Το πρόβλημα της Κύπρου έχει περάσει διάφορα στάδια αλλά σκάλωσε μετά την προώθηση της διζωνικής ομοσπονδίας και των συνομιλίων. Ο λαός δεν συμμετέχει στις εξελίξεις αφού δεν ενημερώνεται επαρκώς. Εκείνο το οποίο είναι βέβαιο είναι αυτό που δημοσιεύεται στις εφημερίδες και συνίσταται στο γεγονός ότι η προσπάθεια της κυβέρνησης ξεκίνησε και συνεχίζει σήμερα να προσπαθεί να λύσει το Κυπριακό με συνομιλίες με τους Τουρκοκύπριους ή/ και με την Τουρκία. Βεβαίως Τουρκοκύπριοι και Τουρκία το ίδιο πράγμα είναι. Υπάρχει η ψευδαίσθηση πιστεύω στους πολιτικούς ηγέτες μας ότι τέτοιες συνομιλίες θα οδηγήσουν σε μια αποδεκτή λύση. Μια λύση που όπως διαφαίνεται δεν θα είναι η σωστή και δίκαιη λύση, αλλά εφικτή.
Το αποτέλεσμα σήμερα είναι ότι οι Τούρκοι κατέχουν σχεδόν τη μισή επικράτεια της Κύπρου και οι συνομιλίες απέτυχαν πλήρως. Αυτό το αποτέλεσμα δεν εκπλήττει διότι δεν ήταν δυνατόν ομιλώντας απλώς με τους Τούρκους, χωρίς σοβαρή πίεση από άλλες χώρες να αντιμετωπίσουμε μια καλή θέληση από τους κατακτητές. Τέτοιες συνομιλίες δεν μπορούν να δημιουργήσουν λογικές προσδοκίες επιτυχίας. Οι συνομιλούντες δεν είχαν ποτέ το ίδιο επίπεδο δύναμης. Οι Τούρκοι υπερτερούσαν σε τεράστιο βαθμό. Τώρα γιατί επέμεναν με τα δεδομένα αυτά οι δικοί μας οι πολιτικοί να συνομιλούν δεν μπορώ να αντιληφθώ. Και ακόμη χειρότερο και απαράδεκτο ήταν το γεγονός ότι εμείς οι αδύνατοι τρέχαμε από πίσω των εκάστοτε Τ/κ ηγετών μέχρι εξευτελισμού της αξιοπρέπειας του Κυπριακού λαού σε σημείο να βλέπουμε σήμερα τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να παρακαλεί τον Τατάρ να έχει συνομιλίες και ο άλλος να του απαντά μόνο για δύο κράτη μπορώ να μιλήσω.
Εδώ πρέπει να τονίσουμε ότι ο κυπριακός λαός δεν έχασε την αξιοπρέπεια του και δεν δέχεται να του την πλήττουν με ικεσίες και γονατίσματα στον Τούρκο όπως βλέπουμε πως συμβαίνει. Προχθές είδα στην εφημερίδα τον κ. Χριστοδουλίδη να λέει ότι δεν έχουμε να φοβηθούμε με το να συναντηθούμε με τον κ. Τατάρ. Μα οι συναντήσεις που είχαμε ως τώρα ενίσχυαν την κατοχική πολιτική της Τουρκίας, η οποία τελευταίως δίδει και μαθήματα διεθνώς για το πώς πρέπει να συμπεριφέρονται δίκαια τα κράτη όπως π.χ. το Ισραήλ στις επιχειρήσεις τους. Δεν ακούσαμε δε κανέναν Έλληνα, είτε στην Κύπρο είτε από την Ελλάδα, να διακηρύσσει ότι η Τουρκία δεν είναι η κατάλληλη χώρα να δίνει μαθήματα διεθνούς δικαίου όταν η ίδια 50 χρόνια κατέχει την μισή σχεδόν Κύπρο, ξεσπιτώνοντας τους Ε/κ πρόσφυγες από τα σπίτια τους και διαπράττοντας συνεχείς παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων με την κατοχή όπως έχει διαπιστωθεί και από το ΕΔΑΔ.
Προσωπικά, και πρέπει να συμφωνεί μαζί μου η πλειοψηφία των Ε/κ, ζητώ από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να παύσει να μας εξευτελίζει και να σέβεται την αξιοπρέπεια του λαού. Να πάψει να γονατά στους Τούρκους κατακτητές και να ξεκινήσει μίαν διεθνή εκστρατεία για μίαν παύση της παραβιάσεως των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Κύπρο όπως ζητούν και άλλοι λαοί που καταπατούνται τα δικαιώματα τους. Αναμένω και την Ελλάδα να αφήσει τα λόγια και να προβαίνει σε διεθνείς πιέσεις για το Κυπριακό. Αν θέλει μπορεί.
