Τώρα που τελείωσαν οι υποχρεώσεις του αντιπροσωπευτικού μας συγκροτήματος, χωρίς να καταφέρει να πάρει έστω και ένα βαθμό σε οκτώ αγώνες και να σημειώσει μόλις τρία τέρματα, πρέπει να πούμε κάποιες πικρές αλήθειες. Κάθε φορά που αγωνιζόταν η ομάδα μας σχολιαζόταν το γεγονός ότι ο προπονητής δεν είχε πολλές επιλογές, ή ότι αγωνίζονταν ποδοσφαιριστές που δεν έχουν αρκετούς αγώνες στα πόδια τους και με τα συνεχή τρεξίματα κουράζονται μετά το 60ο λεπτό. Κατά συνέπεια, είχαμε οκτώ ήττες σε ισάριθμους αγώνες, δεχθήκαμε 28 τέρματα και πετύχαμε μόλις τρία.
Την ευθύνη για την κατάσταση αυτή δεν την έχουν, ούτε ο εκάστοτε προπονητής, ή οι ποδοσφαιριστές που αγωνίζονται, αλλά η ίδια η ΚΟΠ με τους κανονισμούς που έχει εισάγει στο ποδόσφαιρό μας. Η ΚΟΠ επιτρέπει στις ομάδες να έχουν μεγάλο αριθμό ξένων ποδοσφαιριστών και απαιτεί να αρχίζουν τον αγώνα με δύο Κύπριους ποδοσφαιριστές, διαφορετικά επιβάλλεται πρόστιμο. Και εδώ βρίσκεται το μεγάλο λάθος. Πλείστες τόσες ομάδες δεν έχουν στην αρχική ενδεκάδα Κύπριους ποδοσφαιριστές, πληρώνουν ένα πρόστιμο και καθαρίζουν. Αν όμως η ποινή για μη συμμετοχή Κύπριων ποδοσφαιριστών στην αρχική ενδεκάδα ήταν μηδενισμός, ή η αφαίρεση βαθμών, τότε τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά.
Οι περισσότερες κυπριακές ομάδες, ακόμα και των μικρών κατηγοριών, έχουν στις τάξεις τους πολλούς ξένους ποδοσφαιριστές, με πάρα πολλούς από αυτούς να υστερούν κατά πολύ από τους Κύπριους. Και όμως προτιμούνται έναντι των ντόπιων ποδοσφαιριστών. Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία, η Κύπρος έρχεται πρώτη παγκοσμίως σε ξένους ποδοσφαιριστές, αφού επτά στους δέκα δεν είναι ντόπιοι, ενώ εννέα στους δέκα της Πάφου και του Άρη είναι ξένοι. Όχι μόνο είναι ξένοι, αλλά και σε μεγάλη ηλικία. Κι’ όμως, μερικές φορές δεν αγωνίζεται ούτε ένας Κύπριος ποδοσφαιριστής, ακόμα και αν γίνουν πέντε αλλαγές. Με αυτά τα δεδομένα, πώς αναμένει κάποιος να συγκροτηθεί αντιπροσωπευτικό συγκρότημα; Όταν δεν δίνονται ευκαιρίες στα δικά μας ποδοσφαιρικά ταλέντα, είμαστε καταδικασμένοι σε ποδοσφαιρική μιζέρια. Βλέπουμε μεγάλες ευρωπαϊκές ομάδες να δίνουν ευκαιρίες σε νεαρά παιδιά, 16 και 17 χρονών, ακόμα και σε αγώνες του Champions League. Βλέπουμε 16χρονους και 17χρονους να αγωνίζονται στις εθνικές ομάδες μεγάλων χωρών, ενώ στην Κύπρο ακούμε σχολιαστές να αναφέρονται σε 22χρονους «ο μικρός».
Όταν αποφασίστηκε η προώθηση του ποδοσφαίρου στις ΗΠΑ κατά τη δεκαετία του 1970, πήραν ποδοσφαιριστές-κράκτες για να προσεκλύσουν κόσμο στα γήπεδα: Πελέ, Κρόιφ, Μπεκενμπάουερ, Κινάλια και πολλοί άλλοι, παρά την ηλικία τους, πήγαν στις ΗΠΑ και αγωνίστηκαν σε διάφορες ομάδες. Παρ’ όλο τον μεγάλο αριθμό ξένων ποδοσφαιριστών που είχαν οι ομάδες, επειδή ο στόχος ήταν η προώθηση και ανάπτυξη του ποδοσφαίρου στη χώρα, υπήρχε ένας αυστηρός κανονισμός: ανά πάσα στιγμή, έπρεπε η κάθε ομάδα να έχει τέσσερις Αμερικανούς ποδοσφαιριστές μέσα στο γήπεδο. Σε μερικά χρόνια το ποδόσφαιρο στη χώρα αναπτύχθηκε, η Αμερική παίζει στο Παγκόσμιο Κύπελο, φτάνοντας μέχρι και σε ημιτελικό και αρκετοί Αμερικανοί ποδοσφαιριστές παίζουν σε μεγάλα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα.
Αν θέλουμε να προωθήσουμε Κύπριους ποδοσφαιριστές, να αναδείξουμε και να δώσουμε ευκαιρία σε δικά μας ταλέντα, να φτιάξουμε αντιπροσωπευτικό συγκρότημα, ιδού πεδίο δόξης λαμπρόν: 4-5 Κύπριοι ποδοσφαιριστές μέσα στο γήπεδο ανά πάσα στιγμή, με μόνη εξαίρεση όταν αποβληθεί κάποιος από αυτούς. Αν αντικατασταθεί Κύπριος ποδοσφαιριστής, να μπει στο γήπεδο άλλος Κύπριος. Αν μια ομάδα δεν αρχίσει τον αγώνα με 4-5 Κύπριους ποδοσφαιριστές, (όσους αποφασίσει η αρμόδια Αρχή, αλλά όχι λιγότερους από τέσσερεις) να μηδενίζεται, ενώ αν το επαναλάβει, να τις αφαιρούνται βαθμοί. Διαφορετικά να μην μιλούμε για Κυπριακό ποδόσφαιρο, γιατί είναι το πιο σύντομο αθλητικό ανέκδοτο. Υπάρχει βούληση να γίνει κάτι τέτοιο, ή μήπως κάποιοι θησαυρίζουν με την έλευση ξένων ποδοσφαιριστών;
*Πολιτικός Επιστήμονας, Δημοσιογράφος
