Στις πλείστες περιπτώσεις οι κριτικές επικεντρώνονται στα πρόσωπα και όχι στις πρακτικές ή το πως με μια διοικητική ή πολιτική πράξη οι πολίτες μπορεί να χωριστούν σε δύο κατηγορίες, μεταξύ εκείνων που όταν μετακινηθούν από μια θέση σε άλλη θεωρείται ως απόσπαση (και άρα ανά πάσα στιγμή μπορεί να επανέλθει χωρίς καμιά απολύτως ζημιά ή κόστος) και εκείνων που μετακινούμενοι θα πρέπει να εγκαταλείψουν την υφιστάμενη τους θέση (και ως εκ τούτου δεν μπορούν να επιστρέψουν στο μέλλον).
Είναι γνωστό ότι η νομοθεσία επιτρέπει και προσφέρει αυτά τα παράθυρα, γι’ αυτό όσοι -εκ των νομοθετών, δηλαδή βουλευτών- κρίνουν ως «απαράδεκτα τέτοια φαινόμενα» αν όντως πιστεύουν αυτά που λένε τότε ας τροποποιήσουν την νομοθεσία και ας κλείσουν παράθυρα και πόρτες. Όπως θα πρέπει κάποια στιγμή να αποσαφηνιστεί η έννοια “πολιτικός διορισμός”, γιατί κάπου το όλο θέμα ξεχειλώνει.
ΑΠΙΜ
