Η πλήρης αποτυχία των κομμάτων, επιτελείων, εμμίσθων κομματικών στελεχών και παιδιών του κομματικού σωλήνα αλλά και των επικοινωνιακών τους ομάδων με αναμασημένες πολιτικές θέσεις και απόψεις, που ούτε καν οι ίδιοι δε πιστεύουν αλλά και ούτε να αφουγκραστούν την κοινωνία τόσες δεκαετίες μπορούν, όπως αυτή διαμορφώθηκε από ίδρυσης της Δημοκρατίας, είναι η εκλογή Φειδία Παναγιώτου με 19,3% ή πιο απλά με 71,265 ψήφους.
Ένα πραγματικά ασύλληπτο νούμερο για έναν άνθρωπο, που εμφανίστηκε πριν λίγους μήνες από το πουθενά στην κυπριακή πολιτική σκηνή, χωρίς κομματική υποστήριξη, καθαρές πολιτικές θέσεις, χωρίς βαρύγδουπες δηλώσεις ή τοποθετήσεις επί σημαντικών θεμάτων και ίσως με άγνοια κινδύνου, κατάφερε να εκλεγεί σχεδόν δίχως και ίδιος να το περιμένει.
Φαίνεται ότι η κοινωνία ήταν έτοιμη και έψαχνε την ευκαιρία να δώσει αλλού την ψήφο της. Δεν είμαι σίγουρος αν είναι όσο εκδικητική όσο θέλουν κάποιοι να πιστεύουν ή να λένε, αλλά η εκλογή του είναι και παραμένει ένα ιστορικό πολιτικό γεγονός για την Κύπρο αλλά και για την σύγχρονη ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή. Το τι θα κάνει και αν θα τα καταφέρει, είναι άλλο θέμα αλλά η κοινωνία τον εξέλεξε πρώτο με σχεδόν διπλάσια διαφορά σε ψήφους προτίμησης από το δεύτερο.
Ο Φειδίας Παναγιώτου δεν έκανε, με βάση τα μέχρι χθες δεδομένα της πολιτικής αρένας, τίποτα σωστά αλλά κατάφερε να γεμίσει το τεράστιο κενό στην άβυσσο της διαφοροποίησης μεταξύ κομμάτων και κοινωνίας και να εκλεγεί ευρωβουλευτής. Η τόσων ετών αποχή, εξαργυρώθηκε στο πρόσωπου του Φειδία με μία τεράστια διαρροή δεκάδων χιλιάδων ψηφοφόρων από τα κόμματα.
Η χιλιοειπωμένη ανακοίνωση των κομμάτων μετά από κάθε εκλογική αναμέτρηση «πήραμε το μήνυμα από τη κοινωνία», «θα κάνουμε αυτοκριτική» και όλα αυτά τα ξύλινα και κενά περιεχομένου λόγια είναι πλέον ανέκδοτα και αστεία. Το μήνυμα που πήραν τα κόμματα, δεν έμεινε στο «διαβάστηκε» αλλά απαντήθηκε από την ίδια την κοινωνία με την εκλογή Παναγιώτου. Φυσικά, η καλλιεργημένη πολιτική αποστασιοποίηση πάντα βόλευε τα κόμματα, και το πώς κανείς κρίνει τις επιλογές του εκλογικού σώματος, είναι μεγάλο θέμα.
Όμως, η εκλογή Παναγιώτου, πέρα από τα όποια μηνύματα στέλνει, υπογραμμίζει ότι τα δεδομένα άλλαξαν και δεν είναι η πρώτη φορά που εκλέγεται μέλος της Ευρωβουλής κάποιος κάτω των 25 χρονών.
Στα χθεσινοβραδινά πάνελς ενώ είχε βγει τρίτος σε ποσοστά, μέλη και οι εκπρόσωποι κομμάτων του συμπεριφέρθηκαν πατερναλιστικά και εκπρόσωποι του Τύπου προσπάθησαν να τον γελοιοποιήσουν. Κανείς δεν συνειδητοποίησε ότι είχαν μπροστά τους, πέρα από ό,τι πιστεύει ή πίστευε ο καθένας και κάθε μια, έναν εκλελεγμένο από την κοινωνία ευρωβουλευτή, ο οποίος είναι ο πρώτος σε σταυρούς προτίμησης με σχεδόν 20.000 ψήφους από τον δεύτερο Λουκά Φουρλά.
