Ποια είναι η άραγε η μεγαλύτερη κινητήριος δύναμη στον άνθρωπο; Καμιά αμφιβολία γι’ αυτό: Είναι η άγνοια κινδύνου! Όχι μόνον αυτό. Είναι και το να έχεις ανάγκη να αποδείξεις στον… παπά σου πως είχε άδικο. Δεν ήσουνα αυτό που νόμιζε. Σίγουρα μπορεί κάποιος να γεννήσει κι άλλες αιτίες που σπρώχνουν κάποιον προς τα εμπρός. Προς τα εμπρός; Όχι πάντοτε, αλλά αυτό δεν έχει σημασία για το περιεχόμενο του παρόντος άρθρου.
Στην αρχή, εδώ και δεκαετίες, ήταν η εμφάνιση του Χάρρυ Πότερ. Τώρα είναι ο τικτόκερ. Ακούω ότι συνάδελφοι ευρωβουλευτές ανέλαβαν να τον μαθητεύσουν στα του κοινοβουλίου. Γλέπετε, συνάδελφοι, θα σας καπελιάσει. Γιατί; Διότι θα βγει πάνω από την πεπατημένη, που είναι οι χιλιάδες ψηφοφορίες κάθε μήνα.
Ο Φειδίας θα μας έχει όλους σε συνεχή ζωντανή αναμετάδοση κάθε του βήματος. Όλοι εμείς, όλοι που αρεσκόμεθα στο «οίνον, άρτον και θεάματα», αυτόν θα παρακολουθούμε. Τρέξτε όσο θέλετε, κάντε τις καλύτερες παρεμβάσεις, κανείς δεν θα σας ακούσει. Είμαστε στην εποχή ενός πραγματικού reality show. Άλλωστε, ακόμα και τους πολέμους τους παρακολουθούμε από τους δέκτες μας και τους καταπίνουμε σαν να είναι επίσης reality show.
Δεν είμαστε πια εμείς. Είμαστε κάποιοι άλλοι που έχουμε απλώς τα ίδια ονόματα. Ήλθαν άλλοι και μας κατοίκησαν και δεν το πήραμε χαμπάρι. Ανεπαισθήτως μας έκλεισαν από τον κόσμον έξω. Δεν είχαμε όμως καμία δικαιολογία: Ακούγαμε καθαρά τον κρότο των κτιστών! Κτυπήθηκε άγρια το σάπιο πολιτικό σύστημα. Μηνύματα μην ακούτε ότι θα παρθούν. Όλοι μας, ακόμη προ και αυτού του θανάτου, προτιμούμε να δείξουμε πως μένουμε πιστοί σ’ αυτό που κάναμε μια ζωή. Πιστοί σε ένα καθήκον που πολλές φορές μας επεβλήθη. Πού πάμε λοιπόν; Το ερώτημα δεν αφορά μόνο τον μικρό μας βράχο, που τον μισό κρατά γερά η Τουρκία. Αφορά όλον τον κόσμο. Το διακήρυξε άλλωστε και ο νικητής των εκλογών. Αυτό, είπε, είναι μια παγκόσμια επανάσταση.
Ας κρυφτούμε όλοι μέσα στα πετσιά μας. Αν κρυφτούμε όλοι μέσα στα πετσιά μας, αυτό που γνωρίζαμε ως πριν από λίγα χρόνια ως δημοκρατία, θα αυτοκτονήσει αιφνίδια μπροστά στα μάτια μας. Λέω πως γνωρίζαμε ως πριν από λίγα χρόνια, διότι παρακολουθώ έναν επικίνδυνο ναρκισσισμό να έχει εισχωρήσει βαθιά μέσα σ’ αυτούς που θεωρούν ότι εκπροσωπούσαν αυτή τη δημοκρατία. Παγκόσμια. Στη Δύση, δηλαδή, όπου ανήκομεν. Διότι στον υπόλοιπο κόσμο συμβαίνουν τα ίδια και από την ανάποδη.
Για να βγούμε ως ανθρωπότητα ξανά στο φως, ίσως πρέπει να περάσουμε μέσα απ’ αυτή τη
μαύρη τρύπα. Έχουμε ηττηθεί όλοι. Εννοώ και οι ίδιοι οι νικητές. Κανένα σάπιο πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να πολεμηθεί με ενέσιμα απελπισίας.
Μόνη πιθανώς λύση η επιστροφή στην ανθρωπιστική παιδεία. Γιατί και η δημοκρατία διδάσκεται. Όλα τα κόμματα στον τόπο μας προσπαθούν με μεγεθυντικούς φακούς να διακρίνουν κάτι θετικό στο αποτέλεσμα. Μήπως όμως αν επαραιτούντο όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί – διερωτώμαι γιατί δεν διαμαρτύρονται ακόμα και για τον όρο που τους αποδίδεται – θα βρίσκονταν στα κόμματά μας ηγέτες υπέρτεροι αυτών που θα επαραιτούντο;
Κάποτε έβλεπα καθαρά πως σε κάθε κόμμα, ειλικρινά, σε κάθε κόμμα, πως ο δεύτερος τη τάξει, ή και ο τρίτος ακόμα, ήταν πάντοτε καλύτερος από αυτόν που ηγείτο. Σήμερα δεν το βλέπω καθόλου. Έχει επέλθει ένας μαρασμός ομοιότητας. Κι αυτό οφείλεται στο ότι λίγοι πιστεύουν, είτε ότι θα τα καταφέρουν καλύτερα, είτε ακόμα χειρότερα ότι αληθινά πασχίζουν γι’ αυτό που διακηρύσσουν. Το σύστημα είναι δυστυχώς πιο δυνατό από τα μέρη του. Και όταν ένα σύστημα πάσχει, εύκολα εισέρχεται ο ξενιστής. Αυτός που κουβαλάει εκείνο που πολλοί το βλέπουν πια ως ελπίδα.
