Όταν η Κύπρος χρειάστηκε κινητές μονάδες αφαλάτωσης, έψαξε ανάμεσα στις φίλες χώρες ποια μπορούσε να βοηθήσει. Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ανταποκρίθηκαν αμέσως. Αυτό δεν ήρθε από το πουθενά.

Ήρθε από μια σχέση που χτίζεται μεθοδικά εδώ και χρόνια – με επαφές, με παρουσία, με συνέπεια. Και η επίσκεψη του Προέδρου Χριστοδουλίδη στο Άμπου Ντάμπι ήταν ένα ακόμα βήμα αναβάθμισής της. Όχι τυπικό, αλλά στρατηγικό.

Αξίζει λοιπόν να σταθούμε για λίγο στο ερώτημα: τι μπορούν πραγματικά να κάνουν τα Εμιράτα για εμάς εδώ στην Κύπρο;

Πρώτον, στην ενέργεια. Τα ΗΑΕ έχουν ήδη εκδηλώσει αυξημένο ενδιαφέρον για παρουσία στην κυπριακή Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη. Σε μια εποχή που η Κύπρος αναζητά επενδυτές για την αξιοποίηση των κοιτασμάτων της, η συμμετοχή ενός κράτους με την ενεργειακή εμπειρία και τα κεφάλαια των ΗΑΕ δεν είναι απλώς επιθυμητή. Είναι στρατηγικά χρήσιμη. Μιλάμε για μεταφορά τεχνογνωσίας, επενδυτική σταθερότητα και γεωπολιτική ενίσχυση των θαλάσσιων αξιώσεών μας.

Δεύτερον, στην ασφάλεια. Τα Εμιράτα έχουν αναπτύξει εξελιγμένες τεχνολογίες anti-drone και έγκαιρης προειδοποίησης – από ανάγκη, επειδή βρέθηκαν στο στόχαστρο ιρανικών επιθέσεων. Η εμπειρία αυτή δεν είναι αφηρημένη. Είναι δοκιμασμένη σε πραγματικές συνθήκες. Η Κύπρος, ως μικρό κράτος με εκτεθειμένα σύνορα, έχει κάθε λόγο να επενδύσει σε αυτή τη συνεργασία.

Τρίτον, στις επενδύσεις. Τα ΗΑΕ διαθέτουν κεφάλαια που αναζητούν σταθερές, αξιόπιστες αγορές. Η Κύπρος, ως κράτος-μέλος της ΕΕ που προεδρεύει σήμερα του Συμβουλίου, μπορεί να προσφέρει κάτι που λίγοι άλλοι μπορούν: είσοδο στην ευρωπαϊκή αγορά μέσω ενός εταίρου που γνωρίζουν και εμπιστεύονται. Η διαπραγμάτευση για Συμφωνία Ελευθέρου Εμπορίου ΕΕ – ΗΑΕ, που η Λευκωσία προωθεί ενεργά, μπορεί να ανοίξει ορίζοντες για κυπριακές επιχειρήσεις που σήμερα δεν τους φαντάζονται καν.

Τέταρτον, στη συνδεσιμότητα. Το IMEC – ο φιλόδοξος διάδρομος που θα συνδέει Ινδία, Μέση Ανατολή και Ευρώπη – είναι ακριβώς το είδος του εγχειρήματος στο οποίο η Κύπρος μπορεί να παίξει ρόλο δυσανάλογο με το μέγεθός της. Ο άξονας ΚΔ – ΗΑΕ – Ινδία δεν είναι σύμπτωση: ο Μόντι επισκέπτεται τα Εμιράτα τις επόμενες μέρες, ενώ ο Χριστοδουλίδης πάει στην Ινδία στις 20 Μαΐου. Η αρχιτεκτονική διαμορφώνεται τώρα, και η Κύπρος έχει θέση σε αυτήν.

Τα Εμιράτα δεν είναι φιλανθρωπικό ίδρυμα. Είναι ένα κράτος που αξιολογεί τους εταίρους του με ψυχρή λογική. Όταν λοιπόν ανταποκρίθηκαν αμέσως στο αίτημα για κινητές μονάδες αφαλάτωσης, έστειλαν ένα μήνυμα: η Κύπρος αξίζει την επένδυση. Αυτό δεν είναι δεδομένο για κάθε χώρα.

Το ερώτημα που μένει είναι αν θα αξιοποιήσουμε αυτό που χτίστηκε. Οι σχέσεις δεν αρκεί να καλλιεργούνται στα καλά. Αποδεικνύονται στα δύσκολα – και απέδωσαν. Τώρα χρειάζεται να μεταφραστούν σε συγκεκριμένα, απτά αποτελέσματα για τον Κύπριο πολίτη.

Και εδώ είναι που η συζήτηση πρέπει να ωριμάσει. Δεν αρκούν οι ανακοινώσεις για «στρατηγικές συνεργασίες» και «κοινά σχέδια δράσης». Ο πολίτης δικαιούται να δει αυτή τη συνεργασία να αναβαθμίζεται προς όφελος του ίδιου αλλά και του τόπου του.

Πότε θα αξιοποιηθεί η εμπειρία τους σε τεχνολογίες ασφάλειας; Πότε θα ωφεληθεί η κυπριακή οικονομία από την πύλη που ανοίγει μια Συμφωνία Ελευθέρου Εμπορίου ΕΕ – ΗΑΕ;

Οι απαντήσεις σ’ αυτά τα ερωτήματα μπορεί να είναι και εύκολες αλλά και δύσκολες. Η εύκολη οδός είναι να υπογραφούν οι συμφωνίες και να δοθούν έργα. Η εμπειρογνωμοσύνη των Εμιρατιανών μπορεί να βοηθήσει την Κύπρο σε πολλούς τομείς – στο Βασιλικό, στο λιμάνι της Λάρνακας, αλλά και αλλού.

Υπάρχει όμως και η δύσκολη οδός: η γραφειοκρατία και οι χρονοβόρες διαδικασίες. Αυτές που δήθεν «προστατεύουν το δημόσιο συμφέρον» και στο τέλος το μόνο που επιτυγχάνουν είναι να ανεβάσουν το κόστος, γιατί τα έργα δεν θα γίνουν ποτέ.

Εμείς δεν το έχουμε – αυτό είναι αποδεδειγμένο – ούτε με μεγάλα έργα ούτε με τη διαχείριση. Ας κάνουμε λοιπόν το βήμα και ας ανοίξουμε τις πόρτες σ’ αυτούς που ξέρουν και μπορούν να τα κάνουν.

Το όφελος στο τέλος της ημέρας θα είναι πολλαπλάσιο.