Μας αποχαιρέτησε, πρόσφατα, την επομένη των γενεθλίων του, ένας διακεκριμένος εκπαιδευτικός, ο Αντώνης Παπαδόπουλος. Το «διακεκριμένος» δεν είναι φιλοφρονητικό ή προσπάθεια για την ωραιοποίηση ή για υπερτονισμό της προσφοράς κάποιου που υπηρέτησε την εκπαίδευση για πολλά χρόνια. Για τον Αντώνη Παπαδόπουλο ο χαρακτηρισμός αυτός αποτελεί μια εντελώς αντικειμενική κρίση. Δούλεψε σκληρά και αποδοτικά για το καλό της Παιδείας του τόπου μας.
Ξεχώριζε για το ήθος του, την εργατικότητά του, τη φιλοτιμία του, τη φιλοπατρία του, και, φεύγοντας, άφησε αγαθή μνήμη. Γιατί, ο Αντώνης Παπαδόπουλος δεν ήταν μόνο ο φωτισμένος δάσκαλος, Ήταν και ο επιδέξιος αξιωματούχος , ο οραματιστής διευθυντής. Οι εκπαιδευτικοί και οι γύρω του δεν τον σέβονταν εξαιτίας του αξιώματός του, αλλά, κυρίως, εξαιτίας των αγώνων του για μια καλύτερη εκπαίδευση και για μια ανώτερη Παιδεία.
Ο Αντώνης Παπαδόπουλος διακρίθηκε για τις άοκνες προσπάθειες που κατέβαλλε για τη βελτίωση της εκπαίδευσης, για τον εκσυγχρονισμό του παιδαγωγικού συστήματος, για την υιοθέτηση νέων μεθόδων και διδακτικών προσεγγίσεων, για την εισαγωγή πρότυπων διαδικασιών, για τον εμπλουτισμό του γνωστικού αντικειμένου.
Υπήρξε ο εκπαιδευτικός που πίστευε στη δημιουργία πολιτών με ενσυνείδητη πίστη στις πανανθρώπινες αξίες και με προσανατολισμό στα ιδανικά της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της φιλοπατρίας και της δικαιοσύνης. Ήταν σταθερά προσηλωμένος στον σεβασμό των ανθρώπινων δικαιωμάτων κάθε ατόμου, ανεξάρτητα από φυλή, θρησκεία, γένος και ηλικία.
Πίστευε πως, στα δίσεκτα χρόνια που περνούσε και εξακολουθεί να περνά ο τόπος μας, η Παιδεία έχει καθήκον να διαμορφώσει άξονες αντίστασης και ανάτασης, οι οποίοι θα κρατούσαν αδούλωτο το φρόνημα και τον πόθο για ελευθερία και δικαίωση. Μιας αντίστασης και μιας ανάτασης, που θα συμβάλλουν στη διατήρηση της ελληνικής εθνικής μας ταυτότητας και της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Πίστευε, ακόμη, πως με την Παιδεία θα ενισχυθεί η αλληλοκατανόηση με το σύνοικο στοιχείο, με στόχο την ειρηνική συνύπαρξη και τη συνολική πρόοδο του τόπου. Προώθησε, με ιδιαίτερο ζήλο, σε όλα τα σχολεία της δημοτικής εκπαίδευσης το σύνθημα «Δεν ξεχνώ», το οποίο έγινε δεκτό από όλους, την κοινωνία, τους εκπαιδευτικούς και τους εκπαιδευόμενους, με ιδιαίτερο ενθουσιασμό.
Πίστευε και στήριζε τη θέση πως κύρια θέση στις επιδιώξεις του σχολείου είναι η διατήρηση της άσβεστης μνήμης των κατεχόμενων εδαφών μας και πως άξονας όλων των προσπαθειών των σχολείων είναι η ευαισθησία όλων σε θέματα εσωτερικής και εξωτερικής ελευθερίας, ψυχικού σθένους και αντίστασης.
Ήταν θωρακισμένος με βαθιά επιστημονική γνώση στα θέματα της Παιδείας και της Εκπαίδευσης. Στην επιστημονική αυτή θωράκισή του βοήθησαν αρχικά το Διδασκαλικό Κολλέγιο Μόρφου και, υστερότερα, το Πανεπιστήμιο Αθηνών και το Πανεπιστήμιο Γιούτα των ΗΠΑ, στο οποίο εκπόνησε διδακτορική διατριβή, σχετική με την εκπαίδευση. Οι γνώσεις και οι εμπειρίες του τον βοήθησαν να ανταποκριθεί με επάρκεια και αποτελεσματικότητα στις απαιτήσεις των διάφορων θέσεων τόσο της πρώτης γραμμής όσο και του Υπουργείου Παιδείας (Δάσκαλος, Διευθυντής σχολείου, Επιθεωρητής Δημοτικής Εκπαίδευσης και Προϊστάμενος Διεθνών Σχέσεων στο Υπουργείο Παιδείας, Γενικός Επιθεωρητής Δημοτικής Εκπαίδευσης, Διευθυντής Δημοτικής Εκπαίδευσης). Οι γνώσεις και οι εμπειρίες του εκτιμήθηκαν και από την Ουνέσκο, η οποία του ανέθεσε, μαζί με άλλους έξι εμπειρογνώμονες, να προγραμματίσει και να αξιολογήσει πειραματικό πρόγραμμα για τα μικρά αγροτικά σχολεία της Ολλανδίας.
Η προσφορά του στην κοινωνία της Κύπρου δεν σταμάτησε στην Παιδεία. Διατέλεσε Γραμματέας του Τμήματος Νέων του Ερυθρού Σταυρού, Γραμματέας του Ομίλου Παιδαγωγικών Ερευνών, Πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής για το Διεθνές Έτος Αλφαβητισμού. Έγραψε, επίσης, βιβλία και άρθρα με εκπαιδευτικό περιεχόμενο. Όχι μόνο οι εκπαιδευτικοί, αλλά όλοι μας, δεν ξεχνούμε τον ήρεμο και γελαστό εκπαιδευτικό, που παρουσίαζε, με ιδιαίτερη δεξιοτεχνία το ευχάριστο, εκπαιδευτικό τηλεοπτικό πρόγραμμα γνώσεων του ΡΙΚ, «Απαντήστε παιδιά». Ο Αντώνης Παπαδόπουλος μας αποχαιρέτησε, αλλά η μνήμη δεν τον αφήνει να φύγει. Τον δένει μαζί μας.
