Από τα πανάρχαια χρόνια, από την αυγή της ιστορίας μας, το μεγαλείο των Ελλήνων πνίγεται στους καταρράκτες των εσωτερικών αμφισβητήσεων, των διαφωνιών, των αλαζονειών, των προσωπικών παρεκτροπών, των εγωϊσμών, των παθών και πολλών άλλων στοιχειακών που έσυραν σε ολέθριους διχασμούς, σε αιματοχυσίες, σε συγκρούσεις αδελφών και φίλων. Και τα λογικά συμπεράσματα των καταστροφών καταγράφονται από την ιστορία. Ο Ηρόδοτος, ο Θουκυδίδης, ο Παυσανίας, των αρχαίων χρόνων, ο Παχυμέρης, ο Ακροπολίτης, ο Προκόπιος, ο Νεόφυτος της χιλιετίας των Μέσων Χρόνων, ο Παπαρρηγόπουλος, ο Μαρκεζίνης, ο Βενιζέλος, των νεότερων χρόνων, δημοσιογράφοι, χρονογράφοι μέχρι των ημερών μας, μαρτυρούν σωρεία εθνικών δοκιμασιών που κατέληξαν στη δυστυχία του δεύτερου χρόνου της παλιγγενεσίας το 1822, στην άρνηση της ενώσεως 18 Νοεμβρίου 1912 και 20 Οκτωβρίου 1915, στον διχασμό που έσυρε στη Μικρασιατική Καταστροφή του ’22, στον εμφύλιο του ’44, στην κυπριακή διαμάχη του 1960 και στην κατοχή του 1974. Με λίγα λόγια είναι γνωστά και θα έπρεπε να αποτελούσαν συμβουλευτικές διδαχές για το Γένος για προβληματισμό και ανάλογη ρύθμιση της εθνικής διάρκειας.
Η πρόσφατη προεκλογική περίοδος με επίκεντρο τη νύχτα της 9ης Ιουνίου 2024, του ανοικτίρμονος αυτοσαρκασμού λόγω των ανεύθυνων επιλογών της μάζας, είναι δείγμα συγκριτικών αναλύσεων και αποδείξεων ότι όλα τα κακά των Ελλήνων επαναλαμβάνονται και στη δοκιμαζόμενη Κύπρο. Και τα δείγματα των κακών επαναλήψεων βοούν μέρα και νύχτα, στα πρόθυρα των συμφορών που μοιραία ακολουθούν. Τα κομματόσκυλα υλακτούν στις αριθμίες των προκλήσεων και της ματαιοπονίας αιτιολόγησης της πολιτικής κατάπτωσης. Οι αποχαλινώσεις των κομματαρχών ουρλιάζουν. Και οι επιτάφιες αναταράξεις φανερώνουν την άνοδο από τα έγκατα των νεκροταφείων, στοιχείων που πρωτοστατούν στις μακάβριες επαναφορές οξύτητας της ατμόσφαιρας των εχθροτήτων που εγείρονται σαν προανακρούσματα κακών που έπονται. Χρειάζεται υπόμνηση όσων εξελίχθηκαν των διαφωνιών και της διάσπασης του Φεβρουαρίου 1959; Του Δεκεμβρίου 1963;(Παπαγεωργίου, Σπανός). Των αμφισβητήσεων του 1978 (απόρριψη του τριμερούς σχεδίου λύσεως του Κυπριακού, του 1967 (εκδίωξη της Μεραρχίας), του 1974 (εισβολή-κατοχή-νέα τουρκοκρατία); Της πολιτικής της σιωπής και της έκτοτε υποτακτικής πολιτικής που επέβαλαν τον κατοχικό επίτροπο αποδεκτό συνομιλητή;
Οι πολιτικές διαφωνίες, οι κομματικές αντιπαραθέσεις, οι αιτίες που γέννησαν τις ουρές των κακοπαθειών των αιώνων εστιάζονται στις πηγές των κακοδαιμονιών. Που τις φωτιές τους συμπάλλουν οι φανατισμοί όπως συμβαίνει με τις λαμπριάτικες λαμπρατζιές;
