Ό,τι βρέχεται από τα νερά της ανατολικής Μεσογείου, περιλαμβανομένου του Αιγαίου και της νοτιοανατολικής Αδριατικής εκτός από την Ελλάδα, την Κύπρο και του Ισραήλ, ελέγχεται από μαύρες δυνάμεις του ισλαμοφασισμού, με μόνη εξαίρεση την Αίγυπτο η οποία βρίσκεται στο ασταθές του γκρίζου.
Εάν δε προσθέσει κανείς, σε αυτό το ζοφερό θαλάσσιο σκηνικό, και τα εχθρικά προς τον ελληνισμό χερσαία σύνορα της Τουρκίας, της Αλβανίας και της Β. Μακεδονίας, το πεδίο γίνεται ερεβώδες. Είναι ως εκτούτου αναντίλεκτο το γεγονός πως ο ελληνισμός βρίσκεται περικυκλωμένος. Μόνο το Ισραήλ στέκεται μαχόμενο κατά του φοβερού αυτού άξονα του κακού. Για τούτο και οι τρέχουσες εξελίξεις στην γειτονική Συρία είναι ότι χειρότερο για τις Δυνάμεις της αντίστασης κατά του επιτιθέμενου ισλαμοφασισμού.
Η ολοκληρωτική διάλυση του συριακού καθεστώτος από τις δυνάμεις του σκότους ωφελούν πρωτίστως την ιμπεριαλιστική Τουρκία. Αυτό είναι το πρώτο σίγουρο. Αυτά ως προς τις τοπικές (περιφερειακές) δυνάμεις.
Το δεύτερο σίγουρο είναι η καταρράκωση της Ρωσίας. Εκ των πραγμάτων φαίνεται μη αναστρέψιμη η φυγή του ρωσικού στόλου από τις δυτικές ακτές της Συρίας. Άρον-άρον μαζεύει τις στρατιωτικές του δυνάμεις ο Πούτιν μετά από πενήντα χρόνια σταθερής παρουσίας στη Συρία. Ο Ερτογάν τον κρατά στο χέρι. Με το άλλο βέβαια ο Πούτιν κρατάει τον ισλαμοφασίστα. Δεν αποκλείεται ένας συμβιβασμός εις βάρος της Ρωσίας, δεδομένου πως ήδη ο Πούτιν εκλιπαρεί για επαφές με τους νικητές, οι οποίοι βέβαια ελέγχονται από τον Ερτογάν. Το τρίτο σίγουρο είναι η μεγάλη ήττα του Ιράν. Έχει ήδη συντριβεί το μεγαλύτερο μέρος των περιφερειακών του στρατών τους οποίους με τόσο κόπο είχε κτίσει ο Σουλεϊμανή. Η Χαμάς και η Χεζμπολλάχ δεν έχουν πλέον δόντια. Οι δυνάμεις των Ιρανών φεύγουν και αυτές άρον-άρον από τα συριακά εδάφη.
Το τέταρτο σίγουρο, όπως συνάγεται από τις σημερινές δηλώσεις του νέου προέδρου των ΗΠΑ, οι οποίες σημειολογικά δίνουν το πράσινο φως στην Τουρκία να δράσει ελεύθερα και κατά το δοκούν, δηλαδή αυτοκρατορικά, είναι ότι ο νέος πρόεδρος της παγκόσμιας υπερδύναμης δεν έχει ξεκάθαρες θέσεις, ή αν έχει τις κρατάει ακόμα κρυφές.
Ποιο είναι όμως το νόημα των δηλώσεων του; Ας τις αποκωδικοποιήσουμε. Τέσσερα είναι τα κεντρικά σημεία. Το πρώτο αφορά στο παρελθόν και συνοψίζει την κακεντρέχεια του ανδρός καθώς και την γνωστή μισαλλοδοξία του. «Εξαιτίας του ηλιθίου Ομπάμα η Ρωσία βρήκε την ευκαιρία να μπει στη Συρία» μας είπε.