Μπαρουτοκαπνισμένοι και έμπειροι πολιτικοί κατώτεροι των περιστάσεων, για την ώρα δεν γίνεται κάπου αναφορά για παραιτήσεις από κόμματα ή ομάδες αφού όλοι θα βρουν να κάνουν μια άλλη ανάγνωση των αποτελεσμάτων.
Ο ΔΗΣΥ, με 24,7% και δυο έδρες, με μεγάλες απώλειες, κατάφερε να παραμείνει πρώτος, όμως, σε καμία περίπτωση δεν είναι ποσοστά μεγάλου κόμματος.
Η διαφορά Παναγιώτου από το δεύτερο ΑΚΕΛ, που είναι μόλις 2,3%, σε μια δημοσκόπηση θα μπορούσε να εμπίπτει στο πλαίσιο στατιστικού λάθους. Όμως, σε αυτή την περίπτωση και η απώλεια μια έδρας δε θα μπορούσε να είναι πιο ηχηρό χαστούκι. Ωστόσο, παραμένει γεγονός ότι μόνος του ο Παναγιώτου, κατάφερε σε ελάχιστους μήνες, να τινάξει στον αέρα κομματικές στρατηγικές δεκαετιών, καρεκλοκένταυρους και εκκολαπτόμενα πολιτικά πρόσωπα. Τα λόγια του απλά και από όλους κατανοητά, σαν να τους είπε, φτάνει, γυρίστε σελίδα.
Το ΕΛΑΜ, που κατάφερε να εκλέξει έναν ευρωβουλευτή αλλά και να ανεβάσει τα ποσοστά του, είχε διαρροές προς Παναγιώτου κάτι που καταδεικνύει ότι η ψήφος στο ΕΛΑΜ ήταν για αρκετούς ψήφος διαμαρτυρίας.
Τα κόμματα του ενδιάμεσου χώρου με τεράστιες απώλειες και αυτά, φαίνεται ότι πλέον πνέουν τα λοίσθια, καθώς ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ και ΔΗΠΑ μόλις που πλησίασαν το 17% και οι 3 μαζί.
Ό,τι και αν ειπωθεί για το νεαρό της ηλικίας, την απουσία πολιτικής και τόσα άλλα που μπορεί κανείς να του προσάψει, το δεδομένο είναι ότι η κυπριακή κοινωνία επέλεξε, για διάφορους λόγους, έναν άπειρο πολιτικά μέλος της για να την εκπροσωπήσει στην Ευρωβουλή και η εκλογή Παναγιώτου δεν είναι το μόνο θέμα που θα πρέπει να τεθεί επί τάπητος στις αναλύσεις επί αναλύσεων που θα γίνουν από όλα τα κόμματα. Οι όποιες εσωκομματικές εξελίξεις και αλλαγές, πρέπει να είναι ρηξικέλευθες ό,τι και αν αυτό σημαίνει για πολλούς επαγγελματίες πολιτικούς.
Τη νύχτα των αποτελεσμάτων των Ευρωεκλογών, ο Παναγιώτου ήταν είπε ότι θα προσπαθήσει να είναι ο πιο χρήσιμος Κύπριος ευρωβουλευτής, ότι «Το σημερινό γεγονός κυρίες και κύριοι των κομμάτων, θέλω να το πάρετε ως ένα “καμπανάκι” που χτυπά για να εκσυγχρονιστείτε, για να θυμηθείτε πως υπηρετείτε τον λαό και όχι τα προσωπικά και κομματικά σας συμφέροντα» και πως «Φτάνει να είμαστε τελευταίοι και να αντιγράφουμε τους άλλους. Πρέπει να πρωτοπορήσουμε και εμείς». Βαριά λόγια και κουβέντες που η κοινωνία τα μουρμούριζε τόσα χρόνια στα κόμματα, ζητώντας επιτακτικά να την αφουγκραστούν και να την κοιτάξουν ξανά αλλά αυτή τη φορά κατάματα.
