Ο εξαίρετος δημοσιογράφος και συγγραφέας έγραψε στον Φιλελεύθερο του περασμένου Σάββατου 31 Ιανουαρίου ένα αξιοσημείωτο άρθρο με τίτλο «Τσίρκο στην Βουλή και σόου στον …γουμά του Εθνικού!».
Ανάμεσα στα πολύ εύστοχα σχόλια και ερωτήματα που θέτει ο κ. Βενιζέλος υπάρχει και μια αναφορά που με αφορά προσωπικά και για την οποία θα ήθελα να τοποθετηθώ δημόσια.
\Γράφει «Θα μπορούσε ο καθένας να κάνει συνειρμούς για το τι θα συμβαίνει στις συνεδριάσεις του Εθνικού Συμβουλίου, το οποίο ειρήσθω εν παρόδω ο Γιώργος Περδίκης προ ετών το χαρακτήρισε «γουμά»-κοτέτσι.»
Ξέρω ότι είναι δύσκολο να αλλάξω μια παγιωμένη αντίληψη του κοινού αλλά για χάριν της αλήθειας και επειδή είναι χρήσιμο, θα πρέπει να διευκρινίσω τα εξής:
1ον Η ΑΛΗΘΕΙΑ- Δεν αποκάλεσα πότε το Εθνικό Συμβούλιο με τον απαξιωτικό όρο «γουμά». Το τι ακριβώς είπα είναι on camera και ήταν: «Οι πολιτικοί αρχηγοί επειδή έμαθαν να είναι πετεινοί μέσα στα κόμματα τους, έρχονται στο Εθνικό Συμβούλιο και συμπεριφέρονται σαν να είναι σε γουμά». Η δήλωση έγινε την επομένη συνεδρίασης του Εθνικού Συμβουλίου στην οποία ως συνήθως διεξήχθησαν ομηρικοί καβγάδες μεταξύ των ηγετών των μεγάλων κομμάτων.
2ον ΧΡΗΣΙΜΟ- Αν και μη ακριβής η αναφορά, παραμένει χρήσιμη υπό την έννοια ότι ενισχύει το βασικό ερώτημα που θέτει ο φίλτατος Κ. Βενιζέλος δηλ. Ποια θα είναι η χρησιμότητα ενός σώματος που θα «συναποφασίζει» με τον Πρόεδρο για το Κυπριακό-έστω κι αν αυτό είναι ουσιαστικά συμβουλευτικού χαρακτήρα- στο οποίο θα συμμετέχουν τα -σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις- εν Βουλή κόμματα, που θα προκύψουν μετά τις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου;
Και πως αυτά τα κόμματα θα βοηθήσουν τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και πρωτίστως τον λαό να διαμορφώσει άποψη και θέση εν όψει ενδεχομένως κρίσιμων εξελίξεων στο Κυπριακό; Τα δείγματα των θέσεων (αν υπάρχουν) κάποιων εξ αυτών πρέπει να ανησυχούν κάθε πολίτη που γνοιάζεται για την επιβίωση του λαού μας έναντι του Τουρκικού επεκτατισμού.
Ξέρω -αφού είναι και του συρμού- ότι θα ακούσω την γνωστή απάντηση: «καλά και οι άλλοι τόσα χρόνια τι έκαναν».
Ναι είναι αλήθεια πως οι πολιτικές ηγεσίες δεν κατάφεραν 60 και πλέον χρόνια να λύσουν το Κυπριακό ή να απελευθερωθεί έστω και ένα τετραγωνικό μίλι της κατεχόμενης πατρίδας μας.
Είναι όμως επίσης αλήθεια ότι η Κυπριακή Δημοκρατία παραμένει ζωντανή, τυγχάνει διεθνούς αναγνώρισης και έχει αξιόλογη παρουσία όντας μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης (παρά την λυσσαλέα αντίδραση της Τουρκίας).
Αντίθετα το κατοχικό ψευδοκράτος δεν έχει αναγνωριστεί από καμμιά χώρα (ούτε από την ίδια την Τουρκία που το δημιούργησε) όπως έχει συμβεί σε άλλες περιπτώσεις όπου τα αποτελέσματα στρατιωτικής επέμβασης έχουν τύχει αναγνώρισης ή αποδοχής (π.χ. Οσετία και Αμπχαζία στην Γεωργία, Νακόρνο Καραμπάχ στην Αρμενία, Υπερδνειστερία στην Μολδαβία, Κριμαία στην Ουκρανία κ.λπ.)
Όπως συμπεραίνει στο άρθρο του ο Κώστας Βενιζέλος: «Οι κρίσεις, πολιτικές οικονομικές, αξιακές διαμορφώνουν νέα δεδομένα. Μερικές φορές προς την λανθασμένη κατεύθυνση».
Να θυμίσω ότι σε ένα τσίρκο υπάρχουν οι κλόουν και οι παλιάτσοι που διασκεδάζουν το κοινό με τα αστεία και τις κωλοτούμπες τους, αλλά υπάρχουν και οι σχοινοβάτες που εκτελούν επικίνδυνα νούμερα. Με ή χωρίς δίκτυ ασφαλείας.