Το δεύτερο είναι αρκούντως αποκαλυπτικό για το αύριο. «Η Ρωσία είναι πλέον ανήμπορη να παραμείνει εκεί», είπε, πράγμα που σημαίνει και μια επιβεβαίωση (είτε είναι είτε όχι προσυνεννοημένη, δεδομένης της βουλήσεως Τραμπ να κλείσει το Ουκρανικό). Οι χλιαρές έως υποτονικές αντιδράσεις της Ρωσίας ίσως κρύβουν μια προσυμφωνία ανάμεσα στους Τραμπ-Πούτιν. Με τον νέο χρόνο όλα θα γίνουν πιο ξεκάθαρα.
Το τρίτο σημείο προβλέπει ό,τι καλύτερο για τους Ρώσους να εγκαταλείψουν την Συρία αφού και οι ΗΠΑ προτίθενται να κάνουν το ίδιο. Το είπε με τόση σαφήνεια που ακόμα και η κουτσή κότα δεν θα είχε καμία αμφιβολία. Είπε επί λέξη: «Ο πόλεμος αυτός δεν αφορά καθόλου τις Ηνωμένες Πολιτείες. Δεν είναι δικός μας αυτός ο αγώνας, η Συρία δεν είναι φίλος μας, αφήσετε τα πράγματα να εξελιχθούν».
Λεπτομέρεια με σημασία: Ονομάζει «μαχητές της αντιπολίτευσης» τους τρομοκράτες υιοθετώντας πλήρως την ερτογανική προπαγάνδα. (Ο θαυμασμός του προς τους επιτιθέμενους ισλαμοφασίστες ξεχειλίζει, δεν κρύβεται).
Ρεζουμέ: Το πολιτικό σημαινόμενο των αλλοπρόσαλλων δηλώσεων του προέδρου Τραμπ ουσιαστικά ισοδυναμεί με ανοιχτή επιταγή προς την Τουρκία. Εμμέσως πλην σαφώς καλεί την Τουρκία (ως την μόνη σύμμαχο των ΗΠΑ στην περιοχή) να δώσει μια λύση στο όλο χάος, υπεύθυνο του οποίου, ούτε λίγο ούτε πολύ, θεωρεί τον τέως πρόεδρο των ΗΠΑ Ομπάμα. Θα χρησιμοποιήσει (πιστεύει) τον Ερτογάν (ως σύμμαχο) κατά της Ρωσίας. Θα φανεί πόσα χαρτιά κρατάει ο Ερτογάν και πόσα ο Πούτιν σ’ αυτό το παιγνίδι λυκοφιλίας. Ένα είναι βέβαιο, πως ούτε ο ένας ούτε ο άλλος τολμούν να τον ρίξουν. Κοντόφθαλμοι και οι δύο του προσφέρουν συνεχώς νέα εδάφη, έστω κι αν με αδέξιο τρόπο προσπαθούν να τον εκβιάσουν. Ποιος εκβιάζει ποιον είναι ο τίτλος αυτού του μελοδράματος από το οποίο μόνιμα χαμένος βγαίνει ο ελληνισμός, ο οποίος έχει καμπουριάσει από το πολύ φοβικό άχθος.
Θα δούμε πολύ σύντομα πράγματα και θαύματα από πλευράς Τουρκίας. Με την ανοχή της Αμερικής, με την σιωπή της Ε.Ε. και με την συμμαχία δυστυχώς των κ.κ. Μητσοτάκη Χριστοδουλίδη.
