Ο Χαρίλαος Τρικούπης (1832-1896), ένας από τους σημαντικότερους πολιτικούς της Ελλάδας στη διάρκεια του 19ου αιώνα, ο οποίος διετέλεσε εφτά φορές πρωθυπουργός, όταν στις 16 Απριλίου 1895 το κόμμα του έχασε τις εκλογές και ο ίδιος δεν εξελέγη ούτε καν βουλευτής, ενώ τη θέση του κατέλαβε ο Μιλτιάδης Γουλιμής, ένας άσημος βουλευτής-αποστάτης του κόμματός του, είπε την περίφημη φράση: «Ανθ’ ημών ο Γουλιμής»!
Η φράση αυτή καθιερώθηκε έκτοτε και χρησιμοποιείται σε περιπτώσεις όπου ένα κατά τεκμήριο και κατά γενική ομολογία καταξιωμένο πολιτικό πρόσωπο αποτυγχάνει να εκλεγεί σε κάποιο σημαντικό αξίωμα και τη θέση του καταλαμβάνει ένα άτομο-αλεξιπτωτιστής της πολιτκής ή άλλος, που δεν διαθέτει τα προσόντα, τις ικανότητες, την εμπειρία και την προσφορά του αποτυχόντος.
Η φράση αυτή ήρθε αυθόρμητα στη σκέψη μου όταν ανακοινώθηκαν τα τελικά αποτελέσματα των πρόσφατων ευρωεκλογών, στις οποίες εκλέκτηκε πανηγυρικά ο 24χρονος youtuber Φειδίας Παναγιώτου με το εκπληκτικό ποσοστό του 19,5% (3ο κόμμα!), ενώ κατέλαβε και την πρώτη θέση ανάμεσα στους έξι εκλεγέντες ευρωβουλευτές με 70.000 σταυρούς προτίμησης! Ως αποτέλεσμα της μεγάλης αυτής επιτυχίας του Φειδία, που αποκαλείται πια φαινόμενο και έχει ταρακουνήσει το πολιτικό μας σύστημα, έμειναν εκτός Ευρωβουλής σημαντικές πολιτικές προσωπικότητες και υποψήφιοι, ανάμεσα στους οποίους περιλαμβάνεται και ο Τουρκοκύπριος μέχρι πρόσφατα ευρωβουλευτής Νιαζί Κιζιλγιουρέκ, ένας καταξιωμένος πανεπιστημιακός δάσκαλος, ιστορικός και συγγραφέας, οραματιστής και αγωνιστής της ειρηνικής συνύπαρξης και της επανένωσης της μοιρασμένης Κύπρου, αλλά και με αδιαμφισβήτητη σημαντική προσφορά και δράση στη διάρκεια της πενταετούς θητείας του στην Ευρωβουλή. Και ταιριάζει σίγουρα για την περίπτωσή του το «ανθ’ ημών ο Γουλιμής», χωρίς φυσικά οποιαδήποτε διάθεση υποτίμησης ή αμφισβήτησης της μεγάλης επιτυχίας του Φειδία, ο οποίος, αν και παραδέχεται άγνοια περί της Ευρώπης και των πολιτικών δρώμενων του τόπου και είναι μια κλασική περίπτωση α-πολίτικου ατόμου, εντούτοις υπερψηφίστηκε από μια μεγάλη μερίδα νέων και ενήλικων ψηφοφόρων, οι οποίοι, προφανώς ήθελαν με την ψήφο τους να στείλουν ένα πολιτικό μήνυμα στα κόμματα και τους κυβερνώντες για τις αδιέξοδες εν πολλοίς ως σήμερα πολιτικές τους. Και είναι γεγονός πως όταν οι πολίτες και ιδιαίτερα οι νέοι βιώνουν καθημερινά την ακρίβεια, την υποαπασχόληση και την απαξίωση προσόντων και ικανοτήτων, αλλά και την απουσία οποιασδήποτε προοπτικής στον δικό τους τον τόπο, που ταλανίζεται από τη θεσμική διαφθορά, την αναξιοκρατία, τον νεποτισμό, την κακοδιοίκηση, την ατιμωρησία αλλά και την ανικανότητα της πολιτικής εξουσίας να δώσει λύσεις στα μεγάλα προβλήματα που απασχολούν την κοινωνία των πολιτών, δεν πρέπει να απορούμε γιατί έχουμε αυτά τα αποτελέσματα: την αποχή του 50% των ψηφοφόρων από τις κάλπες, την άνοδο της ακροδεξιάς και το φαινόμενο Φειδίας Παναγιώτου.
Κι επειδή ως εκ του αποτελέσματος κάποιοι επιχειρούν να απαξιώσουν τα κόμματα, θα πρέπει να έχουμε πάντα κατά νουν και ποτέ να μην το ξεχνούμε πως «τα κόμματα είναι τα λουλούδια στον κήπο της δημοκρατίας», όπως εύστοχα όρισε ο μεγάλος Έλληνας συγγραφέας και στοχαστής Ευάγγελος Παπανούτσος. Κι οφείλουμε να περιχαρακώσουμε και να ενισχύσομε με κάθε δυνατό τρόπο τη δημοκρατία μας και τους θεσμούς. Γιατί διαφορετικά οδηγούμαστε σε επικίνδυνες ατραπούς: στον ολοκληρωτισμό και τον σκοταδισμό της νεοναζιστικής – φασιστικής ιδεολογίας, που τόσα δεινά επισώρευσε στην ανθρωπότητα τον περασμένο αιώνα. Οφείλουν όμως και τα κόμματα να κάνουν την αυτοκριτική τους, να λάβουν το μήνυμα, να αναδιοργανωθούν, να εκσυγχρονιστούν και κυρίως να αφουγκραστούν τον λαό και να σταθούν δίπλα του και μπροστάρηδες για την επίλυση των σοβαρών προβλημάτων που αντιμετωπίζει. Ιδού η Ρόδος! Ο λαός αναμένει έργα και όχι πια μεγάλα λόγια κενά περιεχομένου!
*Φιλόλογος-συγγραφέας (δ.φ.)
