«Η διερεύνηση του προβλήματος είναι, στην ουσία, η λύση του», Μάο Τσε-Τούνγκ.
Ο στρατηγός Μάο Τσε-Τούνγκ έζησε σε μια δύσκολη εποχή για την Κίνα. Για να τα βγάλει πέρα με την διακυβέρνηση των εκατομμυρίων Κινέζων στην αχανή πρώην κινεζική αυτοκρατορία, ήταν αναγκασμένος να προσφύγει, μεταξύ άλλων, στην φιλοσοφία, από όπου αντλούσε πολύτιμα διδάγματα, όπως το ανωτέρω. Διδάχθηκε από τα λάθη του παλαιότερου καθεστώτος και ανάπτυξε τον δικό του τρόπο σκέψης.
Δεν μπορώ να πω ότι συμφωνώ με όλα όσα είπε κι’ έκανε ή ότι όλα αυτά μπορούν να εφαρμοσθούν στην χώρα μας, γιατί, μεταξύ άλλων, άλλο τεράστια Κίνα κι’ άλλο η μικρή Κύπρος. Το μόνο κοινό που έχουν οι δύο χώρες είναι που τα ονόματα και των δύο τους αρχίζουν από «Κ». Κατά τ’ άλλα, το άθροισμα των πληθυσμών των δύο χωρών είναι μεγαλύτερο από τον πληθυσμό οποιασδήποτε άλλης χώρας! Εδώ γελάμε!
Ο Μάο, λοιπόν, είπε, μεταξύ άλλων, τα ακόλουθα που περιέχονται σε σχετικό απόσπασμα στην σελίδα 437 του μικρού «Κόκκινου Βιβλίου»: «Quotations from Chairman Mao Tse-Tung», σε δική μου ελεύθερη μετάφραση: «Δεν μπορείς να λύσεις ένα πρόβλημα; Λοιπόν, κάθισε και ερεύνησε τα παρόντα γεγονότα και το ιστορικό τους! Όταν ερευνήσεις το πρόβλημα εξονυχιστικά, θα γνωρίζεις και πώς να το λύσεις. Τα συμπεράσματα έρχονται μετά από την έρευνα και όχι προηγουμένως… Η έρευνα του προβλήματος είναι, στην ουσία, η λύση του». («Oppose Book Worship» (May 1930), 1st pocket ed., pp 2 and 3).
Στη δική μας περίπτωση της ματαίωσης της σύμβασης με την εταιρεία «ΚΙΤΙΟΝ», για το Λιμάνι – Μαρίνα Λάρνακας, και της παρ’ ολίγον ματαίωσης της σύμβασης με την κινεζική εταιρεία «CPP», για το Τερματικό Βασιλικού, αντί να καθίσουμε με την βοήθεια εμπειρογνωμόνων, τόσο ξένων όσο και ντόπιων, που έχουν πείρα στην διαχείριση λιμανιών και μαρίνων, να ερευνήσουμε εξονυχιστικά ποιός, τί, πώς, πότε και γιατί φταίει, τί πήγε στραβά και πώς αυτό θα μπορούσε να αποφευχθεί ή τί έπρεπε να γίνει στην θέση του, σπεύσαμε άρον – άρον να βρούμε πώς θα προχωρήσουμε με νέους προσφοροδότες και/ή με διαχωρισμό των συμβολαίων μαμούθ σε μικρότερα συμβόλαια!
Και ποιοί «σπεύσαμε», παρακαλώ; Οι περισσότεροι, δυστυχώς, που έσπευσαν είναι πολιτικοί που δεν έχουν καμιά ειδικότητα ή, έστω, γνώση του όλου προβλήματος. Πάλι προχειρότητες και προώθηση βεβιασμένων λύσεων. Είμαστε, ως συνήθως, αμελέτητοι, απροετοίμαστοι, απρογραμμάτιστοι και, κοινώς, τσαπατσούληδες!
«Εξονυχιστική έρευνα» σημαίνει να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή: Μήπως υπήρξε λανθασμένη πολιτική απόφαση; Ποιός ή ποιοί μελέτησαν και συνέταξαν τους όρους προσφοράς; Με ποιά βάση; Με ποιά προσόντα; Μήπως πάσχουμε από έλλειψη τεχνογνωσίας ενώ πιστεύουμε πως είμαστε «ξερόλες»;
Ρωτήσαμε κανένα εμπειρογνώμονα της προκοπής; Πώς έγινε η διαλογή των προσφοροδοτών και η κατακύρωση της προσφοράς στον «καλύτερο» προσφοροδότη; Με κλειστά μάτια ή με τα μάτια κάποιου ανοιχτόματου μεσάζοντα; Ήταν τελικά η εταιρεία «ΚΙΤΙΟΝ» και η κινεζική εταιρεία «CPP» οι καταλληλότερες και πλέον εχέγγυες εταιρείες για να τους ανατεθούν τέτοιου είδους συμβόλαια; Έγινε σχετική έρευνα για τις δυνατότητές των; Έγινε όλη η προπαρασκευαστική εργασία με σωστό προγραμματισμό; Τα συμβόλαια συντάχθηκαν από ειδικούς νομικούς στην εντέλεια, με κατανοητή γλώσσα και με άψογο σχεδιασμό προς αποφυγή κάθε λάθους, σύμφωνα με την αρχή «zero mistakes» (μηδέν λάθη), την οποία στο παρελθόν υιοθέτησαν οι Ιάπωνες, με αποτέλεσμα την ραγδαία ανάπτυξη της βιομηχανίας τους και, παράλληλα, την μείωση του σχετικού κόστους;
Στην συνέχεια, προνοήσαμε για την μέθοδο παρακολούθησης της εκτέλεσης των συμβάσεων; Δηλαδή, ποιοί, με ποιά προσόντα, πώς και κάθε πότε, με ποιούς συμβούλους και με ποιά μέσα θα προέβαιναν στους αναγκαίους ελέγχους; Ή, μήπως, αφήσαμε την εκτέλεση των συμβάσεων στο βάθος του χρόνου και στο έλεος του Θεού; Κι’ όταν, επιτέλους, αντιληφθήκαμε ότι κάτι δεν πάει καλά, τότε ξυπνήσαμε κι’ αρχίσαμε τις διαμαρτυρίες;
Σίγουρα, κάτι δεν πήγε καλά και, χωρίς να το βρούμε μετά από εξονυχιστικό έλεγχο, προχωρούμε δυστυχώς βιαστικά και ασυλλόγιστα να βρούμε λύσεις για το επόμενο βήμα που, αν δεν το στηρίξουμε στα ευρήματα της έρευνάς μας, καθώς και σε μια νέα έρευνα βιωσιμότητας, θα πέσει στο κενό και, μαζί μ’ αυτό, πολύ φοβούμαι πως θα πέσουμε κι’ εμείς στο βάραθρο μιας ακόμη οικονομικής καταστροφής, γιατί δεν μάθαμε ν’ ακούμε σ’ άλλους σοφότερους.
Βρε, τί πάθαμε πάλι! Αναρωτιέμαι: Πότε θα βάλουμε μυαλό;
*Δικηγόρος, πρώην Εισαγγελέας της Δημοκρατίας