Ωστόσο τα ερωτηματικά είναι πολλά. Τα δύο κυριότερα έχουν πρόσημο, αφενός κουρδικό, και αφετέρου εβραϊκό. Οι Κούρδοι ήδη ελέγχουν την πέραν του Ευφράτη Συρία, κατέχοντας το 90% των ενεργειακών πηγών της τριχοτομημένης χώρας. Θα τοὺς εγκαταλείψει για ακόμα μια φορά ο Τραμπ ή αυτή τη φορά θα πειστεί από το Ισραήλ, το οποίο κατανοώντας πλήρως την αδήριτη αναγκαιότητα να ενισχυθούν τάχιστα οι Κούρδοι, ομιλεί ανοιχτά για αυτή την νέα συμμαχία; Θα κατανοήσει επί τέλους ο νέος ένοικος του λευκού οίκου ότι ο πρώτος, ο κύριος εχθρός στην περιοχή είναι η Τουρκία; Ο βασικός παράγοντας που κινεί όλα τα νήματα του κακού σήμερα είναι το Ισλάμ. Κεντρικοί στυλοβάτες του είναι το Ιράν και η Τουρκία. Η τελευταία είναι κατά πολύ πιο επικίνδυνη γιατί ενεργεί ως δούρειος ίππος. Ως Πέμπτη φάλαγγα. Θα το κατανοήσουν επί τέλους οι ΗΠΑ ή Ε.Ε. ή Ελλάδα και η Κύπρος;
Ο Πούτιν, είναι αβέβαιο, επιθυμεί περισσότερο να διασφαλίσει μια συμφωνία που θα του αναγνωρίζει τα τετελεσμένα της νίκης του επί της Ουκρανίας (κι ας χάσει την Συρία) ενώ οι μουλάδες το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να σώσουν το καθεστώς τους εσωτερικώς. Μπορεί σε πολλούς να μην είναι ακόμα φανερό, εν τούτοις οι ζημιές που προκάλεσε το Ισραήλ στην Χαμάς και στην Χεζμπολλάχ (ως τους πληρεξούσιους του Ιράν στρατούς) είναι σχεδόν διαλυτικές.
Μια ακόμα βεβαιότητα προκύπτει από το ότι, το Ισραήλ, δεν πρόκειται να ανεχθεί στα πλευρά του ένα καθεστώς πολλαπλώς εχθρικότερο από αυτό του Άσαντ, με δεδομένη μάλιστα την ισχυρή εξάρτηση του από την Τουρκία. Δύο σημαντικοί παράγοντες της περιοχής παραμένουν εντελώς αχαρτογράφητοι. Η Συρία και ο Λιβάνιος. Αν ο Τραμπ πράγματι εννοεί αυτά που έχει αναρτήσει, ότι δηλαδή δεν τον αφορούν τα γεγονότα στη Συρία, τότε οι κίνδυνοι για το Ισραήλ και για την Ελλάδα-Κύπρο είναι τρομεροί. Το επόμενο πάτημα της τουρκικής αρβύλας θα γίνει σε εδάφη του Λίβανου. Αν επιτευχθεί αυτό τίποτα δεν θα σταματήσει τον Τούρκο να κάνει το επόμενο του βήμα προς την Κύπρο, το Αγαίο και τη Θράκη, αφού προηγουμένως επικυριαρχήσει πλήρως στη Λιβύη. Ουδείς επίσης γνωρίζει σε πιο βαθμό έχει διαβρώσει το εύθραυστο καθεστώς Σίση. Οι τελευταίες του δηλώσεις είναι αποκαλυπτικές ως προς τις προσπάθειες του να φέρει με το καλό ή το κακό την Αίγυπτο στα νερά του. Την Ελλάδα την έχει ήδη στα νερά του. Μητσοτάκης και Γεραπετρίτης δεν χάνουν ευκαιρία να τον μακαρίζουν για τα ήρεμα νερά. Κι ας παραβιάζουν κάθε ώρα οι Τούρκοι την συμφωνία κουρέλι, κι ας απειλούν ωμά και με θράσος. Η Ελλάδα τον χαβά της. Τα μαστουρωμένα από φόβο μυαλά είναι ευτυχισμένα. Ο Τσάμπερλεϊν, στον τάφο του, είναι δις ευτυχής.
*Αρχιτέκτονας, συγγραφέας και γλύπτης
