Την περασμένη βδομάδα είχα γράψει ένα άρθρο με τίτλο «Ποιος έχει το απάνω χέρι στο ΓεΣΥ και στα δημόσια νοσηλευτήρια». Ήταν ένα άρθρο, όπου προσπάθησα να κακίσω την ακολουθούμενη πρακτική της συντεχνίας των γιατρών των δημόσιων νοσηλευτηρίων να απαιτούν να έχουν λόγο και να εκβιάζουν για αποδοχή των δικών τους απόψεων. Κάκιζα επίσης το γεγονός, ότι ο ΟΑΥ, ο ΟΚΥπΥ και το υπουργείο Υγείας υπέκυπταν σε παράλογες αξιώσεις της συνδικαλιστικής οργάνωσης των γιατρών, ικανοποιώντας τα περισσότερα υπέρμετρα αιτήματά τους. Αλλά, το πιο σημαντικό, τόνιζα το γεγονός ότι η συνδικαλιστική οργάνωση απαιτούσε να έχει λόγο σε όλα τα θέματα, ακόμα και αν τα θέματα αυτά δεν είχαν σχέση με μισθούς και δεν ήταν εργασιακά θέματα. Και οι υπεύθυνοι φορείς, υπουργείο Υγείας, ΟΚΥπΥ και ΟΑΥ, αναγνώριζαν στους συνδικαλιστές αυτό το δικαίωμα και διαπραγματεύονται μαζί τους θέματα που δεν έχουν καμιά συνδικαλιστική θεώρηση, αλλά ήταν θέματα της αποκλειστικής αρμοδιότητας των τριών θεσμών. Και το χειρότερο, τους καλόπιαναν, δέχονταν τους εκβιασμούς τους, ικανοποιούσαν τις παράλογες απαιτήσεις τους και τους έκαμαν να ενεργούν ως αναρχοσυνδικαλιστές. Έτσι οι συνδικαλιστές των γιατρών έγιναν ασύδοτοι και οι αρμόδιοι κρατικοί φορείς έγιναν πιόνια στα χέρια των συνδικαλιστών.
Στο προηγούμενο άρθρο μου τόνιζα, ότι φυσικά αναγνωρίζω το δικαίωμα των γιατρών να έχουν άποψη και να υποβάλλουν εισηγήσεις για επιστημονικά θέματα υγείας και ιατρικής περίθαλψης. Οι επιστήμονες γιατροί και οι επιστημονικές επιτροπές όμως. Όχι οι συνδικαλιστικές ηγεσίες των γιατρών. Αυτές έχουν δικαίωμα να συζητούν και να διεκδικούν τα εργασιακά δικαιώματα, τους όρους εργασίας και τους μισθούς των μελών τους. Και έχουν υποχρέωση, όταν αυτά καταπατούνται να τα υπερασπίζονται, ακόμα και με απεργιακά μέτρα.
Οι αρμόδιοι φορείς έχουν ευθύνη και υποχρέωση να ζητούν τις επιστημονικές απόψεις των γιατρών για θέματα υγείας. Αυτές τις απόψεις τις εκφράζουν όμως ο Παγκύπριος Ιατρικός Σύλλογος και κυρίως οι επιστημονικές οργανώσεις των διαφόρων ειδικοτήτων. Όχι οι συνδικαλιστές, που το έργο τους είναι άλλου παπά ευαγγέλιο.
Φυσικά όποιος διάβασε το άρθρο μου θα διαπίστωσε μια δόση υπερβολής για να δείξω την απαράδεκτη αξίωση των συνδικαλιστών, για θέματα που δεν ήταν της αρμοδιότητας τους. Αλλά ήθελα να ψέξω και τη στάση καλοπιάσματος του υπουργείου Υγείας, του ΟΚΥπΥ και του ΟΑΥ, λες και συνδικαλιστές τους είχαν στο χέρι. Τους καλόπιαναν και συζητούσαν κάθε παράλογη αξίωσή τους, μέχρι που τους έκαμαν να νιώθουν ασύδοτοι και αδίστακτοι. Όπως ακριβώς κάνει ο κ. Γκουτέρες με αποτέλεσμα ο κ. Ερντογάν να χάσει κάθε μέτρο και να καταπατεί κάθε πρόνοια διεθνούς δικαίου. Υπήρχε φυσικά καμιά δόση υπερβολής. Ούτε κι εγώ πίστευα ότι η ασυδοσία των συνδικαλιστών και το καλόπιασμα των αρμοδίων θα έφτανε μέχρι του σημείου οι συνδικαλιστές να επιβάλουν την θέση τους και να μην δέχονται του συναδέλφους τους του ιδιωτικού τομέα να εργάζονται σε υποδομές που ο ΟΚΥπΥ συμφώνησε να ενοικιάσει στον ΟΑΥ.
Ο συνδικαλιστές εκβίασαν και επέβαλαν το δικό τους. Το υπουργείο Υγείας, ο ΟΚΥπΥ και ο ΟΑΥ υποχώρησαν ατάκτως και αποδέχτηκαν να λειτουργούν τα εφημερεύοντα ιατρεία μόνο εκεί που επιτρέπει η ΠΑΣΥΚΙ και με γιατρούς μόνο αυτούς που εγκρίνει η ΠΑΣΥΚΙ. Και αυτό το ελάχιστο ακόμα υπό κάποιες προϋποθέσεις, που έθεσε η ΠΑΣΥΚΙ και που τόνισε ότι δεν είναι σίγουρη η λειτουργία των εφημερευόντων ιατρείων ακόμη και τις 9 Ιουλίου.
Ζήτω ο ασύδοτος αναρχοσυνδικαλισμός, που φροντίζει για την υγεία των ασθενών. Συγχαρητήρια για τους κρατικούς φορείς που υποχωρούν ατάκτως στην πρώτη επίθεση των αναρχοσυνδικαλιστών και αφήνουν τους ασθενείς, όχι στο έλεος του Θεού, αλλά στην καλή θέληση των συνδικαλιστών, που την επιδεικνύουν μόνο με το αζημίωτο.