Τα επακόλουθα όλοι τα γνωρίζουν. Τις συνέπειες όλοι οι νουνεχείς τις προβλέπουν. Οι κομματάρχες είναι ενημερωμένοι από τη λογική και την ιστορία για τα επερχόμενα. Και είναι κοινή η διαπίστωση πως κανένας δεν παρεμβαίνει για να ανακόψει τις καταπτώσεις, ιδιαίτερα σε μέρες που παρατηρούνται αδιάντροπες αυτομολήσεις και κραυγαλέες υπαγωγές σε επιδιώξεις όψιμης τουρκοφιλίας με μανδύα δημοκρατικών αρχών! Ξέρουν όλοι οι επαϊοντες πού οδηγούμεθα κάθε φορά από τις ίδιες προκλήσεις, τις ίδιες ανευθυνότητες, τους ίδιους ηγουμένους των εξελίξεων. Αντιλαμβάνονται ότι δεν θα είναι αμέτοχοι των ευθυνών που προκύπτουν από τα δεδομένα. Και όμως δεν διακρίνονται για την αμεσότητα των αποφασιστικών παρεμβάσεων που συνυπάρχουν στη γένεση των συμφορών. Έβλεπαν όλοι τα επερχόμενα, για παράδειγμα από τη σύναξη καμιάς τρακοσαριάς «αγανακτισμένων» έξω από τη Βουλή. Έβλεπαν τους πέντε- έξι περιθωριακούς που παρεισέφρεαν στην ομάδα των διαμαρτυρομένων. Αλλά κανένας από τους πολιτικούς δεν παρενέβη να ανακόψει όσους προσποιούνταν ότι «έσχιζαν τα ιμάτιά τους» από θυμό και καθύβριζαν με χυδαιότητες βουλευτίνες και βουλευτές που παρέμεναν έγκλειστοι ωσάν σε καταφύγιο σε ώρες πολέμου στο Κοινοβούλιο. Εβλεπαν και άκουαν όλοι τους ελάχιστους ταραξίες και διάβαζαν τις δημοσιευόμενες ύβρεις τους αλλά δεν απαντούσαν στη δημόσια αισχύνη.
Και τώρα υβριστές, ταραξίες, τουρκοπροσκυνημένοι, μπράβοι και «αρχηγοί» επέρχονται απαιτητές των κρατικών και δημοτικών εξουσιών. Και πάλιν η ποιητική ειρωνεία του Γεωργίου Σουρή έρχεται να μαστιγώσει ενοχές, συνενοχές και αδιαντροπιές:
Η φύση ξελογιάστηκε, της έστριψαν οι βίδες
και βγήκαν έξω στη στεριά οι γόπες κι οι μαρίδες
Πήραν φτερά κι υψώνονται ως τ’ άστρα οι γαϊδάροι
γεννούν αυγά οι πετεινοί και κελαϊδούν οι γλάροι !…
Δεν προτιθέμεθα να εμπλακούμε σε πεζοδρομιακούς διαξιφισμούς με τα αχαλίνωτα στοιχεία των «νεοκριτικών» και των κηρύκων των φανατισμών, ούτε να λιβελογραφούμε με τους Πάρθους
των ρομαντικών φαντασιώσεων περασμένων εποχών. Αλλά πιστεύουμε πως οι σοβαροί από τους πολιτευτές που ερίζουν στα κράσπεδα των αφορμών διχαστικών συνεπειών, μπορούν να δραστηριοποιηθούν επί των συμβαινόντων. Να πάρουν από το αυτί τους παραβάτες του δημοσίου βίου και να τους πάρουν στις πάχνες τους, για να καταπαύσει η ευκαιριακή αφορμή εξαχρείωσης από κάποια ασύδοτα μέσα έκφρασης ή από τα πεζοδρόμια όπου εκτρέφονται οι παρακομματικοί νταήδες που ορέγονται αναδείξεις στα παζάρια υπανάπτυξης. Και να οικτίρουν στην κοινή ακοή τους υβριστές που σημαδεύουν κυρίες αντιπάλων κομμάτων για να τις χαρακτηρίσουν «παλλακίδες» υποψηφίων, λερώνοντας ονόματα και υπολήψεις της πολιτικής ζωής, χωρίς να σκέφτονται ότι η κατάπτωση που υπονοούν καλύπτει και τις δικές τους οικογένειες…
* Πρόεδρος του των Συνδέσμων Αγωνιστών της ΕΟΚΑ.
