Η Πρωτομαγιά μάς υπενθυμίζει πως η ύπαρξή μας ως εργαζόμενοι βασίζεται στη διεκδίκηση και στην αλληλεγγύη. Τίποτα δεν μας χαρίζεται, ακόμα και εάν προϋπάρχουν υποσχέσεις. Διεκδικούμε και κερδίζουμε την ποιότητα και την αξιοπρέπεια στην εργασία.

Σήμερα, ημέρα της Πρωτομαγιάς των εργαζομένων, της κόκκινης Πρωτομαγιάς, όχι ιδεολογικά αλλά αποτυπώνοντας συμβολικά το αίμα των εργατών της εξέγερσης του Σικάγο- και εμείς εδώ στη ΣΕΚ γνωρίζουμε πολύ καλά για θυσίες αρχών και αξιών που αφορούν την απελευθέρωση του τόπου, του έθνους και των ανθρώπων- οφείλουμε να φωνάξουμε με στεντόρια ένταση. Φτάνει!

Φτάνει στην καταρράκωση της αξιοπρέπειας της κοινωνίας, φτάνει στον λαϊκισμό της «διαχείρισης» των σκανδάλων, αρκετά με τις ανούσιες πολιτικές αντεγκλήσεις, οι οποίες οδηγούν την κοινωνία στον αμήχανο βηματισμό της αντίδρασης.

Αρκετά με το ισοπεδωτικό «φταίνε μόνο όλοι οι άλλοι».

Τέρμα η κριτική του «καναπέ» και η ισοπεδωτικά στείρα άρνηση.

Ας κάνουμε όλοι την αυτοκριτική μας!

Ας βάλουμε περιορισμό στην ανέξοδη πολιτική των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και στην ευκολία καταρράκωσης της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Ζητούμε επίσπευση της διερεύνησης και εκδίκασης των καταγγελιών και των σκανδάλων, έτσι ώστε να τερματιστεί ο παροξυσμός των αδιευκρίνιστων «θυμάτων» και των «θυτών», όπως και ο παραλογισμός ανάμεσα σε «επαρκείς» και «ανεπαρκείς», σε «ηθικούς» και «ανήθικους». Ζούμε στην εποχή του «μπότοξ» στην πολιτική -του πρόσκαιρου και του πλασματικού- του ψευδεπίγραφου και βεβιασμένου δήθεν εκσυγχρονισμού θεσμών, δομών, διαδικασιών, της υποβάθμισης, της απαξίωσης και της παράκαμψης των συγκροτημένων οργανωμένων συνόλων- έχοντας οδηγήσει στην αποθράσυνση και στην ισοπέδωση. Προσπαθώ να είμαι παραστατικός καθώς, λίγες μέρες πριν από τις κρίσιμες βουλευτικές εκλογές, δημιουργείται μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα που επικροτεί το αντισυστημικό, το έωλο, το επικίνδυνα αιθεροβάμων- ωσάν η Βουλή και το πολιτικό, το πολιτειακό καλύτερα σύστημα, είναι εξωγήινα σώματα προς το δημοκρατικό πολίτευμα. Έχουμε τη δυνατότητα και κυρίως την υποχρέωση να μην  επιβραβεύσουμε αυτό τον παροξυσμό. Αρνούμαι να αποδεχτώ παθητικά τη ρήση πως «η ηγεσία αποτελεί αντανάκλαση αυτού που αξίζει στην κοινωνία». Εμείς καθορίζουμε το μέλλον μας και ας αποφασίσουμε να το πάρουμε στα χέρια μας. Με τεκμηρίωση και όχι ισοπεδωτική αντίδραση, με υπευθυνότητα και όχι παρορμητισμό, με σοβαρότητα, σύνεση, με συνέπεια και συναίσθηση της ευθύνης για την επόμενη ημέρα.

Δεν «παίζουμε» με το μέλλον του τόπου και δεν πειραματιζόμαστε με το μέλλον των παιδιών μας.

