Στην Κύπρο του 2026, η «κοινή λογική» έχει καταντήσει ανέκδοτο για λίγους. Την ώρα που η πολιτική ελίτ αναλώνεται σε προεκλογικά μαγειρέματα και το κράτος στήνει φιέστες γιατί θα φέρει ρεύμα στα χαλάσματα της Τρόζενας, μια ολόκληρη γενιά βυθίζεται στη δική της, υπαρξιακή συσκότιση. Είναι οι νέοι που βλέπουν τη ζωή τους να βγαίνει σε «προσφορά» στο παζάρι της επιβίωσης, θυσιάζοντας προσδοκίες, αξίες και, τελικά, την ίδια τους την αξιοπρέπεια για ένα μεροκάματο που εξαντλείται πριν βγει ο μήνας.
Τοξικότητα: Το Νέο Εθνικό μας Προϊόν
Το πρόβλημα δεν είναι πια μόνο οι αριθμοί στις τράπεζες. Είναι η σήψη στις ψυχές. Η φωνή των νέων μας δεν χάθηκε· στραγγαλίστηκε από τον καθημερινό τρόμο της επιβίωσης. Ζούμε σε μια εποχή όπου η εργασία, αντί για πεδίο δημιουργίας, έχει μετατραπεί σε έναν ωμό εκβιασμό.
Πόσοι νέοι ξυπνούν σήμερα με έναν κόμπο στο στομάχι, γνωρίζοντας ότι θα χαρίσουν το οκτάωρό τους (που παρανόμως βαφτίζεται δεκάωρο) σε αφεντικά που θεωρούν την τοξικότητα «αποτελεσματικότητα» και την υποτίμηση «ιεραρχία»; Η υπομονή, που κάποτε ήταν αρετή των σοφών, σήμερα έχει γίνει η αόρατη φυλακή των απελπισμένων. Όταν ανέχεσαι την αδικία για να καλύψεις τα βασικά, κάτι μέσα σου ραγίζει οριστικά. Η ενέργεια που θα έπρεπε να τροφοδοτεί την καινοτομία, αναλώνεται στην προσπάθεια να μην «σπάσεις» κάτω από το βάρος ενός συστήματος που σε βλέπει ως ένα αναλώσιμο, φθηνό γρανάζι.
Φωτίζοντας Φαντάσματα, Σκοτώνοντας το Μέλλον
Είναι εξοργιστικό να παρατηρείς τις προτεραιότητες της εξουσίας. Δαπανούμε κονδύλια για να φέρουμε ρεύμα σε πέτρες και ερείπια, την ώρα που το ανθρώπινο κεφάλαιο της χώρας οι νέοι επιστήμονες, οι δημιουργικοί άνθρωποι νιώθει ότι ζει σε «καραντίνα προοπτικής». Η λογική του παραλόγου μας επιβάλλει να θεωρούμε επιτυχία την προεκλογική «ησυχία», αγνοώντας επιδεικτικά ότι αυτή η σιωπή δεν είναι συναίνεση, είναι το προοίμιο της παραίτησης και της μετανάστευσης.
Το κράτος πάσχει από μια επιλεκτική, βολική κώφωση. Ακούει μόνο όσους έχουν τη δύναμη να κλείσουν δρόμους ή εκείνους που «λαδώνουν» τις προεκλογικές μηχανές. Για τον νέο που εργάζεται σιωπηλά και έντιμα, η απάντηση είναι πάντα μια αόριστη, ξέπνοη υπόσχεση. Όμως η ασφάλεια για το μέλλον δεν χτίζεται με «ασπιρίνες» επιδομάτων και ψίχουλα κοινωνικής πρόνοιας. Χτίζεται με τη ριζική κατεδάφιση μιας νοοτροπίας που θέλει τον πολίτη υποταγμένο στην ανάγκη και δούλο της υποχρέωσης.
Η Βιτρίνα Τελείωσε
Κουραστήκαμε από τη «βιτρίνα». Οι ψηφιακές μεταρρυθμίσεις και τα βαρύγδουπα σχέδια στήριξης είναι κενά περιεχομένου, αν δεν χτυπήσουν τη ρίζα του κακού: την έλλειψη αξιοκρατίας και την εργασιακή ζούγκλα που επικρατεί εκεί έξω. Η πραγματική επένδυση στους νέους δεν γίνεται με δελτία τύπου. Γίνεται με ένα πλαίσιο όπου η εργασία θα αμείβεται δίκαια, ο εργασιακός νταϊσμός θα τιμωρείται παραδειγματικά και η στέγαση δεν θα θεωρείται πολυτέλεια για λίγους.
Όταν το πολιτικό σύστημα ανακυκλώνει τα ίδια φθαρμένα πρόσωπα και το κράτος «εξαγοράζει» χρόνο με πρόσκαιρα μπαλώματα, το μήνυμα προς τη νέα γενιά είναι ωμό: «Δεν μας αφορά το μέλλον σας, μας αφορά η επόμενη κάλπη». Αυτή η θεσμοθετημένη αδικία είναι που γεννά τη βαθιά, μαύρη απογοήτευση που βλέπουμε γύρω μας.
Συν Αθηνά και Χείρα Κίνει: Η Ελπίδα ως Επανάσταση
Υπάρχει ελπίδα; Ναι, αλλά δεν είναι η ελπίδα της αναμονής. Είναι η ελπίδα της διεκδίκησης. Το αρχαίο ρητό «Συν Αθηνά και χείρα κίνει» πρέπει να γίνει το νέο μας μανιφέστο.
Η ελπίδα γεννιέται εκεί που η υπομονή σταματά να είναι ανοχή και γίνεται δράση. Το κράτος οφείλει να σταματήσει να επενδύει σε φαντάσματα και να αρχίσει να επενδύει στους ζωντανούς ανθρώπους. Χρειαζόμαστε πράξεις με βάθος, πολιτικές που προστατεύουν την αξιοπρέπεια και ένα όραμα που δεν εξαντλείται στο βράδυ της 24ης Μαΐου.
Οι νέοι πρέπει να σπάσουν τη σιωπή τους. Όχι με οργή τυφλή, αλλά με την κρυστάλλινη απαίτηση για μια ζωή που δεν θα είναι απλώς «επιβίωση». Γιατί μια χώρα που φωτίζει τα ερείπια του παρελθόντος της, αφήνοντας την ψυχή των παιδιών της στο σκοτάδι, είναι μια χώρα που έχει ήδη ξεπουλήσει το αύριο. Η ώρα για την απελευθέρωση της κοινής λογικής είναι τώρα, πριν η σιωπή μας γίνει οριστική απάθεια και η υπομονή μας η ίδια μας η ταφόπλακα.
