Οι εργαζόμενοι στον ΟΚΥπΥ πραγματοποίησαν μια ολοήμερη απεργία, διεκδικώντας τα εργασιακά τους δικαιώματα. Αυτά εστιάζονται σε δύο διεκδικήσεις. Και οι δύο διεκδικήσεις αφορούν τους εργαζόμενους που τους προσέλαβε ο ΟΚΥπΥ με ιδιωτικά συμβόλαια. Τώρα απαιτούν την υπογραφή συλλογικών συμβάσεων δημοσίου δικαίου. Απαιτούν επίσης ίση αμοιβή και τα ίδια δικαιώματα και για τους εργαζόμενους που προσέλαβε ο ΟΚΥπΥ και για τους εργαζόμενους που είναι αποσπασμένοι δημόσιοι υπάλληλοι. Τα αιτήματα υποστηρίζουν όλες οι συντεχνίες των εργαζομένων στον ΟΚΥπΥ.
Η κύρια συντεχνιακή διακήρυξη είναι ότι «δεν μπορούμε να έχουμε υπαλλήλους δύο ταχυτήτων». Δεν μπορούν δύο γραφείς ή δύο διοικητικοί λειτουργοί, ή δύο νοσηλευτές, ή δύο γιατροί με τα ίδια προσόντα, τα ίδια καθήκοντα στην ίδια θέση να έχουν διαφορετική αμοιβή και άλλα εργασιακά δικαιώματα. Η διακήρυξη είναι εύηχη και τα παραδείγματα πολύ χαρακτηριστικά και από όλους αποδεκτά.
Για την κατάσταση αυτή φυσικά δεν φταίει, ούτε έχει ευθύνη ο ΟΚΥπΥ. Οργανώθηκε και στελεχώθηκε με κύρια αποστολή την αυτονόμηση των δημοσίων νοσηλευτηρίων και την εφαρμογή των προνοιών του νόμου που αφορά τον ΟΚΥπΥ. Παρέλαβε τα κτίρια και τον εξοπλισμό των κυβερνητικών νοσοκομείων, και έγινε ο εργοδότης όλων των εργαζομένων στα δημόσια νοσηλευτήρια. Ως εργοδότης έχει την ευθύνη για την πρόσληψη, την ανέλιξη και τη διοίκηση όλου του προσωπικού. Και ένα από τα κύρια του καθήκοντα είναι να δημιουργήσει συνθήκες λειτουργίας των νοσοκομείων του, ώστε να μπορεί να συναγωνιστεί τον ιδιωτικό τομέα, δηλαδή τα ιδιωτικά νοσοκομεία. Κύριος στόχος φυσικά η αυτονόμηση των δημοσίων νοσηλευτηρίων. Έργο αρκετά δύσκολο. Για τούτο η εκτελεστική και η νομοθετική εξουσία καθόρισαν στο νόμο, ότι για τα πρώτα πέντε χρόνια τα ελλείμματα του ΟΚΥπΥ θα τα κάλυπτε ο προϋπολογισμός του κράτους. Η οικονομική αυτή ενίσχυση φαίνεται ότι θα συνεχιστεί και πέραν των πέντε ετών.
Εκτός από το δώρο της οικονομικής ενίσχυσης, φόρτωσαν στον ΟΚΥπΥ κι ένα τεράστιο βάρος. Αντί να αρχίσει εξαρχής προσλήψεις και να προσλάβει υπαλλήλους μιας ταχύτητας με ίση αμοιβή και ίσες ευκαιρίες, του έδωσαν έτοιμους υπαλλήλους. Όλοι οι εργαζόμενοι στα κυβερνητικά νοσοκομεία συμφώνησαν να γίνουν υπάλληλοι του ΟΚΥπΥ με απόσπαση από την δημόσια υπηρεσία, διατηρώντας όλους τους όρους και τα δικαιώματα των δημοσίων υπαλλήλων.
Αυτή η διευθέτηση όμως δημιούργησε για τον ΟΚΥπΥ εκ γενετής «υπαλλήλους δύο ταχυτήτων». Και όχι μόνο αυτό. Καθόρισε ότι τα νοσοκομεία του ΟΚΥπΥ θα λειτουργούσαν με ωράριο της δημόσιας υπηρεσίας. Επομένως ο ΟΚΥπΥ κληρονόμησε τους υπαλλήλους δύο ταχυτήτων. Ο ΟΚΥπΥ δεν μπορεί να διαφοροποιήσει τους όρους εργασίας των αποσπασμένων δημοσίων υπαλλήλων και να τους προσαρμόσει στις ανάγκες του. Αντίθετα υποχρεώθηκε να αυξήσει τις αμοιβές των γιατρών για να συγκρίνονται με τις αμοιβές των ιδιωτών γιατρών του ΓεΣΥ, χωρίς όμως να μπορεί να διαφοροποιήσει το ωράριο ή άλλη συνθήκη εργασίας.
Ευθύνη έχει ο ΟΚΥπΥ, επειδή αποδέχτηκε να έχει στο προσωπικό του υπαλλήλους δύο ταχυτήτων. Ευθύνη φέρουν και οι συντεχνίες, επειδή αποδέχθηκαν να προσλαμβάνει ο ΟΚΥπΥ υπαλλήλους με συμβόλαια. Έπρεπε τότε, όταν άρχισε να λειτουργεί ο νόμος, να απαιτήσουν οι υπάλληλοι του ΟΚΥπΥ να είναι μιας ταχύτητας. Μπορούσε να τερματιστεί η υπηρεσία των δημοσίων υπάλληλων των νοσοκομείων, να πάρουν την αποζημίωση του τερματισμού της υπηρεσίας και να προσληφθούν στο ΟΚΥπΥ, όσοι ήθελαν. Ο άλλος τρόπος ήταν οι υπάλληλοι που χρειαζόταν ο ΟΚΥπΥ να διορίζονται από την ΕΔΥ, να είναι δημόσιοι υπάλληλοι, με άμεση απόσπαση στον ΟΚΥπΥ.
Είμαι βέβαιος, ότι οι αναγνώστες θα χαμογελούν ειρωνικά, διαβάζοντας την τελευταία παράγραφο. Αυτή όμως είναι η πραγματικότητα. Δεν γίνεται και «η πίτα σωστή και ο σκύλος χορτάτος». Για τούτο και το εύηχο σύνθημα των «υπαλλήλων δύο ταχυτήτων» των συντεχνιών από κάπου μπάζει νερά.
Ακούστηκε για πρώτη φορά κι ένα επικίνδυνο αίτημα. Τα δημόσια νοσηλευτήρια να επανέλθουν στο Υπουργείο Υγείας, να καταργηθεί δηλαδή ο ΟΚΥπΥ. Νομίζω ότι πρέπει όλοι και κυρίως οι εργαζόμενοι να αντιληφθούν, ότι στόχος του ΟΚΥπΥ παραμένει η πορεία προς την αυτονόμηση των δημόσιων νοσηλευτηρίων. Αν ο ΟΚΥπΥ αποτύχει στον στόχο αυτό, τα δημόσια νοσηλευτήρια θα πάρουν την πορεία της ιδιωτικοποίησης με τη βοήθεια στρατηγικών επενδυτών. Νομίζω ότι οι υπάλληλοι και οι συντεχνίες τους δεν μπορούν να φανταστούν τέτοια εξέλιξη. Μπορούν όμως με την στάση τους να την καταστήσουν αναπόφευκτη.
