Ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός είχε δίκαιο όταν δήλωσε πρόσφατα πως, ο σημερινός πόλεμος εναντίον του θεοκρατικού καθεστώτος των Αγιατολάδων του Ιράν, έπρεπε να είχε διεξαχθεί πριν από 47 χρόνια.
Οι Ισραηλινοί προειδοποιούσαν σταθερά ότι το Ιράν εξελισσόταν σε διεθνή χορηγό και προαγωγό ισλαμικής τρομοκρατίας με έκδηλα επιθετικές προθέσεις εναντίον γειτονικών κρατών.
Οι Αγιατολάδες δεν απέκρυψαν ποτέ, πρώτον, ότι επεδίωκαν καταστροφή του Ισραήλ και τον θάνατο των Αμερικανών. Δεύτερον, στόχος τους είναι η εξαγωγή και διά της βίας επιβολή του Ισλάμ στους άπιστους Δυτικούς.
ΗΠΑ και Ισραήλ λένε πως ο νέος πόλεμος εναντίον του Ιράν γίνεται για να το εμποδίσουν ν’ αποκτήσει πυρηνικά όπλα, τα οποία θα χρησιμοποιήσει για να εξαλείψει το Ισραήλ, να γονατίσει τις ΗΠΑ και να επιβληθεί στην περιοχή ως ισχυρή περιφερειακή δύναμη.
Επίσης, λένε, ο πόλεμος διεξάγεται για να εξουδετερωθεί το δίκτυο τρομοκρατίας που η Τεχεράνη έχει εγκαθιδρύσει, χρηματοδοτεί, εξοπλίζει και αξιοποιεί δι’ αντιπροσώπων: Χαμάς, Χεζμπολάχ, Χούθι και άλλες ισλαμιστικές οργανώσεις στη Συρία, στο Ιράκ, στον Λίβανο. Η πραγματικότητα, βέβαια, έχει και μια άλλη εκδοχή:
Στόχος των ΗΠΑ είναι ο έλεγχος των πλουσιότατων κοιτασμάτων πετρελαίου του Ιράν και των Στενών του Ορμούζ, διά των οποίων διέρχεται το 20% του πετρελαίου και φυσικού αερίου που καταναλώνει ο πλανήτης. Ελέγχοντας το ιρανικό πετρέλαιο και φυσικό αέριο, συν τα στενά του Ορμούζ, οι ΗΠΑ ελέγχουν τη ροή τους προς την Κίνα, την Ιαπωνία και άλλες χώρες. Δηλ. ελέγχουν τις οικονομίες τους.
Ταυτόχρονα θα ελέγχουν και το νέο καθεστώς του Ιράν, εάν και εφόσον επέλθει καθεστωτική αλλαγή, που το Ισραήλ ανέμενε αλλά φαίνεται πως η Μοσάντ μάλλον έπεσε έξω στις προβλέψεις της.
Οι Ισραηλινοί γνωρίζουν τι επιδιώκουν: Να καταστρέψουν όλες τις στρατιωτικές και ζωτικές υποδομές του Ιράν, ώστε να εξαλείψουν κάθε πυρηνική και άλλη απειλή εναντίον τους.
Η χερσαία επιχείρηση των Ισραηλινών στον Νότιο Λίβανο και οι σφοδροί βομβαρδισμοί εναντίον θέσεων της Χεζμπολάχ αποβλέπουν στον έλεγχο ζώνης (κατοχής, ουσιαστικά) μέχρι τον ποταμό Λιτάνι. Παράλληλα, στέλνεται ξεκάθαρο μήνυμα προς την Τουρκία να μην υλοποιήσει επεκτατικές επιδιώξεις της στη Συρία. Το Ισραήλ την θεωρεί ως ένα δεύτερο, εξίσου ή ίσως πιο επικίνδυνο, Ιράν.
Είναι αυτονόητο ότι δεν θ’ αποδεχτεί επ’ ουδενί σύνορα με την Τουρκία. Μόλις πρόσφατα, Τούρκος πρώην υπουργός είχε ορκιστεί πως, ακόμα και 300-400.000 «μάρτυρες» να σκοτωθούν, η Τουρκία θα… εξαλείψει το Ισραήλ.
Κατ’ ανάλογο τρόπο Ισραηλινοί αξιωματούχοι και αναλυτές δεν απέκρυψαν πως ο επόμενος, ενδεχομένως πολύ προσεχώς, πόλεμος του Ισραήλ θα είναι εναντίον της Τουρκίας.
Μέσα σε αυτό το δραματικά και καταιγιστικά διαμορφούμενο γεωπολιτικό και γεωοικονομικό κλίμα, με οδυνηρές για την παγκόσμια οικονομία και ειρήνη, προεκτάσεις και επιπτώσεις, ο πόλεμος συνεχίζεται με πρώτη βασική αρχή, την εξαπάτηση. Αμερικανοί και Ιρανοί επιδίδονται σε έναν απίστευτο αγώνα παραπλάνησης, δημιουργίας εντυπώσεων, εξαγγελίας «νίκης» αλλά με καταστροφικά χτυπήματα εκατέρωθεν.
Είναι εμφανές ότι ο Πρόεδρος Τραμπ υπέπεσε στο ίδιο ολέθριο λάθος, όπως ο Ρώσος Πρόεδρος, Πούτιν, με την Ουκρανία: Υποτίμησε τους Ιρανούς και τις δυνατότητές τους ν’ αντισταθούν.