Όταν είχαμε τις προεδρικές εκλογές και ο νυν πρόεδρος συμπεριφερόταν αγαπητικά προς όλους, είχα πει σε μια από τις σπάνιες παρεμβάσεις μου «δεν ψάχνουμε αρχιεπίσκοπο, πρόεδρο ψάχνουμε».
>>Και όταν το ΑΚΕΛ έχανε σε δύο διαδοχικές αναμετρήσεις μεγάλο όγκο ψήφων και εισηγήθηκα την επανασύστασή του με πολύ συγκεκριμένες προτάσεις (υπάρχουν σε σωρεία άρθρων και συνεντεύξεών μου), κοίταξαν πολλοί με ύφος αυθεντίας κάθε πρόταση. Έχουν όμως δίκαιο τουλάχιστον στη διακήρυξή τους πως «δεν πάει στο ΑΚΕΛ το μοιρολόι».
>>Το ΔΗΚΟ χάθηκε μέσα σε ένα παρελθόν που δεν υπάρχει πια και η ΕΔΕΚ μέσα στις εσωτερικές έχθρες επαναπαυόμενη ταυτόχρονα σε μια ιστορική πορεία που σε τίποτα δεν απαντά στο σήμερα.
>>Η ΔΗΠΑ παρέμεινε χωρίς στίγμα. Δεν μπορεί κανείς να διακρίνει εύκολα ποιο είναι το χαρακτηριστικό της. Τι ακριβώς πρεσβεύει.
>>Το νεότευκτο κόμμα του Volt, άνθρωποι που χαρακτηρίζονται ως προοδευτικοί, μας έλεγαν πράγματα που ήθελαν να νομίζουμε πως πρώτη φορά ελέγοντο. Πράγματα που ακούστηκαν χιλιάδες φορές, εκστομίζονταν με μια χαρούμενη βεβαιότητα πως κανείς ποτέ προηγουμένως δεν τα διατύπωσε.
>>Ο ΔΗΣΥ! Εδώ κι αν εμφιλοχωρεί μια χαρούμενη βεβαιότητα πως τα πήγαν περίφημα. Η βόμβα εξακολουθεί να είναι στα χέρια τους. Εσωτερικές έριδες και ίντριγκες σε κάθε επίπεδο. Όλοι κατά πάντων. Οι επόμενες εκλογές παραμονεύουν, όπως ακριβώς όλοι παραμονεύουν όλους.
Φίλοι, όπως λέει κι ο νικητής των εκλογών, «εγώ αγαπώ σας ούλλους». Όμως η πολιτική ως επιστήμη της επέκτασης των ορίων του εφικτού πνέει τα λοίσθια. Τώρα, όποιος δεν έχει χρόνο να δημιουργεί και να μας βομβαρδίζει καθημερινά και καταιγιστικά με δεκάδες βιντεάκια που μας κάνουν να γελούμε, να σπάζουμε πλάκα, βιντεάκια με διάφορες χαριτομενιές, δεν έχει χώρο στην πολιτική. Πιο σωστά δεν έχει χρόνο για πολιτική. Εκτός και αν μια στρατιά από υπαλλήλους, πολλές φορές πληρωμένοι από εμάς τους ίδιους, οργανώνουν καθημερινά αυτόν τον καταιγισμό. Σήμερα φόρεσα κόκκινα, αύριο παρδαλά, να και τα καινούργια μου παπούτσια, να και πώς αγκαλιάζω τα μωρά, χωρίς να ξεχνώ ποτέ και τα περήφανα γηρατειά.
Και το ΕΛΑΜ; Μήπως ήταν καλύτερα να ξέραμε τα μεγέθη του αν δεν «διέσωζε» την κατάσταση ο τικτόκερ; Που σίγουρα με τη θητεία του στην Ευρωβουλή, τουλάχιστον θα μάθουμε ποιοι δεν κάνουν απολύτως τίποτα εκεί στα ξένα μέρη. Βγάζουν βέβαια τα ξίφη τους κατά του κακού μας δαίμονα, της Τουρκιάς. Που αν δεν το έκαναν, οι εχθροί μας θα μας είχαν φάει λάχανο.
Και οι Τουρκοκύπριοι γιατί δεν ήλθαν; Οι άνθρωποι αυτοί ήταν μια κάποια λύσις. Δεν ήλθαν κατ’ εμένα για διάφορους λόγους. Αισθάνονται πως το Κυπριακό βούλιαξε. Βλέπουν πως είναι πια μειοψηφία και ακόμα είδαν πως όσοι έμπαιναν στα λεωφορεία, ήταν υπό παρακολούθηση. Η μη εκλογή του Νιαζί Κιζίλγιουρεκ; Απλά λόγια: Ο Νιαζί θα εξακολουθήσει να είναι αυτός που είναι, είτε με αξίωμα, είτε χωρίς.
Χρειάζεται τέλος μια καλή δημοσκόπηση, για να μας δείξει τα χαρακτηριστικά όσων ψήφισαν με τάσεις διαμαρτυρίας. Π.χ. τι ψήφισαν στις προεδρικές εκλογές; Τι αναμένουν τώρα;
Παιθκιά, τζαι εγιώ αγαπώ σας ούλλους. Που τ’ αλήθκεια α; Θα το κάμω και τίκτοκ, για να το δουν τζ’ οι απίστευτοι, να παν να πιστευτούσιν .
*Πρώην ευρωβουλευτής
