήταν η ποικιλία, η διαφοροποίηση, η αντιμέτριση, η σύγκριση, ο αγώνας, το «αείν αριστεύσιν και υπείροχον έμμεναι άλλων», αλλά και η πειθαρχία στο χάλκινο της ακριβούς διακρίβωσης. Όλες σου οι ενέργειες συνδέονταν από τον ίδιο οργιαστικό ρυθμό της πνευματικής δημιουργίας, που αγκάλιαζε το μαιανδρικό σύνολο των πολλαπλών σου δράσεων. Είναι όλα αυτά που έθεσες στην υπηρεσία της κυπριακής παιδείας, κατά τη διάρκεια μιας ανελικτικής πορείας που άφησε ανεξίτηλη την σφραγίδα της στην ιστορία του τόπου.
Κατά την εξόδιο ακολουθία σου, την στιγμή που οι παμπληθείς φίλοι σου έβλεπαν το ορθόδοξο ράσο και την υποβλητική γενειάδα των ιερέων, άκουγαν τους μυστικούς ήχους του θυμιατού και τη συμβολική γλώσσα των τόνων της βυζαντινής μουσικής κατανυκτικά προσεύχονταν για την ανάπαυση της ψυχής σου. Με ένα δάκρυ και εγώ στα μάτια επαναλαμβάνω μαζί τους το «αιώνια σου η μνήμη».
* Πρέσβης ε.τ.