Ο Τραμπ υποστήριζε ότι ήταν ζήτημα ημερών να καταρρεύσει το καθεστώς και οι μουλάδες να παραδοθούν. ΗΠΑ και Ισραήλ αποδεκάτισαν την ηγεσία τους αλλά νέοι ηγήτορες, χειρότεροι και πιο εκδικητικοί, αναδύονται.
ΗΠΑ και Ισραήλ ισχυρίζονται ότι κατέστρεψαν πέραν του 60%-70% του οπλοστασίου του Ιράν σε βαλλιστικούς πυραύλους και αεροχήματα. Παρά ταύτα, η Τεχεράνη χτυπά ακατάπαυστα τους Αμερικανούς, το Ισραήλ, γειτονικές χώρες και κινητοποίησε τη Χεζμπολάχ και τους Χούθι.
Γι’ ακόμα μια φορά η Μέση Ανατολή ξεγεννά με ορμή, αίμα, θάνατο, καταστροφή μια νέα κατάσταση πραγμάτων, που θ’ αναδιαμορφώσει την περιοχή και θα προετοιμάσει ίσως την επόμενη σύγκρουση μεταξύ Ισραήλ και Τουρκίας.
Ταυτόχρονα, οι επιπτώσεις του πολέμου αφορούν και την παγκόσμια γεωπολιτική και γεωοικονομία που επηρεάζουν, ήδη, τις ενεργειακές, εφοδιαστικές αλυσίδες και καταπονούν εθνικές και παγκόσμιες οικονομίες.
Ποιος ωφελείται από τον συνεχιζόμενο πόλεμο; Πρώτα οι πολεμικές βιομηχανίες με νέες παραγγελίες δισεκατομμυρίων. Δεύτερον, προς το παρόν μάλλον το Ιράν, που δεν φαίνεται να κάμπτεται αλλά ταυτόχρονα παίζει σκληρά το χαρτί των Στενών του Ορμούζ και, δι’ αυτού, του ελέγχου της ροής πετρελαίου.
Ο Τραμπ απειλεί με χερσαία επιχείρηση για κατάληψη του νησιού-τερματικού Χαργκ. Οι ΗΠΑ κινδυνεύουν να διολισθήσουν προς ένα χειρότερο Βιετνάμ, Ιράκ, Αφγανιστάν.
Ο «ειρηνοποιός» Τραμπ μπήκε σ’ έναν πόλεμο με υψηλές προσδοκίες, με υπεροψίαν και μέθην χωρίς, εμφανώς, να έχει συγκεκριμένο σχέδιο πώς θα τον συνεχίσει και, παρά τους κομπασμούς του, δεν είναι σίγουρος πώς και πότε θα τελειώσει. Αν γνώριζε, δεν θα απευθυνόταν προς συμμάχους του, εκλιπαρώντας για βοήθεια και συμμετοχή στον πόλεμο.
«Πόσο αστάθμητο πράγμα είναι ο πόλεμος», λέγει ο Θουκυδίδης, «σκεφθείτε το προτού να μπλεχτείτε σ’ αυτόν. Γιατί, όταν παρατείνεται, συνήθως καταντά να είναι ζήτημα τύχης…» (Θουκυδίδη Ιστορία – Ν. Μ. Σκουτερόπουλος, Αθήνα 2012, Πόλις). Ο Κινέζος στρατηγός Σουν Τζου, υποβάλλει ωμά: «Θα νικήσει αυτός που ξέρει πότε να πολεμήσει και πότε να μην πολεμήσει». Και υπογραμμίζει εμφατικά:
«Όταν γνωρίζεις τον εχθρό και τον εαυτό σου, μπορείς να δώσεις εκατό μάχες με ασφάλεια. Όταν δεν γνωρίζεις τον εχθρό, αλλά γνωρίζεις τον εαυτό σου, έχεις ίσες πιθανότητες να νικήσεις και να ηττηθείς. Εάν δεν γνωρίζεις ούτε τον εχθρό ούτε τον εαυτό σου, να είσαι βέβαιος ότι σε κάθε μάχη θα βρίσκεσαι εκτεθειμένος στον κίνδυνο».
Ο Πρόεδρος Τραμπ έστειλε χιλιάδες πεζοναύτες στην περιοχή του Κόλπου. Σε συνέντευξή του στους «Financial Times» επιβεβαίωσε ότι θέλει να καταλάβει (και να εκμεταλλεύεται) τα πετρέλαια του Ιράν. Εξάλλου, η «Wall Street Journal» αποκαλύπτει πως ο Αμερικανός Πρόεδρος είναι έτοιμος να εξαπολύσει χερσαία επιχείρηση για να αρπάξει ουράνιο που οι Ιρανοί θα χρησιμοποιούσαν για κατασκευή πυρηνικών όπλων.
Ο πλανήτης βρίσκεται ενώπιον ενός εφιάλτη. Το Διεθνές Δίκαιο κατήντησε καρικατούρα και κλοτσοσκούφι των δυνατών. Το άναρχο διεθνές σύστημα κλυδωνίζεται σε έναν ωκεανό συμφερόντων και συγκρούσεων πολλών δρώντων.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση πάλι εμφανίζεται ως αδύναμος, διασπασμένος παρατηρητής. Δεν αποκλείεται αναδιαμόρφωση του χάρτη της περιοχής και του ισοζυγίου δυνάμεων. Ένα σκοτεινό και αβέβαιο παρόν προδιαγράφει ένα ζοφερό μέλλον για την ανθρωπότητα…