Τρέμω, με ειλικρίνεια το λέω, στην ιδέα μιας Βουλής η οποία θα βασίζεται στον λαϊκισμό της στείρας άρνησης, στο ατεκμηρίωτα διαφοροποιημένο πρόσχημα της δημοκρατίας του «καναπέ».

Τρέμω, πραγματικά, και πρέπει να τρέμουμε όλοι μας, στην ιδέα της πιθανότητας να πρέπει να ενημερώνουμε και να πείθουμε για την ψήφιση των νομοσχεδίων που είναι αποτέλεσμα του κοινωνικού διαλόγου, με νοήματα παντομίμας, ελπίζοντας πως θα γίνει κατανοητή η ανάγκη ρύθμισης της αγοράς εργασίας και στήριξης των εργαζομένων.

Τρέμω, αληθινά, στην ιδέα της ανάδειξης του κομματικού παροξυσμού της αντισυστημικότητας, της πρόσκαιρης τιμωριτικής επιλογής, στην επικράτηση δυνάμεων χωρίς προτάσεις, στην ενθάρρυνση του συνδικαλισμού που κιτρινίζει μπρος στο συμφέρον και που λαϊκίζει ανέξοδα και ασύμφορα προς τους εργαζόμενους, την κοινωνία, την οικονομία.

Με τρομάζει, όπως και εσάς, η πολιτική αποθράσυνση του νεποτισμού, η λογική του πολιτικού ναρκισισμού, η ωραιοποίηση του δήθεν, η καταρράκωση του αυθεντικά διαφοροποιημένου. Τρέμω, όπως και εσείς, στην αυξανόμενη αλλοτρίωση εκείνων των αξιακών παρακαταθηκών του Μάρκου Δράκου, ο οποίος επέλεξε τη ΣΕΚ, την αλληλεγγύη και την αξιοπρέπεια, τον αγώνα για το ηθικό, το πρέπον και το δίκαιο, την ελευθερία, την ισότητα και τη δικαιοσύνη, όταν ο εργοδότης του, του έθεσε το δίλημμα, τότε σε δύσκολες εποχές, τη διατήρηση της συνδικαλιστικής του ιδιότητας ή τη δουλειά του. Τρέμω, όπως και εσείς, στην ιδέα του άκρατου ατομικισμού, της συμφεροντολογικής προσέγγισης, της μυθοπλασίας που γίνεται αβίαστα αποδεκτή, στην κοινωνική απαξίωση, στην ευκολία της καταρράκωσης της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Στην ισοπέδωση του αλτρουισμού. Με δυναμώνει όμως, όπως και εσάς, η ανάγκη να προωθήσουμε το ορθό και το δίκαιο, αυτό που είναι χρήσιμα επιβεβλημένο για το κοινωνικό σύνολο. Αυτό που θα κάνει την καθημερινότητά μας πιο ανθρώπινη, πιο βιώσιμη, πιο αξιοπρεπή. Με δυναμώνει, όπως και εσάς, η μεταξύ μας ειλικρίνεια, αυτή που μας επιτρέπει να μπορούμε να κοιταζόμαστε στα μάτια, χωρίς κρυμμένες ατζέντες, χωρίς μισόλογα, χωρίς αποπροσανατολισμένα αποτελέσματα για σκοπούς εντυπωσιασμού. Με δυναμώνει, όπως και εσάς, η τεκμηριωμένη διεκδίκηση, αυτό που είναι αναγκαίο και ηθικό, στηρίζοντας τους εργαζόμενους και την κοινωνικά δίκαιη ανάπτυξη. Με συνεπαίρνει, όπως και εσάς, η συνεχής ενδυνάμωση της ΣΕΚ, μέσα από τη δική σας εμπιστοσύνη και στήριξη, εδραιώνοντάς μας στην πρωτοπορία των εθνικών, των κοινωνικών και των εργατικών αγώνων.

* Γενικός Γραμματέας της ΣΕΚ

(Το κείμενο αποτελεί μέρος της ομιλίας του κ. Μάτσα την ημέρα της Πρωτομαγιάς)