Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, με τον οποίο σίγουρα μπορεί κανείς να διαφωνεί για άλλα θέματα που αφορούν τις ευρύτερες πολιτικές του επιλογές, μας δείχνει ξεκάθαρα τον δρόμο όσον αφορά το θέμα της ανόδου της ακροδεξιάς στη χώρα που γέννησε τη δημοκρατία αλλά και στην Ευρώπη.

Αφού κατάφερε, επί των ημερών του και με τη στήριξη όλων των κομμάτων του δημοκρατικού τόξου να εξουδετερώσει το νεοναζιστικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής, που διά νόμου και δικαστικών αποφάσεων χαρακτηρίστηκε, κατά τεκμήριο, ως εγκληματική οργάνωση, με τα  στελέχη της να σαπίζουν στις φυλακές, δεν δίστασε να αποκόψει από το σώμα της δημοκρατίας και το παρακλάδι της, τους «Σπαρτιάτες», που παρεισέφρησαν στη Βουλή κι έδωσαν πολύ νωρίς δείγματα γραφής της φασιστικής τους καταβολής και ιδεολογίας.

Δηλώνοντας με νόημα ότι «ο φασισμός δεν αντιμετωπίζεται με λόγια αλλά με έργα» (25/04/2024), κινητοποίησε τις αναγκαίες νομικές διαδικασίες ενώπιον του Αρείου Πάγου, που αποφάσισε χωρίς χρονοτριβή τον αποκλεισμό τους από τις επικείμενες ευρωπαϊκές εκλογές. Κι έτσι ξεκαθάρισε το τοπίο, στέλνοντας το μήνυμα πως η Ελλάδα και ο λαός της δεν έχουν την πολυτέλεια να επιτρέψουν αναβίωση και επιστροφή στις ιδεοληψίες του εθνικιστικού παροξυσμού και της ηρωικής μωρίας που τόσα δεινά και ανείπωτες εθνικές τραγωδίες προκάλεσαν στον τόπο και τον λαό στη διάρκεια του περασμένου αιώνα.

Κι ενώ αυτά τεκταίνονται στην Ελλάδα, την ίδια ώρα η άνοδος του φασισμού και του αναγεννώμενου νεοναζισμού στη Γερμανία, τη χώρα που τον γέννησε αλλά και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, δεν είναι απλά μια απειλή σήμερα, αλλά ένας υπαρκτός κίνδυνος που απειλεί να πισωγυρίσει την Ευρώπη και τον κόσμο στις πιο επικίνδυνες, σκοτεινές και αιματόβρεκτες ατραπούς της Ιστορίας. Είναι νωπές οι πληγές από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τη μεγαλύτερη ανθρωποσφαγή όλων των εποχών και των αιώνων, που προκάλεσε στην Ευρώπη και τον κόσμο η άνοδος και η κυριαρχία του χιτλεροφασισμού στη Γερμανία όταν η Ευρώπη βίωνε στη δεκαετία του ‘30 την κρίση της δημοκρατίας (που δεν διαφέρει και πολύ από τη σημερινή), γεγονός που συνέβαλε στην έξαρση του λαϊκισμού και της δημαγωγίας, την οποία εκμεταλλεύονται διαχρονικά οι εθνικιστικές και υποχθόνιες δυνάμεις της ακροδεξιάς που επενδύουν πάντα στην ιδεολογία του μίσους, της προκατάληψης, της ξενοφοβίας, της μισαλλοδοξίας, του ρατσισμού και της  πολεμικής παράνοιας.

Κι αν άλλοι λαοί, στην Ευρώπη και αλλαχού, μπορούν και ξεχνούν-ως δεν όφειλαν- την Ιστορία τους και τα αναρίθμητα δεινά που επισώρευσε στην Ευρώπη και στον κόσμο  το φασιστικό-ναζιστικό τέρας πριν από 80 τόσα χρόνια, εμείς εδώ, στον δύσμοιρο μοιρασμένο τούτο τόπο δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να γινόμαστε επικίνδυνα επιλήσμονες και ανιστόρητοι, καθώς βιώνουμε ακόμα την τουρκική κατοχή της μισής μας πατρίδας, ως αποτέλεσμα της ίδιας φασιστικής και εθνικιστικής ιδεολογίας, που την εξέφραζαν και την υλοποίησαν τότε η επαίσχυντη χούντα των Αθηνών και η «δική μας» εγκληματική ΕΟΚΑ Β’, υπείκοντας στις αποφάσεις και τις επιταγές των υπερατλαντικών αφεντάδων και σημερινών μας «εταίρων».

Δεν πρέπει κανείς να ξεχνά πως εν ονόματι της ελληνικής σημαίας, την οποία αναπετά και σήμερα το νεοναζιστικό-εθνικιστικό ΕΛΑΜ στην έξαρση μιας άκριτης ελληνοκαπαπηλείας και κερδίζει ψήφους (!!!), άνοιξαν διάπλατα στις 15 Ιουλίου 1974, την αποφράδα εκείνη μέρα της μεγάλης προδοσίας οι κερκόπορτες για να εισβάλει ο τουρκικός Αττίλας ανενόχλητος και να σκορπίσει τον θάνατο και τον όλεθρο στο απροστάτευτο νησί μας, που βιώνει εδώ και μισό αιώνα την προσφυγιά, το δράμα των αγνοουμένων και μια μοιρασμένη πατρίδα  που ακόμα παλεύουμε για την απελευθέρωση και την επανένωσή της.

Με αυτά λοιπόν τα δεδομένα, ο πρωθυπουργός της Ελλάδας μάς δείχνει κι εμάς τον δρόμο. Κι οφείλουν οι κυβερνώντες, το εκκλησιαστικό κατεστημένο και όλες οι δημοκρατικές πολιτικές δυνάμεις να συστρατευτούν και να συνέλθουν, αναλογιζόμενοι τις τεράστιες δικές τους ευθύνες για την ανεπίτρεπτη άνοδο του φασιστικού-νεοναζιστικού ΕΛΑΜ, που διεκδικεί σήμερα και τη θέση του 3ου μεγαλύτερου κόμματος! Δεν αντιμετωπίζεται ο φασισμός με εκπτώσεις και θωπείες, όπως γινόταν και γίνεται από την ως πρόσφατα κυβερνώσα παράταξη αλλά και από τη σημερινή διακυβέρνηση, που το έχει μάλιστα αναγάγει σε δεκανίκι της εξουσίας, με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει και να συνεπάγεται για τον δύσμοιρο τόπο και τον μάρτυρα λαό μας. Με έργα λοιπόν και όχι με λόγια αντιμετωπίζεται ο φασισμός! Δεν έχουμε την πολυτέλεια για νέες ιστορικές περιπέτειες και νέες εθνικές και μη αναστρέψιμες πλέον εθνικές τραγωδίες!

*Φιλόλογος-συγγραφέας