«Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο
Σας μιλά ο ραδιοσταθμός
των ελεύθερων αγωνιζομένων φοιτητών,
των ελεύθερων αγωνιζομένων Ελλήνων…».
Ήταν συγκλονιστικό εκείνο το τριήμερο του Νοέμβρη 1973. Η φωνή αντίστασης των φοιτητών και των εργαζομένων ενάντια στη χούντα διαπέρασε μέσα από τα ερτζιανά την παρατεταμένη σιωπή. Ήταν πράγματι πολλά τα χρόνια της σιωπής των πολλών που αισθάνονταν (και ήταν) αδύναμοι απέναντι στη φασιστική βία της δικτατορίας. Όσοι προσπαθούσαν να αποκλίνουν από τη συλλογική αυτή αντίληψη πλήρωναν την επιλογή τους με συλλήψεις, βασανιστήρια, στημένες δίκες, φυλακίσεις, εξορίες σε ξερονήσια και την επαρχία. Μέχρι και ιατροδικαστές είχαν επιστρατευτεί από το καθεστώς για να κρύβουν, όποτε χρειαζόταν, τα ανομήματά τους. Κάποιοι ζούσαν, οι ίδιοι αυτή τη φορά, την εμπειρία των γονιών τους και των παππούδων τους… Τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων ήταν ένα εργαλείο που δεν σταμάτησε να χρησιμοποιείται, με μικρά διαστήματα ύφεσης, από την εισαγωγή του κατά τη δικτατορία Μεταξά (1938) μέχρι την κατάργησή του μετά τη Μεταπολίτευση (1981). Έπρεπε να ελεγχθεί αν ο πολίτης (ή, μέλη της οικογένειάς του) είχε σχέση με «κακές» ιδέες για να εγγραφεί σε πανεπιστήμιο, να προσληφθεί σε δημόσιες υπηρεσίες και άλλους οργανισμούς ή να αιτηθεί έκδοση διαβατηρίου ή διπλώματος οδήγησης ή άδειας κυνηγίου! Επιβαρυντική ήταν η συμμετοχή σε εκδηλώσεις, εκδρομές, ακόμα και μνημόσυνα που διοργάνωναν πολιτιστικοί φορείς που οι χαφιέδες συνέδεαν με ανατρεπτικά στοιχεία….
Ήταν πρωτόγνωρη, λοιπόν, εκείνη η έκρηξη οργής για τους «ΕΣΑ Ες Ες βασανιστές»; Ζούσαμε μια αισιόδοξη πραγματικότητα ή μια παραίσθηση κι ένα ευσεβοποθισμό; Μην ήταν το ίδιο χαμένο όνειρο που είχε ζωντανέψει με την κατάληψη της Νομικής Σχολής, λίγους μήνες νωρίτερα (21 Φεβρουαρίου 1973).
«Πότε θα κάνει ξαστεριά…»
Το γκρέμισμα της Πύλης του Πολυτεχνείου από το χουντικό τανκ, έδειχνε πως δεν θα έκανε σύντομα ξαστεριά, σίγουρα όμως πλησίαζε η ώρα. Εκείνη η επανάσταση παραμένει ιστορική και σωστά τιμάται όλα αυτά τα πενήντα ένα χρόνια που πέρασαν. Χρειάστηκε να εκπληρώσει την αποστολή της τον Ιούλιο του 1974 η διάδοχος χούντα του 1973 για να έρθει η κατάρρευσή της. Κι ύστερα, οι πραξικοπηματίες δεν ήταν πια χρήσιμοι για τους υπερατλαντικούς σχεδιαστές και συντονιστές του διπλού εγκλήματος και αφέθηκαν (οι πλείστοι) ατιμώρητοι μέχρι τέλους να απολαμβάνουν την παχυλή τους σύνταξη που έμοιαζε πια να ταυτίζεται με τα αργύρια της προδοσίας τους…
Πέρασαν δέκα χρόνια για να φτάσουμε σε ένα άλλο Νοέμβρη με την ανακήρυξη του ψευδοκράτους. Μας πήρε σχεδόν μια βδομάδα, από τις 15 μέχρι τις 21 του μήνα για να καταφέρουμε να διαμαρτυρηθούμε οργανωμένα. Το ανοργάνωτο και το αυθόρμητο ήταν εκτός της κρατούσας αντίληψης και πρακτικής για όσα επεκτατικά προωθούσε η κατοχική Τουρκία στα υπόλοιπα πενήντα χρόνια που ακολούθησαν. Είμαστε οι αδύνατοι, θέλουμε και το καλό κλίμα που για να το διαφυλάξουμε φτάσαμε να διεκδικούμε ό,τι απαιτούσε η Τουρκία που τώρα δεν ικανοποιείται ούτε με αυτό και περιμένει να συμβιβαστούμε με τους ακόμα πιο χωριστικούς της στόχους. Το προσέξατε πως κάποιοι από την πολιτική ηγεσία προβάλλουν τώρα ξανά την ανάγκη για αποκεντρωμένη ομοσπονδία; Για όσους μετρούν σε μίλια, μισό μίλι δρόμος μέχρι τα δύο κράτη, μόλις στη στροφή του δρόμου βρίσκεις τη συνομοσπονδία…
Κι αφού τιμήσουμε σήμερα την εξέγερση των φοιτητών και των εργαζομένων στο Πολυτεχνείο σε καιρό δικτατορίας, θα πάμε αύριο, σε καιρό δημοκρατίας, να δικάσουμε(!) τον Όζ Καραχάν και τον Γιώργο Τάττη γιατί θέλησαν να προβάλουν (οι αφελείς) με ένα πανό πως «Κυπριακή Δημοκρατία: Η μόνη λύση» και το έγραψαν και στις δυο επίσημες γλώσσες του Κράτους αλλά και στα αγγλικά για όσους τα προτιμούν. Έγραψαν ακόμα πως «το απαρτχάιντ δεν είναι λύση». Να ενοχλήθηκαν, άραγε, κάποιοι που το δέχονται ή και το προωθούν; Tο «αδίκημα» διαπράχθηκε ανήμερα της 1ης Οκτωβρίου, μέρα που ορίστηκε να τιμάται η Κυπριακή Δημοκρατία. Ακούσαμε πολλές δικαιολογίες για αυτή τη σύλληψη. Άλλοι είπαν πως η Αστυνομία είναι ανεξάρτητη(!). Ακόμα κι αν ήταν (που δεν είναι); Άλλοι είπαν πως δεν κατάλαβαν τι έγραφε στα τουρκικά (πώς και δεν έβαλαν θέμα και για τα διαβατήριά μας;). Ουδείς εξήγησε προς τι οι χειροπέδες για τρεις ώρες…
Aυτή τη δίκη θα την παρακολουθήσουμε, όσοι περισσότεροι μπορούμε, αύριο Δευτέρα στις 8.30 το πρωί στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας…
ktsimillis@cytanet.com.cy
